"เรียกเฮียไต้ดิ"จู่ๆ เตตะวันที่นั่งเงียบก็พูดขึ้น
"เชี่ย"ประโยคเดียวสตั๊นไปทั้งกลุ่ม
"ไม่เอา"รันรานามุ่ยหน้า เรื่องอะไรเธอต้องเรียกเขาแบบนั้น เป็นพี่ชายเธอก็ไม่ใช่
"หึๆ"
"..."เพื่อนๆในกลุ่มต่างนิ่งอึ้งยังไม่หาย
บรรยากาศดูหยุดไปซักพักแล้วกลับมาเฮฮาใหม่ เพื่อนๆของเขาแค่อึ้งและไม่คิดว่าจะมีวันนี้ คำนี้ออกมาจากปากเตตะวันอีก
"กินอะไรมั้ย"เมื่อเห็นว่ารันรานาไม่ได้ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเหมือนคนอื่นๆ เตตะวันก็เลยคิดว่าเธอก็คงดื่มไม่เป็น
"เราเอาน้ำหวานได้มั้ย เรากลัวเราเมาแล้วเราตื่นไม่ทันเรียน"ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกินเลย เธอก็มีสังคมกับเพื่อนๆของเธอ แต่รันรานาเรียนหนักมากในวันพรุ่งนี้ เธอจึงไม่อยากดื่มจนเมาเพราะเธอไม่ใช่คนคอแข็งอะไร
"น้ำวงน้ำหวานอะไรน้องหมอนา นี่สิ หวานเจี๊ยบ..."เมื่อได้คุยกันนิดหน่อยก็ทำให้เพื่อนในกลุ่มรู้ว่ารันรานาเรียนหมอ และเป็นรุ่นน้องพวกเขา
"พรุ่งนี้นามีเรียนค่ะพี่เจมส์
