let's get sexy เสพติดรักนายบอดี้การ์ดสุดหล่อ

ต่อให้ที่นี้เป็นเกาะร้างเอมิก็อยู่ได้

"การัน..." เอมิเอ่ยขึ้นมาเบาๆเธอเผลอตื่นขึ้นมากลางดึกเนื่องจากรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวและเสียงแปลกๆมือเรียวสวยทาบไปที่ใบหน้าหล่อของการันที่เหยเกด้วยฝันร้ายเหงื่อเม็ดเล็ดที่ผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าเอมิค่อยๆเช็ดมันเบาๆก่อนจะโอบกอดร่างสูงไว้

"การัน...ไม่เป็นไรนะคะ" มือบางตบหลังการันเป็นการปลอบประโลมเหมือนที่ร่างสูงชอบทำให้เธอใบหน้าสวยมองคนตรงหน้าที่ค่อยๆสงบขึ้นก่อนจะตกใจเล็กน้อยเมื่อการันเข้ามาซุกที่น่าอกของเธอพร้อมกับมือที่โอบกอดเธอไว้แน่น

เอมิรู้ดีว่าฝันร้ายของการันคืออะไรเพราะเธอเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาสองสามครั้งเวลานอนด้วยกันและการันก็เคยเล่าว่าเขามักจะฝันถึงครอบครัวช่วงเวลาที่พ่อและแม่ของเขาตัดสินใจขายเขาให้กับแก๊งค์มาเฟียแทนการใช้หนี้

การันบอกเธอว่าในขณะนั้นเหมือนโลกทั้งใบได้พังลงมาภาพความทรงจำที่ดีตอนยังเป็นครอบครัวที่สุขสันต์ได้พังลงมาหมดและหลังจากนั้นการันต้องทนทุกข์ทรมานจากการโดนซ้อมเพราะไม่เชื่อฟังโดนอดข้าวหลายวันเพราะไม่ตั้งใจทำงานส่งยาและเกือบถูกตำตรวจจับหลายครั้งและที่หนักที่สุดคือเกือบโดนตัดข้อเท้าเพราะคิดที่จะหนีถ้าหากวันนั้นพ่อของเธอไม่บังเอิญไปเจอการันและช่วยชีวิตเอาไว้ป่านนี้ผู้ชายในอ้อมกอดเธอคงเป็นวิญญาณไปแล้ว

เช้าวันต่อมา

ร่างสูงลืมตาขึ้นก่อนจะเบิกตาโตเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ภายในอ้อมกอดของเอมิ เมื่อคืนเขาจำได้ว่าตัวเองฝันร้ายและจู่ๆฝันร้ายที่ว่าก็หายไปและถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจนตัวเองหลับสนิทหลังจากที่ไม่ได้นอนหลับสนิทมาเกือบเดือน

"การัน ตื่นแล้วหรอ" เมื่อเขาขยับตัวขึ้นมาเอมิจึงผลอยตื่นขึ้นด้วยร่างบางขยี้ตาเบาๆก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ผมบอกแล้วนะว่าให้เรียกพี่ไม่ก็คุณ" ร่างสูงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันทีทั้งๆที่ในใจคิดว่าจะพูดขอบคุณที่ทำให้เขาไม่ฝันร้ายแต่สุดท้ายก็ต้องทำเป็นเย็นชาเพื่อเว้นระยะห่างจากร่างบาง

การันมองเอมิที่นั่งกินข้าวเงียบๆด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเอมินั้นกินเหมือนแมวดมทั้งๆที่กำลังป่วยและต้องกินยาหลังอาหารแต่เอมิตักข้าวต้มกินเพียงสองสามช้อนและเอาแต่ถือช้อนนั่งเหม่ออยู่แบบนั้น

"เดี๋ยวเอมิช่วยล้างค่ะ" เอมิลุกขึ้นทันทีเมื่อป้าแม่บ้านมาเก็บถ้วยของร่างสูงที่พึ่งทานหมด

