CROSSING BOUNDARIES

Sulyap

DREI . . .

Umupo ako sa isang bar stool while sipping a glass of margarita. Pinasadahan ko ng tingin ang buong paligid. Nakita kong nag-eenjoy na silang lahat. They were dancing among the crowd at ang iba ay nagkukulitan na lang. Tawang-tawa ako sa naging moves ni Alexandro at Rafa. Hinigit nila ako papunta sa dance floor kanina, pinaunlakan ko naman, ngunit kaagad din akong bumalik sa dating puwesto. Ang KJ ko raw sabi ni Alex. "Hindi ako KG, hindi pa lang ako nalalasing," sagot ko sa kanya sabay tawa. Paminsan minsan kong itinataas ang kopita as I cheer to them. Mas nag-eenjoy pa akong pinagmamasdan silang lahat.

Muling sinuyod ng mga mata ko ang paligid. Searching for a particular person whom I found sitting at the edge of this bar. Naka ekis yong magkabila niyang hita habang nakikipag-usap kay Ysa. My brows furrowed at the sight of it. She's exposing her thigh once again. Kita na nga ‘yong likod, ang iksi-iksi pa ng laylayan. Mas revealing pa ito kesa outfit niya kanina. Tss! Too much skin Gwyn, too much. Panandalian akong pumikit at umiling-iling.

Pagkaraan ay muli akong dumilat sa gitna ng mga nagpipiyestang mga matang nakatutok sa kanya. Now I’m pissed as …. s**t! I just can’t help it. Hindi ko rin naman sila puwedeng pagbawalan na 'wag tumingin. "But why does she even have to wear such outfit in the first place? Sana hindi nalang siya nag change outfit kung gan'to rin lang kaiksi. At least nakatago pa yong isa niyang legs sa suot niya kanina. Ngayon, ewan! Kita na halos kaluluwa niya. Bakit ba kasi gan'to pa 'yong naisipan niyang ipalit? Wala na ba siyang ibang damit? Dapat pala sinabihan ko si Patricia to ban such revealing clothes, upang hindi makaagaw ng atensiyon.“ I murmured those lines habang pilit na sinasarili ang inis na nararamdaman.

Muli ko siyang pinagmasdan pagkatapos. Hindi parin nawawala ang pagka-inis ko. If I only have the right, kanina ko pa siya binalot ng telang ginamit namin sa hall. Masyado mo naman yatang sinagad Ms. Santillan. To think na hindi naman nakaligtas sa paningin mo ang mga matang halos lumuwa na kanina. Isn’t that enough? People have already seen those used to be hidden assets. Why the need to flaunt it over and over again? Gayong puwede mo namang itago ng kahit konti. Eh, kung maghubad ka na lang kaya? Mga salitang gustong-gusto ko ng bigkasin sa kanyang harapan, kahit alam ko na wala akong karapatan.

But wait a sec. What the heck! What did I just say? Muli akong pumikit at yumuko sabay bitaw sa glass na hawak-hawak ko kanina. I’m acting like a jealous dude now, or much more of a possessive BF for that matter. Pinakawalan ko ang isang pares ng butones sa may bandang itaas ng suot kong polo. Tumingala ako at hinawakan ang aking sintido. "You’ve got to pull yourself together Drei," pinagsabihan ko ang aking sarili.

The jerk in me strikes again. Ngayon ay lumampas na ako sa aking self-imposed boundaries. Akala ko okay na, hindi parin pala! Ngunit gan’to nalang ba parati? Nawawala ako sa tamang pag-iisip sa tuwing nakikita ko siya. Nangingibabaw ‘yong pagiging selfish ko, lumalabas yong pagiging possisive ko, pati frustrations ko sa mga nangyari nangingibabaw din. Higit sa lahat, umaasa akong ako parin ang nagmamay-ari ng puso niya. How I wish ako nalang ulit. “Haay…” nalaglag ang aking balikat. How can I get rid of my illusions? I deeply sigh.

Nagpaalam ako na mag banyo lang habang hype pa silang lahat. In that way ay hindi nila masyadong mapapansin in case matagalan bago ako makabalik. Though I really need to go to the restroom, I still used it as an alibi, an excuse for me to escape. Di ko na matagalan 'yong eksena sa loob. Baka makasapak ako ng wala sa oras. Di ko rin naman kayang sumabay sa kakulitan nila, so might as well, gracefully exit the crowd. There's a private lounge next to this closed roof top bar. Doon na muna ako tatambay at mag chi-chill after kung mag banyo.

