เตตะวันกลับมาเก็บของใช้ที่จำเป็น ที่มีแค่ไม่กี่อย่างของเขาและเสื้อผ้าเล็กน้อย เขามองรอบๆ ห้องแล้วนั่งคิดกับตัวเอง เขาไม่มีอะไรดีสักอย่าง ไม่เหมาะสมกับรันรานาสักนิด
"อะไรนะ!มึงเนี่ยนะจะเลิกเป็นนักเลง"เจมส์แทบตะโกนลั่นร้าน เขาหูเพี้ยนหรือเป็นบ้าไปแล้วอย่างไรที่ได้ยินคำนี้
"ไม่รู้ว่ะ"ตอนแรกเขาก็ไม่ได้เรียกตัวเองว่านักเลงด้วยซ้ำแต่เป็นคนที่พบเห็นมากกว่าที่เรียกเขาแบบนั้น เขาแค่เป็นตัวเองถึงจะดิบเถื่อนไปหน่อยแต่เขาไม่ได้หาเรื่องคนอื่นก่อนหรือหาเรื่องไปทั่วหากพวกมันไม่มาแกว่งตีนใส่
"หมายถึงยังไงวะ จะเลิกต่อยตีเหรอ"เรื่องเลิกต่อยตีพวกเขาก็คิดว่าควรจะเลิกเหมือนกันเพราะจะเรียนจบกันหมดแล้ว แถมคู่อริโดนล่อยับไปหมดแล้วด้วย
"ประมาณนั้น ในเมื่อพวกไอ้เจนแพ้ไปแล้ว"เขาจะย่างเข้าวัยยี่สิบสามในปีหน้าแต่ยังไม่มีอะไรแม้กระทั่งอนาคต เขาควรพิสูจน์ตัวเองว่าเส้นทางชีวิตที่เขาเลือกเองก็สามารถมีอาชีพและประสบความ
