EP05(รีไรท์)
1279 Words
เตตะวันขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจเข้ามายังหน้าคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งโดยมีสาวแว่นหน้าตาจิ้มลิ้มซ้อนท้ายมาด้วย ถึงจะเป็นภาพที่ไม่น่าเกิดขึ้นแต่ก็ปรากฎให้เห็นแก่สาธารณะชนแล้ว
"ขอบคุณนะที่มาส่งแต่วันหลังไม่ต้องก็ได้ค่ะ"รันรานายิ้มหวานไปหนึ่งที เธอไม่ได้มีเจตนาประชดหรืออะไรทั้งสิ้นเพียงแต่ที่พูดคือความจริง
"แรงทุกดอก เธอไม่มีรถเดี๋ยวมารับตอนเย็น"รันรานาไม่สนใจที่เตตะวันพูด เธอถอดหมวกกันน็อคคืนเขาทันที
"ไม่เป็นไรเราเกรงใจ เราไม่ควรยุ่งเกี่ยวอะไรกันเลย"จริงๆเธอแอบกลัวว่าทำไมเขาถึงตามเธอมาขนาดนี้ แต่สิ่งที่กลัวอีกอย่างคือหัวใจของเธอเองที่เวลาอยู่ใกล้เขามันเต้นดังโครมครามไม่หยุดเลย ทำไมกันนะ
"กระโปรงเธอถ้าซ้อนท้ายเราต้องยาวอีกหน่อย ใส่แบบนี้แว้นไม่สะดวก"ไอ้ตอนมาจากหน้าคอนโดเขาไม่ค่อยขัดใจเท่าไหร่แต่พอมาจอดรถส่งที่หน้าคณะกลับพึ่งสังเกตุเห็นว่ากระโปรงทรงเอของว่าที่คุณหมอนั้นสั้นมาก ถึงขั้นว่าไอ้พวกไก่กามองตาไม่กระพริบเลยทีเดียว
"เรื่องอะไรเราต้องเปลี่ยนกระโปรงเราให้รถคุณ เราไปเรียนแล้วนะ"ไม่รอช้ารันรานาก็รีบวิ่งไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนใกล้ๆต้นไม้ใหญ่ที่ประจำ
"หึ"ผู้หญิงอย่างรันรานาก็แสบไม่เบา ตอนแรกเขากลับคิดว่าเธอเรียบร้อยอ่อนหวานเสียอย่างเดียว แต่นี่กลับมีฤทธิ์แสบๆให้เจออีกเพียบ
พอรันรานานั่งลงกับโต๊ะกลุ่มเพื่อนก็ถูกมองเป็นสายตาเดียวทันที ดูก็รู้ว่าเธอคงต้องอธิบายภาพเมื่อกี้สินะ
"ยัยนา! นั่นใครบอกมานะย่ะ!"ซูซี่เพื่อนสาวสองในกลุ่มได้เอ่ยถามคนแรกด้วยท่าทางจีบปากจีบคอตามประสาสาวสอง
"หล่อมากอะ แต่เสียดายใส่ช็อปวิลัยใกล้ๆ"คงจะเป็นพวกนักเลงชอบหาเรื่องต่อยตีไปทั่วล่ะมั้ง กุ๊กกิ๊กเพื่อนสาวในกลุ่มของรันรานาคิดในใจ
"อย่าบอกนะว่าคนคุยเธอ ไม่เหมาะสมเลยอะหมอนาของฉันต้องเอารวยๆกว่านี้สิ ดูสภาพมอมแมมจะตายหมอนั่น"แพรวพราวพูดเสริมอีกคน หนุ่มท่าทางนักเลงนั่นก็หล่อดีแต่คงไม่รวย
"ปะ..เปล่า เราช่วยเขาไว้เลยอาสามาส่งน่ะ"รันรานาไม่กล้าที่จะบอกเพื่อนว่าเธอเองก็แอบสนใจเขาเล็กน้อย เพราะเพื่อนกลุ่มนี้เธอไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัวมากนักอาจจะเป็นเพราะว่าเธอสนิทใจกับเพื่อนมัธยมมากกว่าและพึ่งสนิทกันกับเพื่อนคณะก็ใช้เวลาเป็นปี
"เอาเถอะๆจะคบใครมันก็เรื่องของนาจ้า"ซูซี่ที่มีความคิดว่าจะคบใคร จนหรือรวยก็เรื่องของรันรานาไม่ควรไปพูดว่าไม่เหมาะสม
"ป่ะๆขึ้นเรียน"
ติ๊ง!