"ไม่เป็นไรค่ะ ป้าทำเองได้" ป้าแม่บ้านเอ่ยบอกด้วยความสุภาพ

"แต่เอมิอยากช่วย ให้เเอมิช่วยล้างนะคะ" เอมิทำหน้าอ้อนจนสุดท้ายป้าแม่บ้านก็ยอมใจอ่อนร่างบางฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเก็บจานที่เหลือเดินถือไปด้วยร่างสูงมองนิ่งๆแต่ในใจอยากจะจับคนตัวเล็กมานั่งและตักข้าวยัดใส่ปากพร้อมสั่งให้ทานยาแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆและเดินขึ้นไปทำงานข้างบนแทน

"คุณหนูหายดีแล้วหรอคะ" ป้าแม่บ้านเอ่ยถาม

"เรียกหนูว่าเอมิก็ได้ค่ะ คุณหนูอะไรกัน" เอมิเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มถ้าหากว่าเธอจะอยู่ที่นี้แน่นอนว่าเธอเองก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์และนี้คืองานแรกของเธอกับการล้างจานครั้งแรกในชีวิต

"งั้นเรียกป้าว่าป้าพรนะคะ"

"ค่ะป้าพร...ว่าแต่มันต้องล้างยังไงบ้างหรอคะ?" เอมิเอ่ยถามด้วยความใสซื่อจนป้าพรอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาให้กับความน่ารักและความตั้งใจของเด็กสาวก่อนจะเริ่มสอนวิธีเอาเศษอาหารออกและเริ่มช่วยกันล้างจนทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีแม้ร่างบางจะตัวเปียกไปครึ่งทนเลยก็ตาม

"แรกๆก็แบบนี้แหละค่ะต่อไปก็จะชินเอง" ป้าพรเอ่ยบอกอย่างเอ็นดู

"งั้นต่อไปป้าพรทำอะไรอีกบ้างคะ" เอมิเอ่ยถามก่อนจะบิดน้ำออกจากเสื้อยืดราคาแพงของตัวเอง

"ถ้าเวลานี้ก็จะออกไปหาของมาทำกับข้าวตอนเย็นค่ะ"

"ต้องนั่งเรือออกไปหรอคะ?"

"ไม่ค่ะ เราเอาวัตถุดิบบนเกาะนี้แหละค่ะ เดี๋ยวป้าพาไปดู ใส่หมวกด้วยนะคะเดี๋ยวไม่สบาย"

"ขอบคุณค่ะ" เอมิเอ่ยขอบคุณพร้อมกับหมวกสานขึ้นมาสวมก่อนจะเดินตามป้าพรไปยังสถานที่ต่างๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โกดังขนาดกลางท้ายเกาะ

"นี่เป็นโกดังไว้เก็บของจากบนฝั่งค่ะ นานๆทีเราจะขึ้นฝั่งไปตุนของมาไว้ก็จะมีพวกเครื่องปรุงต่างๆอาหารแห้งบ้างส่วนเนื้อสัตว์จะมีคนมาส่งให้ทุกสัปดาห์ค่ะ" เอมิพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะเดินไปยังส่วนของบ้านผู้คนที่ตอนนี้อยู่ในช่วงพักทำงานและต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกันเข้าบ้านตัวเองเพื่อไปทานอาหาร

"สวัสดีค่ะ" เอมิเอ่ยทักทายผู้คนด้วยรอยยิ้มซึ่งทุกคนก็ยิ้มตอบกลับมาบางคนก็เอ่ยขอบคุณสำหรับมื้ออาหารเมื่อวานที่เธอสั่งมาเลี้ยง

"เมียเจ้านายใช่ไหม?"

