"นา!!"
"นะ..น้ำ"คำแรกที่ตื่นมาแล้วพูดได้แน่นอนว่าเธอจะต้องถามหาน้ำดื่มเพราะร่างกายขาดน้ำและไม่เพียงพอต่อร่างกายมาเป็นเวลานาน
"น้ำๆ"เพื่อนของเธอรีบหยิบแก้วน้ำและยื่นให้
"นา"เตตะวันประคองรันรานาให้ดื่มน้ำได้ถนัด เขาดีใจแต่เขาไม่รู้จะพูดอะไรเลยเอาแต่เรียกชื่อรันรานา
"..."พอได้ดื่มน้ำเธอก็รู้สึกดีขึ้นและค่อยๆ กวาดสายตามองรอบๆ ห้องได้สติขึ้นมาบ้างว่าที่นี่คือโรงพยาบาล
"ความจำเสื่อมเหรอ"เตตะวันเห็นเธอเอาแต่มองรอบๆ ไม่พูดไม่จา
"นาฟื้นแล้วฮือๆ"นิตากลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ เธอคิดว่าเพื่อนจะเป็นเจ้าหญิงนิทราตลอดไปเสียแล้ว
"นึกว่าจะมีเพื่อนเป็นเจ้าหญิงนิทราซะแล้ว"ไข่กวนเข้ามากอดเบาๆ เพื่อนสนิทของเธอทั้งสองคนดูรักและจริงใจจนทำให้เตตะวันเบาใจลงบ้าง อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่จริงใจกับเธอมาก
"นิตา ไข่กวน เฮีย"รันรานาพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่และมีพวกเขารายล้อมอยู่รอบตัว
"ปะ..ปวดหัว"