It took me sometime bago nakalabas. Sa hindi ko maintindihang dahilan ay ilang minuto akong nakaharap sa salamin, taking time to check on myself. Dinaig ko pa ang babae sa ginagawa pero ganon yata talaga pag nate tense ka. Ang dami-daming pumapasok sa utak ko. Ang dami-dami kong gustong sabihin na hindi ko naisasaboses. Hanggang sa nagdesisyon na akong lumabas. Gaya ng nauna kong plano ay hindi na muna ako bumalik sa loob. I wanna chill in an outside area, kaharap ang kalawakan.

Pina slide ko ang glass panel na naka palibot sa bar at dali-daling lumabas. Binilisan ko ang paghakbang patungo sa sinasabi kong private lounge. May isang bakanteng room sa labas ng bar, just enough to separate those two large areas. May malaking glass panel

ka na madadaanan before you'll reach that place.

I was about to slide the door, pero napatigil ako when I noticed someone standing behind the railings. She's holding a glass of wine up in the air while facing the skyline view. Nakataas na 'yong buhok niya kaya kitang kita ko ang waring nililok na kurba ng kanyang katawan. Ang perpektong hugis ng kanyang mga binti na bahagyang nasisinagan ng ilaw galing sa kung saan. Bahagya akong napalunok at animo'y tambol na dumadagundong ang aking dibdib. Sa hatid na saya na posible ko siyang masolo, kaakibat ng takot sa mga bagay na matagal ko nang iniiwasan. Inikot ko ang paningin, walang masyadong tao. May mga iilan akong nakikita sa may bandang unahan, but it was quiet, as if everyone is having their moment, kaya nakahinga rin ako ng maluwag.

Muli kong ipinukol ang paningin sa kanya makailang saglit. I step back when she turned around, now facing my direction. She’s half smiling at halatang ini-enjoy ‘yong music na pumapaimbabaw sa ere while she’s slowly sipping a glass of wine. She seems to be singing a few lines. Maybe imitating the song. Paminsang minsang pumipikit, pagmulat ay bahagyang lumulungkot ang anyo, pagkaraan nama’y ngumingiti. Maya maya pa ay nagpakawala rin siya ng isang buntong hininga at muling pinagbalingan ang inumin pagkatapos. Tinitigan ang baso at dahan dahan niya itong kinausap. “Hm! Baliw…” marahan akong tumawa kasabay ng isang iling. If she had just notice my existence here, sigurado ako, mabilis pa sa alas kuwatro, babalik siya sa loob just to avoid me.

May bahagyang kurot akong nararamdaman sa tuwing naiisip ang mga bagay na ‘yon. Nakakalungkot lang isipin na ganito ang kinahinatnan ng lahat. But I couldn’t blame her as well, she has every single right to completely ignore me now. Well then, maybe all I need is a bunch of luck to be able to talk to her. I’ll definitely grab any chances left just to settle things with her… or should I say, to obtain our proper closure. She didn’t asked for it anyway, kaya gagawin ko na lang ng kusa. Not to justify my doings, but because she truly deserves an explanation.

I have long wanted to bridge the gap, matagal-tagal narin naman kasi… pero sa tuwina ay inuunahan ako ng matinding kaba. I’m too afraid she’ll shut me off. Sa lahat ba naman ng naging atraso ko sa kanya noon, nararapat lang talaga akong kabahan ngayon. Though I've never seen her worst side, natatakot parin ako. Cause I know that she’s not that same person anymore. She seem to have lost the girl that I once knew.

Kitang-kita ko ‘yon sa mga ikinikilos niya. Higit sa lahat, sa pino portrait niyang itsura. Napaawang ang aking bibig when I saw her sway a little, kasabay ng musikang pinapatugtog. Halos nakawan ako ng hininga sa ginagawa niyang pagiling-giling. Kagaya noong araw ay sumasayaw parin siya na mag-isa. At kagaya noong araw ay di ko parin maitago ang aking tunay na paghanga. Nasa malalim akong pag-iisip ng may kapirasong tela na biglang dumampi sa aking labi.