"เอ่อ.."เอมิทำหน้าเลิกลั่กทันทีเมื่อโดนจี้ถามถ้าหากว่าเธอตอบไปว่าใช่การันก็คงจะโกรธแน่นอนแต่ถ้าหากตอบไปว่าไม่ใช่ก็ต้องเกิดคำถามอีกว่าเธอเป็นใคร มาอยู่ที่นี้ทำไม ซึ่งเธอก็ไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอะไรอยู่ดี

"จะใช่หรือไม่ใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกหะไอบือ" เป็นป้าพรที่เอ่ยตอบขึ้นมาแทน

"เอ้าก็อยากรู้นิป้า ดูยังเด็กอยู่เลยเป็นเมียเจ้านายจริงหรอ"

"รู้แล้วได้อะไรขึ้นมากินข้าวเสร็จแล้วก็รีบไปทำงานเดี๋ยวฉันก็ไปฟ้องสมชายเลยดีมั้ย"

"โอ้ยป้า ไปแล้วๆ" ร่างบางมองคนชื่อบือที่รีบวิ่งเจ้นออกไปทันทีพร้อมกับกลับมาคิดกับตัวเองว่าเธอควรจะอยู่ที่นี้ในฐานะอะไรดีแต่ที่แน่ๆคงไม่ใช่ฐานะภรรยาของการันหรอกเพราะเจ้าตัวก็คงไม่ยอมรับเธอแน่ๆ

"ขอบคุณนะคะป้าพร พอดีหนูก็ไม่รู้จะตอบไปว่าอะไรดี" เอมิเอ่ยขอบคุณป้าพรที่คอยช่วยเธอพูด

ไ"ม่เป็นไรหรอกค่ะ พวกนี้มันจุ้นจ้านเป็นนิสัยกันอยู่แล้วนี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วเรากลับกันดีกว่าเดี๋ยวป้าต้องเตรียมของว่างให้คุณการันอีก"

"ได้ค่ะ" เอมิพยักหน้ารับก่อนเดินตามป้าพรไปพอถึงบ้านก็รีบวิ่งแจ้นไปตากพัดลมทันทีเพราะวันนี้อากาศนั้นร้อนมาก จากเด็กสาวที่ทั้งวันอยู่แต่ในห้องแอร์โดนแดดแทบน้อยมากมาโดนแดดเปรี้ยงๆทีก็เอาเหงื่อท่วมตัว

"เดี๋ยวป้าไปเตรียมของว่างก่อนนะคะ "

"ค่ะ เอมิขอตากพัดลมอีกสักครู่"ร่างบางเอ่ยบอกใบหน้าสวยขึ้นสีแดงจากความร้อนดีที่เอมิเป็นคนรักสวยรักงามพอตัวเลยไม่ลืมที่จะทากันแดดทั้งผิวหน้าและผิวกายแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ากันแดดราคาหลักหมื่นก็ยังสู้กับแดดประเทศไทยไม่ได้เพราะตอนนี้แขนของเธอเริ่มคล้ำขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

"วันหลังต้องใส่แต่แขนยาวแล้วสินะ" เอมิเอ่ยขึ้นเบาก่อนจะรวบผมขึ้นมันจุกเพื่อคลายร้อนและรีบวิ่งกลับไปหาป้าพรทันที

"มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ" เอมิเอ่ยถาม

"งั้นเอานี่ขึ้นไปให้คุณการันทีนะคะ" เอมิมองถาดขนมและถ้วยชาด้วยความชั่งใจ

"จะดีหรอคะ?"เอมิเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลเพราะดูเหมือนตอนนี้การันยังไม่ค่อยอยากคุยกับเธอเท่าไหร่และเธอก็ไม่อยากคุยกับการันด้วยเหมือนกันเพราะกลัวการันจะบอกให้เธอกลับบ้านอีก

"ค่ะ ฝากด้วยนะคะ" ป้าพรฉีกยิ้มกว้างก่อนจะส่งถาดให้เอมิ เอมิรับก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกเบาๆเป็นการตั้งสติเมื่อพร้อมแล้วจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสองที่เป็นห้องทำงานของร่างสูงทันที