•Taiphoon add your friends
Taiphoon : นา เธอทำอะไรอยู่
Rana : คุณเลิกก่อกวนเราแม้กระทั่งเวลาเรียนได้มั้ย
Taiphoon : เจ็บแผลมากเลย
Rana : เห็นขับรถคล่องนะคะ
Taiphoon : จริงๆ
Taiphoon : เลิกเรียนเดี๋ยวไปรับ ถ้าไม่รอขอให้ไม่มีผัว
Rana : บ่ายสามค่ะ
รันรานานั่งรอเขาที่หน้าคณะทั้งๆที่เพื่อนกลับหมดแล้ว เขาเลทมารับเธอยี่สิบนาทีเธอควรรอต่อไหม ช่างเป็นคนที่ผิดคำพูดจริงๆเธอไม่น่าเชื่อคนแบบเขาเลย
"นา ขอโทษว่ะ"สภาพเตตะวันที่ขับมารับเธอคือมุมปากแตกช้ำมีเลือดไหลและคิ้วที่กำลังจะหายดีกลับเป็นแผลใหญ่ยิ่งกว่าเดิม
"เอาอีกแล้วเหรอ ไปมีเรื่องมาอีกแล้วใช่มั้ย"นี่เขาจะมีเรื่องบ่อยขนาดนี้เลยเหรอ แล้วแต่ละครั้งก็เจ็บตัวไม่ใช่น้อยๆ อึดถึกทนขนาดนี้ร่างกายยังเป็นคนอยู่ไหม
"ขอโทษว่ะนาที่มาช้า แม่งพวกมันไม่ยอมจบ"เขาคิดว่าจะแวะไปถามข่าวคราวรุ่นน้องแป๊บเดียวกลับกลายเป็นมีเรื่องต่อยตีกับคู่อริต่อ
"เฮ้อ..ไปโรงพยาบาลมั้ย"ถึงไม่หนักเท่าวันนั้นแต่เขาควรไปเช็คร่างกายบ้าง เธอไม่ได้สนเวลาว่าจะมาช้าหรือไม่แล้ว สนแค่แผลบนใบหน้าเขาตอนนี้
"เฮ้ยนา ไกลหัวใจว่ะ"แผลแค่นี้เขาชินแล้ว ตอนนั้นมันแค่พลาดมากเฉยๆ
"..."รันรานาไม่รู้จะพูดอะไรต่อจึงรับหมวกกันน็อคของเขามาสวมแล้วก้าวขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถ
"คลุมเหอะ"เตตะวันถอดเสื้อช็อปที่นานๆทีซัก เดือนละครั้งนับได้มั้งให้เธอคลุมขา เขาขัดใจมันตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วและไม่ลืมด้วย
"ขะ..ขอบคุณค่ะ"รันรานาถึงจะไม่เข้าใจแต่หัวใจเธอก็เต้นเร็วราวกับกลองรัว ทำไมกันนะยิ่งเธอไม่อยากยุ่งก็ยิ่งเข้าใกล้ พึ่งเจอกันไม่กี่วันเองเขากลับทำเธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้
"หวั่นไหวป่ะ"
"อะ..อะไร"
"สีหน้ามันบอก ดูทรงหวั่นไหว"
เตตะวันขับรถมาส่งเธอที่หน้าคอนโด ถึงเขาจะเป็นนักเลงป่าเถื่อนแต่เขาไม่ได้ทำอะไรเธอแม้แต่น้อย กลับกันเขากลับพยายามที่จะอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ขึ้นห้องดีๆ"
"เดี๋ยวค่ะ ทำแผลก่อนมั้ยคะ"เธอเห็นแผลเขาแล้วก็เกิดความเป็นห่วงขึ้นมา อย่างน้อยถึงแม้เขาจะเจ็บตัวแต่ก็ยังไม่ลืมมาส่งเธอ
"ชวนเราขึ้นห้องหรอวะนา"เตตะวันยกยิ้มมุมปากอย่างเสือร้าย ยามนี้รอยยิ้มของเขามันโคตรอันตรายต่อหัวใจเธอ
"งั้นก็เลือดไหลหมดตัวเหมือนวันนั้นไปเถอะ"รันรานาหันหลังเดินสับขาเร็วๆรีบขึ้นคอนโด
"เดี๋ยวดินา!"เตตะวันเห็นไม่เข้าท่าแล้วก็รีบจอดรถแล้ววิ่งตาม อะไรของกูวะเนี่ยเคยวิ่งแต่ตามชกต่อยตี ตอนนี้แม่งวิ่งตามผู้หญิงขึ้นห้อง
"เมี้ยวๆๆ"เจ้าโชยุพอเห็นเธอเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเตตะวันก็ร้องเมี้ยวๆเข้ามาอ้อน
"โชยุ!"แต่ไม่ใช่อ้อนเธอ มันอ้อนเตตะวัน!
"เฮ้ยเข้าท่าว่ะ"เตตะวันพอเห็นแมวอ้อนก็ใช้มือใหญ่ๆของเขาช้อนมันขึ้นด้วยมือเดียวแล้วพลิกไปมา
"ทำอะไรแมวเรา วางลงเลยมันจะเวียนหัว"
"เราเล่นกับแมว"เตตะวันมึนงงว่าเธอทำตาขวางใส่เขาทำไมทั้งๆที่เขาก็เป็นมิตรกับแมวเธอ
"มองเหี้ยไรสัส"พอลงที่เธอไม่ได้กลับเป็นโชยุที่โดนกระทำเพราะมันเอาแต่จ้องหน้าเตตะวัน
"นี่! เอาคืนมานะ"เธอให้เขาเข้ามาอยู่ในห้องเพื่อมาทำแผลฟรีๆแต่เขามาพูดกับแมวเธอแบบนี้เหรอคนๆนี้
"ขอโทษ มีกีตาร์หรอ"เตตะวันเอาตัวรอดด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุยแทน ไม่งั้นเขาจะโดนไล่ออกจากห้องจริงๆ
"ค่ะ"เธอไม่สนใจแถมเดินหนีไปหากล่องปฐมพยาบาลต่อ
"ของใคร"ทำไมจู่ๆเสียงมันแข็งขึ้นมาเอง
ไรท์อาจจะมาดึกช่วงตี1-2ทุกวันเลยนะคะ ขอโทษน๊าาเป็นเพราะยุ่งๆงานด้านนอกค่า ฝากกดติดตามไรท์เตอร์เป็นกำลังใจด้วยน๊าา
- Writer
