เฮียนักเลง

EP02(รีไรท์)

"โชยุ! ข่วนโซฟาอีกแล้วนะ"รันรานา หรือ รานา นักศึกษาแพทย์ ปีสอง เธอกำลังดุลูกของเธอ ลูกที่ว่าไม่ใช่คนแต่อย่างใด กลับเป็นเจ้าแมวสีดำตาฟ้าที่กำลังข่วนโซฟาเธออยู่

"เมี้ยว!"เจ้าโชยุน้อยร้องตอบเหมือนรู้ว่าเธอกำลังดุอยู่

"มานี่เร็วอ้วน"เธออุ้มมันขึ้นมามืออีกข้างก็ถือเสื้อผ้าที่ไปยืมเพื่อนผู้ชายมาให้เขาได้เปลี่ยนชุด เขาอยู่ในชุดเปียกๆ เปื้อนเลือดมาตั้งแต่เมื่อคืนเธอไม่กล้าเปลี่ยนให้เขา

รันรานาเคาะประตูห้องนอนสองสามทีแต่เขาไม่ได้มาเปิดหรือตอบอะไรเธอเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไปเลย เพราะอย่างไรก็เป็นห้องเธอ

"..."พอเปิดเข้ามาก็เจอกับภาพที่เตตะวันนั่งมองถ้วยข้าวที่ถูกกินหมดไปแล้ว

"เราเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนค่ะ เสื้อผ้าคุณเปียกฝนและเปื้อนเลือด"เธอค่อยๆ เดินไปวางเสื้อผ้าใกล้ๆ เขา พอมองดีๆ แล้วเขาก็หน้าตาดีใช่เล่น ใบหน้าโหดอาจเป็นเพราะรอยแผลแตกบนคิ้วและรอยฟกช้ำที่มุมปาก แต่ตาตี๋ๆ เฉี่ยวๆ ทำให้เขามีเสน่ห์มาก เขาเจาะคิ้วและหูแถมมีรอยสักเต็มตัวทำให้ดูเท่ห์และน่าเกรงขาม คิดอะไรของเธอยัยนา

"มองเหี้ยอะไรวะ"

"..."ทำเอารันรานาอึ้งไปชั่วขณะ

"เอ่อ..โทษที หมายถึงมองอะไรขนาดนั้น"เตตะวันพอรู้ตัวว่าตัวเองพูดออกไปด้วยความเคยชินก็รีบขอโทษเธอ ทำไงได้เขาเป็นคนแบบนี้

"เปล่าค่ะ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ"รันรานาคิดว่าเขาไม่ได้ดูเป็นนักเลงแค่ลุค อาจจะนิสัยเขาด้วย

"อืม"เพราะไม่สนิทกันเตตะวันก็ไม่รู้จะพูดอะไร ปกติเขาก็ไม่ใช่คนพูดเยอะอยู่แล้ว ร่างสูงโปร่งยืนขึ้นแล้วดึงเสื้อพร้อมจะถอด

"อะ..เอ่อ จะถอดตรงนี้เลยเหรอคะคุณ"รันรานาตกใจเบิกตากว้าง ถึงเธอจะเรียนหมอต้องเห็นร่างกายคนไข้แต่เธอก็พึ่งกำลังเรียนอยู่และยังไม่เคยเห็นร่างกายผู้ชายตอนถอดเสื้อหรือชุดแบบนี้

"ให้ถอดตรงไหน"เตตะวันงงงวย จะให้เขาถอดตรงไหนก็เธอบอกให้เขารีบเปลี่ยน

"ในห้องน้ำก็ได้ค่ะ ยกแขนไหวใช่ไหมคะ"เธอถามเพราะเห็นตอนที่เขากำลังจะยกแขนถอดเสื้อ ถึงใบหน้าเขาจะนิ่งแต่ก็มีวูบนึงที่ทำหน้าแหยะๆ เจ็บและเริ่มมีเลือดซึมผ้าพันแผล

"จะถอดให้หรือ..ชื่ออะไร"พอเตตะวันจะเรียกชื่อเธอแต่กลับนึกขึ้นได้ว่าไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร

"เรียกนาก็ได้ค่ะ คุณชื่ออะไรคะ"เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร รันรานาเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใจ อารมณ์ดีซึ่งแตกต่างจากเตตะวันโดยสิ้นเชิง

"ไต้ฝุ่น เรียกเฮียไต้ก็ได้"ผู้หญิงตัวเล็กๆ จิ้มลิ้มมาเรียกเขาแบบนี้คงน่ารักดีว่ะ ดูๆ แล้วเธอคงเด็กกว่าเขาอยู่ เฮียๆนี่ใช่ว่าเขาจะยอมให้ใครมาเรียกง่ายๆเห็นแก่เธอช่วยเขาไว้เลยให้เรียกก็แล้วกัน

"คุณไม่ใช่พี่เราค่ะ"เฮียเธอมีคนเดียวคือนารานิล