เตตะวันตื่นขึ้นมานอนมองหน้ารันรานาตั้งแต่รุ่งสางจนตอนนี้ เขารู้สึกมีความสุขมากที่สุดในชีวิต เขารู้ดีกว่าทำอะไรลงไป เขาไม่รู้สึกแย่เลยสักนิดเพราะเป็นรันรานา ทำไมกันนะ
"อือ~"ร่างเล็กพลิกตัวบิดขี้เกียจแล้วมุดตัวเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่งเช่นเดิม
"หึ"อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา มือหน้าตวัดกอดเอวบางมาแนบตัว ครั้งแรกเลยที่ได้นอนกอดแบบนี้ ถึงแม้ที่ผ่านมาจะไปเฝ้าดูแลเธอแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้ทำ
"อื้อจั๊กจี้"เสียงครางอืออาในลำคอเหตุจากคนตัวโตหอมแก้มซ้ายขวาไม่หยุด
"นา ตื่นได้แล้วไปเรียน"พูดไปก็ยิ้มไป มือพลางลูบแก้มเนียนนิ่มเบาๆ
"อื้อไม่เอานะขี้เกียจ"เด็กขี้เกียจและเอาแต่ใจเริ่มตื่นขึ้นในตัวรันรานา เมื่อยตัวและเพลียขนาดนี้ใครจะไปเรียนได้
"ไม่ได้ ต้องไป"หากเป็นแต่ก่อนเขาคงสอนให้เธอรู้จักกับคำว่า 'ช่างแม่ง'แต่ตอนนี้ไม่ได้ เขาไม่อยากให้เธอเป็นคนไม่เอาไหนแบบเขา เขาเป็นห่วงว่าการเรียนเธอจะแย่ลง หากเป็น