“Laway mo tumutulo…” I then, saw Patricia with her teasing eyes.

“s**t!” Bigla akong napamura when she almost burst into laughter. Dali-dali ko siyang hinila sa gilid, ayokong mapansin kami ni Gwyn.

“Trish naman eh…” napakamot ako sa ulo.

She raised her brows high, “What did I do?” In a drastic tone.

“Wala! Wala pa, but knowing you… I don’t know…”

Di ko napigilan ang tawa niya. “Hoy! Mr. Andrei Sadiasa Villamor, pasalamat ka’t ako ‘yong nakakita sa’yo, kundi ay purong kantiyaw ang aabutin mo sa kanilang lahat,” nakapamewang pa siya pagkasabi no’n.

I stayed in silence, may punto rin naman siya kaya hindi na ako kumibo pa.

“So, ano na?” Usisa niya.

“Anong, ano na?” Kumunot ang aking noo.

“Hay naku Drei! When will you ever have the guts?” Sa tono niyang naiinis narin.

“Guts saan?” Anong pinagsasabi niya?

“Lalapitan mo? o hihilahin ko siya pabalik sa loob? or better yet, ikaw nalang kaladkarin nalang ko papunta sa kanya. Mas okay siguro ‘yon, no?”

Napanganga ako, di makapaniwala sa narinig. Why will she even do that? Samantalang galit nga siya sa’kin kanina when she noticed na bigla akong natuwa knowing Gwyn will be coming here all alone tonight.

“Talaga Trish? Gagawin mo yon? So ano, magkakampi naba ulit tayo ngayon? Ipagkakanulo mo na ba ‘yong kaibigan mo sa’kin? And you’re turning your back against Ron? Really! Di ba close narin kayo no’n?” I say in a sarcastic tone.

“Ano’ng turning my back against Ron? Tinampal niya ako sa may balikat. "For the record lang, ha? Wala akong kinakampihan sa inyo. At mas lalong hindi ko rin ipanagkakanulo si Gwyn. I am, and I will always be on her side. Hindi dahil mas mahal ko siya, but because I was with her during those days, those struggling times of her life. Nakita ko kung paano siya nalugmok, at kung paano siya bumangon,” she sigh.

“I understand…” napayuko ako, feeling so guilty for the things that I have done before.

“But then again, since magkaibigan din naman tayo at mukhang nahihirapan kana sa tingin ko, kaya might as well grab this chance at baka hindi na ito mauulit pa.”

“Trish…” muli akong nag-angat ng ulo.

“You know, in all seriousness Drei,” hinaplos niya ako sa may balikat. “Kanina pa kasi kita pinagmamasdan. Hindi ko alam kung anong iniisip mo, but I can sense that you’re so deeply bothered. Punong-puno ka ng matinding emosyon na mukhang kailangan mo ng mailabas. And if talking to her will ease that, then who am I to hinder? Besides, nandito naman tayong lahat to catch up for the lost times, right? And so you have my permission to approach her. But please…please lang Drei, know your boundaries and don’t you dare overstep some lines. Understood?” I simply nodded.

“Don’t worry, I’ve got your back!” Dugtong niya as she tapped my left shoulder.

Parang gusto kong maiyak sa tinuran niyang iyon, niyakap ko siya ng mahigpit “Thank you Trish…” I whispered.

“Ano ba Drei, bitiwan mo nga ako,” kumawala siya sa akin.

“Arte naman nito… bakit, may nagagalit na ba ‘pag niyayakap kita?” Biro ko.

“Baliw! Punta ka na nga don!” naibulalas niya. I then chuckled. But still struggling deep within, thinking for possible worst-case scenario. Pero kailangan ko paring subukan for my peace of mind. Panandalian akong tumahimik.

“Stop overthinking Drei. Yes! So many things have changed, but there’s still one thing that stays the same… at kung gusto mong malaman kong ano ‘yong tinutukoy ko? Go ahead and better check it out.” Nabuhayan ako ng loob sa sinabi niya, enough for me to gather all my courage left.

"Oh, pampalakas ng loob," tumawa ako sabay hablot sa isang bote ng beer na iniabot sa akin ni Trish.