ก๊อกๆๆ

"เข้ามาครับ"ร่างสูงมองเอมิที่ถือถาดขนมเข้ามาเขาเห็นผ่านหน้าต่างแล้วว่าร่างบางออกไปกับป้าพรและพึ่งกลับมาใบหน้าสวยที่มีสีแดงคิดว่าไม่ได้มาจากการแต่งหน้าแต่แดงเพราะโดนแดดทำให้เขารู้สึกอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะเจ้าตัวไม่เคยที่จะต้องมาทนกับอากาศร้อนๆเลยสักครั้ง

"อะอะเอมิเอาขนมกับน้ำชามาให้...ว้ายยย" ร่างบางร้องลั่นเมื่อเผลอปัดถ้วยชาหกน้ำสีเหลืองอ่อนไหลพรืดลงมาจนเปียกเอกสารที่ร่างสูงกำลังนั่งอ่านและส่วนนึงมันก็กระเด็นมาโดนมือของเธอด้วย

"อะอะเอมิขอโทษค่ะ เอมิแค่ประหม่า" เอมิรีบหยิบถ้วยชาขึ้นก่อนจะยกถาดไปวางไว้สักที่หนึ่งของห้องพร้อมกับรีบโค้งขอโทษคนตรงหน้าทันทีร่างสูงถอนหายใจเบาๆก่อนจะยกเอกสารที่เปียกโชกไปด้วยน้ำไปไว้ที่อื่นและลุกขึ้นเดินไปหาร่างบางช้าๆ

"คุณหนูครับ" ร่างสูงเอ่ยขึ้นเบาๆเขามองร่างบางที่เอาที่ก้มหน้าพร้อมกับกุมมือที่สั่นอยู่ แน่นอนว่าเขารู้ว่าเอมิคงกลัวว่าเขาจะพูดเรื่องที่จะให้เธอกลับบ้านเลยรีบที่จะวางและรีบที่จะออกไปแต่เพราะความรีบนั้นแหละเลยทำให้มันเป็นแบบนี้

"เอมิไม่ใช่คุณหนู โปรดเรียกเอมิว่าเอมิด้วยค่ะ" เอมิเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

"เอมิ" ร่างสูงเอ่ยเรียกเธออีกครั้งก่อนจะค่อยๆเชยคางร่างบางขึ้นมาให้สบตาเขาแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเอมิก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

"เอมิไม่อยากกลับบ้าน...เอมิอยากอยู่กับการันไม่สิเอมิอยากอยู่กับพี่การัน"

"เอมิจะทำตัวให้มีประโยชน์เพราะฉะนั้นอย่าไล่เอมิเลยนะคะ.." ร่างบางกุมมือการันขึ้นแนบหน้าและพูดขอร้องอ้อนวอนให้เขาเห็นใจดวงตาสวยน้ำตาไหลพรากเธอกลัวจริงๆที่จะต้องกลับไปโดยไม่มีการันอยู่ข้างกายแน่นอนว่าเธออยู่ไม่ได้ชีวิตนี้หากไม่มีผู้ชายตรงหน้าร่วมอยู่ด้วยเธอคงขาดใจตายอย่างแน่นอน

"จะอยู่ได้หรอครับ มันไม่ได้สะดวกสบายเลยนะ" การันเอ่ยถามอย่างเหนื่อยใจคุณหนูแบบนี้จะอยู่ที่แห่งนี้ได้จริงๆหรอ

"ต่อให้ที่นี้เป็นเกาะร้างเอมิก็อยู่ได้ ขอแค่มีพี่การันอยู่กับเอมิก็พอ..."

ฝากถามคุณการันให้ทีได้มั้ยว่าใช้น้ำมันหรือน้ำมนต์อะไรคะเอมิถึงหลงได้ขนาดนี้

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