EP04(รีไรท์)
795 Words
สุดท้ายเตตะวันก็ดึงดันมาส่งรันรานาจนได้ เขาอยากมาส่งเธอและไม่อยากให้เธอกลับคนเดียวถึงแม้แขนจะเจ็บแต่นักเลงอย่างเตตะวันแผลแค่นี้มีเหรอจะสน หนักกว่านี้ก็เจอมาแล้ว
"ขอบคุณนะที่มาส่งเรา เราบอกแล้วแท้ๆว่าแผลจะฉีก"เธอถอดหมวกกันน็อคยื่นให้เตตะวัน มันมีเพียงใบเดียวเขาก็ยังเลือกที่จะสวมมันให้เธอ
"ไกลหัวใจป่ะ"เตตะวันยักคิ้วโชว์
"คิ้วแตกๆก็ยังจะยักโชว์"
"เชี่ยนา แรงเหมือนกันนะ"ผู้หญิงตัวเล็กๆนี่ด่าเขาเอาๆจัง ด่าทั้งๆที่ไม่มีคำหยาบซักคำแต่รู้สึกเจ็บ และแม่งกูเสือกยอมให้ด่าด้วยนะ เตตะวันได้แต่นึกในใจ อย่างกับสนิทกันมาสิบชาติ
"ก็มันเรื่องจริงนิ เราไปแล้ว!"เธอรีบปัดตูดวิ่งขึ้นห้องไป กลัวนักเลงตีมั้ยก็กลัว แต่ในใจก็อยากจะพูดออกไป
เตตะวันขับรถกลับมาที่ร้านสักอีกครั้ง แต่พอมาถึงทำเอาปวดแผลอยู่มากเหมือนกันเพราะต้องเกร็งแขนในการขับรถและแผลโดนลมแรงๆ
"ไอ้สัสไต้ เลือดอาบแขนมึงละนั่น"เขมทัตที่เข้ามาเห็นเพื่อนนั่งอยู่ห้องสักด้วยภาพที่เลือดซึมอาบแขน
"เบาๆไอ้เจนมันแทงกู"เวลาที่มีเรื่องกันเขามักจะได้บาดแผลกลับมาแบบนี้เสมอจนชิน บางทีเป็นแผลเป็นจนต้องสักทับ
"แต่ครั้งนี้มันแรงจนมึงหมดสติไปใช่เปล่ากูได้ข่าว"เขาลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆเพื่อนเพื่อทำแผลให้
"ข่าวไวจากไหนอีกสัส กูแค่เสียเลือดเยอะเลยวูบ"ข่าวนี้จากไอ้เจมส์แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ในกลุ่มเขามีเขมทัตนี่แหละที่พอทำแผลให้เพื่อนได้ตลอดเพราะเขาเรียนหมอ
"ฮ่าๆสมน้ำหน้าสัส ได้ข่าวว่าสาวช่วยไว้"รู้แม่งหมดทุกอย่างจริงๆไอ้พวกนี้ เจมส์รู้โลกรู้
"เออน่า สาวเหี้ยไรช่างมัน"เขาไม่สนใจเรื่องพรรคนี้อยู่แล้วล่ะ
"แล้วเด็กวิลัยมึงเป็นไง โดนล่อยับเลยดิ"หลังจากที่พวกคู่อริรอบกัดพวกเขาก็ได้ยกพวกไปต่อยตีกับเด็กที่วิลัยเขาต่อ
"ยับจัดๆ กูว่าจะไปดูอาการมันอยู่"แต่ตอนนี้เขาก็ขอรักษาตัวเองก่อน
"เออเดี๋ยวบอกพวกไอ้โชนไว้ด้วย"ศึกนี้ต้องมีล้างแค้นแบบนองเลือดแน่
"กูจะเอาคืนแม่งให้หมด"ใครก็ตามที่ทำสภาพเขาและเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องเขายับเขาจะเอาคืนแม่งให้หมดเลย
เช้าวันถัดมารันรานาตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่งเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวไปเรียนต่อ พอเดินลงจากห้องมาก็เจอผู้ชายทรงผมอันเดอร์คัทใส่เสื้อช็อปเทคนิคใกล้ๆยืนหันหลังพิงมอเตอร์ไซค์อยู่ คุ้นๆจัง
"นา"พอเขาหันมาก็ใช่เลย เตตะวัน เขามาทำอะไรที่หน้าคอนโดเธอ
"คุณมาทำอะไรคะ"เธอหันหน้าหันหลังเหมือนเขามารอใครซักคนแต่ก็ไม่เห็นมีใคร
"รอเธอ"เมื่อเขาหันมาเต็มตัวก็ทำให้เห็นออร่าความหล่อแบดกร้าวใจเธอมาก วันนี้เขาอยู่ในช็อปสีกรมท่าพร้อมใส่แว่นดำเสยผมขึ้น แต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้เลยเธอเริ่มกลัวหน่อยๆไม่อยากพัวพันกับพวกนักเลงมากนัก ทั้งเพื่อนๆเขาก็น่ากลัว
"มารอเราทำไมคะ"เธอกระชับกระเป๋าแน่นเตรียมวิ่ง เขาจะมาต่อยเธอที่เมื่อวานไปด่าเขาไว้รึเปล่า
"เราลืมขอไลน์เธอ เบอร์ก็ได้"
"ฮะ?"เธอและเขามีอะไรต้องติดต่อกัน
"พิมพ์"เขายื่นมือถือที่หน้าจอเป็นรอยแตกนิดหน่อยให้เธอ เขาชอบทำมันตกตอนมีเรื่องบ่อยๆสภาพจึงเป็นแบบนี้
"..."เธอรับมันมาอย่างงงๆแล้วจำใจพิมพ์เบอร์มือถือให้เขาไป หากไม่พิมพ์จะโดนซัดเละมั้ย
"เราแค่เห็นเธอเหงา ดูไม่ค่อยมีเพื่อน"เธอรู้แล้วว่าทำไมสภาพที่เจอกันครั้งแรกเขาเป็นแบบนั้น อาจจะเป็นสำนวนที่บอกว่า ปลาหมอตายเพราะปาก
#ไม่อยากมีเมีย= ตามเขามาถึงหน้าคอนโด
ขอโทษที่มาช้านะคะ ไรท์ๆไปส่งท้ายเฮียทามนานไปหน่อย แล้วก็พาเฮียไต้ไปร่วมแจมมาเรียบร้อยอิอิ ตอนนี้สนุกมั้ยคะฝากกดติดตามไรท์เตอร์เพื่อไม่พลาดผลงานต่อๆไปด้วยน๊าา ขอบคุณนะคะ
- Writer
