เฮียนักเลง

EP03(รีไรท์)

“นา ขอบใจว่ะที่มาส่ง” เตตะวันเอ่ยขอบคุณรันรานาจากใจจริง เธอทั้งช่วยเขาไว้และอาสามาส่งเขาที่ร้านของเขา

“ไม่เป็นไรค่ะ เราแค่นั่งแท็กซี่มาเป็นเพื่อน” เพราะเธอไม่มีรถยนต์และขับไม่เป็น เหตุเกิดจากที่บ้านเลี้ยงมาแบบประคบประหงม

“เออนี่ ค่าแท็กซี่” เตตะวันควานหากระเป๋าเงินใบเก่าโทรม ของเขาลวกๆ แล้วหยิบแบงค์แดงยื่นให้เธอสองใบ

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” เธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่เธอได้ช่วยใครซักคนแล้วก็ต้องช่วยให้สุด

“สักฟรีเอาป่ะ” ในความคิดของเตตะวันเขาไม่ได้รับคิวสักให้ใครง่ายๆ ความหมายของเขาคือเขาอยากสักให้เธอฟรีแทนคำตอบแทน

“คะ?” เป็นการอึ้งรอบที่เท่าไหร่ของรันรานาก็ไม่สามารถนับได้ตั้งแต่เจอเตตะวัน

“สักฟรีไง ขอบคุณ” เตตะวันพูดไม่เก่งแต่พอได้พูดออกไปทีก็มีแต่คำที่ไม่ค่อยเข้าหูเท่าไหร่ เขาจึงไม่ชอบพูดเยอะๆ หรือประโยคยาวๆ หากไม่สนิทใจ

“อะ..เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ”เธอทำสีหน้าเหยเก อะไรของผู้ชายคนนี้นะ

“อ้าว ไอ้เสือไต้มาแล้วเหรอวะ” ผู้ชายหน้าตาคมเข้มรูปร่างสูงโปร่งออกไปทางยุโรปเดินเข้ามาซ้อนหลังเตตะวันพร้อมกอดคอเพื่อนรัก

“ค*ยไร” รันรานาอึ้งกับคำทักทายอีกครั้ง เขาเคยพูดเพราะๆ บ้างไหมในวันๆนึง ไม่สิ ในชีวิตนี้

“กูก็นึกว่าโดนกระทืบตายห่าไปตั้งแต่เมื่อวาน ละนี่ใครวะเมียไอ้เจนมันเหรอ” เจมส์เพื่อนนักเลงของเตตะวันมองรันรานาอย่างละเอียดและคิดว่าเพื่อนเขาคงไปลักพาตัวมาจากคู่ อริ หรือ ไอ้เจนนักเลงอีกฝั่งศัตรูนั่นเอง เพราะเมื่อวานเขาไม่ได้ไปลุยด้วยเพื่อนเขารอดมาได้เลยหายห่วง

“มะ..มะใช่นะคะ” รันรานาพูดตะกุกตะกัก เธอทำตัวไม่ถูก เขาดูไม่เหมือนเตตะวันเลย ความรู้สึกมันแตกต่าง

“ยุ่งน่า เขาช่วยกูไว้พอดีเลยมาส่งด้วย แล้วมึงรู้ได้ไงว่าเกิดเรื่องหรือกูรอด” เมื่อวานแค่ไปเดินเล่นๆกันสามคนกับเพื่อนแก๊งเดียวกันแต่ดันโดนคู่อริดักต่อยซะงั้น โคตรพลาดเลย

“หนีกระจัดกระจายขนาดนั้น ไอ้ต้าบอกกู” พวกมันแม่งหมารอบกัด เจมส์เก็บความแค้นที่มาทำเพื่อนเขาไว้ในใจแต่เขาไม่แสดงออกไปตามประสาผู้ชายโหด

“สเปคมึงเลยนี่หว่าเสือไต้ เอาดิวะ” เจมส์รู้ใจเพื่อนรัก ถึงแม้มันจะไม่คิดมีเมียแต่เตตะวันก็พอๆส่องสาวและพูดคุยอยู่บ้าง

“เราว่าเรากลับก่อนนะ” รันรานารู้สึกอึดอัด มาเจอสถานการณ์แบบนี้ท่ามกลางผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก แบบนี้ใครจะไม่กลัว แต่การมาส่งเตตะวันทำให้รู้ว่าเขาเป็นช่างสักที่นี่แต่ยังไม่ทันได้สำรวจก็อยากกลับแล้ว

“เดี๋ยวดินา มีผัวหรือยัง หมายถึง..แฟน” เตตะวันก็รู้สึกสนใจเธออยู่ไม่น้อยอย่างที่เจมส์คิด แต่เขาแค่ไม่คิดจะมีเมียให้ทรมานจิตแต่อย่างใด เขาไม่อยากมีพันธะอะไรทั้งนั้น

“เราไม่อยากตอบค่ะ ปล่อยแขนเราด้วยเราจะกลับ”

“เดี๋ยวเฮีย..เอ่อ เราไปส่ง” ทำเอาเตตะวันก็สับสนในคำพูดและสรรพนามไปเหมือนกัน

“จะนั่งรถกลับไปกลับมาทำไมคะ” เธอนั่งมาส่งเขาเพื่อให้นั่งกลับไปส่งเธองั้นหรือ..

“เรามีรถมอเตอร์ไซค์เดี๋ยวเราไปส่ง เราไปเอารถหลังร้านก่อน”

“งั้นเดี๋ยวกูไปเปิดโรงรถให้ละกัน” เจมส์พอเข้าใจสถานการณ์เลยอาสาไปเปิดโรงรถให้ ทั้งเขากลัวผู้หญิงตรงหน้าอึดอัดด้วย ดูทรงแล้วคงลูกคุณหนูแน่เลย เจมส์คิดในใจ

“แขนเจ็บขนาดนี้จะไปส่งเรายังไง ขับไม่ไหวหรอก” ไม่มีใครขับรถตอนแขนบาดเจ็บขนาดนี้หรอกนะ เขาบ้าไปแล้วเหรอ..

“เราไม่ได้ใช้แขนขับสักหน่อย เราใช้ใจ” ไม่ได้อยากมีเมียแต่หยอดไปก่อนก็แล้วกัน ใจมันเรียกร้อง