13 ฟองสบู่เคลือบยาพิษ
1458 Words
“อิ่มแล้ว...”
แก้มใสวางช้อนลงหลังจากฟาดเรียบตามคำสั่ง เอนหลังพิงหัวเตียง ลูบพุงที่ตึงเปรี๊ยะ ก่อนจะช้อนตามองหมอหนุ่มที่ยืนกอดอกหน้าตึงอยู่ข้างเตียง
“กินยาซะ” โชติบดินทร์ยื่นแก้วน้ำกับยาให้ ท่าทางยังงอนตุ๊บป่องไม่เลิก
แก้มใสรับยามากินอย่างว่าง่าย พอกลืนเสร็จก็ทำจมูกย่น
“เหนียวตัวจัง... อยากอาบน้ำ”
“เดี๋ยวไปเอาอ่างมาเช็ดตัวให้” เขาหันหลังจะเดินไปห้องน้ำ
“ไม่เอา!” แก้มใสรีบคว้าชายเสื้อเขาไว้ “ไม่อยากเช็ดตัวแล้ว มันไม่สะอาด... แก้มอยากล้าง... เอ่อ... ตรงนั้นด้วย... เมื่อคืนเราทำกันเลอะเทอะจะตาย”
เธอพูดหน้าตาเฉยแต่แก้มแดงแปร๊ด ทำเอาโชติบดินทร์ชะงัก ภาพกิจกรรมเมื่อคืนวาบเข้ามาในหัว
“แล้วขาแบบนี้จะยืนอาบยังไง พื้นห้องน้ำลื่น เดี๋ยวได้หัวแตกตายคาห้องน้ำหรอก” เขาบ่นกลบเกลื่อนความเขิน
“ก็มีเก้าอี้นั่งอาบนี่คะ... นะพี่โชติ พาไปอาบหน่อย... อีกอย่าง...” เธอทำหน้าบิดไปบิดมา “แก้มปวดฉี่ด้วย อั้นมาตั้งแต่ตื่นแล้วเนี่ย จะราดแล้ว!”
โชติบดินทร์ถอนหายใจพรืด ส่ายหน้าอย่างระอาแต่แววตาเอ็นดู
“ภาระจริงๆ ยัยตัวแสบ”
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มลงช้อนร่างบางขึ้นแนบอกอีกรอบ เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องน้ำกว้างขวาง วางเธอลงบนชักโครกเบามือ แล้วหันหลังให้
“เสร็จแล้วเรียกนะ” เขาบอกเสียงเรียบ ยืนกอดอกหันหลังให้หน้าอ่างล้างหน้า
แก้มใสรีบจัดการธุระ ทุลักทุเลหน่อยเพราะติดเฝือก พอเสร็จกดชักโครกแล้วพยายามจะลุก
“พี่โชติ... เสร็จแล้วค่ะ”
โชติบดินทร์หันกลับมา เดินมาพยุงเธอไปนั่งเก้าอี้อาบน้ำ
“ถอดเองได้ไหม หรือต้องให้บริการ” เขาเลิกคิ้วกวนๆ
“มือไม่ได้หักสักหน่อย” แก้มใสย้อนเบาๆ มือค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งออก
เสื้อสีขาวร่วงไปกองที่เอว เผยผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยจูบแดงเถือกฝีปากเขาเมื่อคืน หน้าอกกระเพื่อมไหว โชติบดินทร์กลืนน้ำลายเอื๊อก พยายามหักห้ามใจไม่ให้พุ่งเข้าไปขย้ำ
เขาย่อตัวลง ช่วยถอดกางเกงในจิ๋วออกอย่างระวัง พยายามไม่มองเนินเนื้อขาวผ่องที่ทำให้สติเตลิด แต่สายตาก็อดเหลือบไปเห็นร่องรอยบวมช้ำจากการใช้งานหนักไม่ได้
“เจ็บไหม...” เขาถามเสียงเบาลง นิ้วโป้งปาดผ่านต้นขาด้านในแผ่วเบา
“นิดหน่อยค่ะ...” แก้มใสตอบเสียงหวิว หลบสายตา
โชติบดินทร์หยิบฝักบัวฉีดน้ำอุ่นรดตัวเธอ น้ำอุ่นๆ ชะล้างคราบไคลและความเหนื่อย แก้มใสหลับตาพริ้ม เงยหน้ารับน้ำ ความคิดลอยไปไกล
‘พี่โชติคะ! รอแก้มด้วย’
ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาในม่านไอน้ำ...
เด็กปีหนึ่งผมเปียแก่นเซี้ยววิ่งตามจีบพี่หมอปีห้าสุดฮอต เธอเริ่มก่อน ชอบมาดนิ่งใส่แว่นของเขา ตามตื๊อเป็นเดือนจนภูเขาน้ำแข็งละลาย
‘คบกับพี่ห้ามงอแงนะ พี่เรียนหนัก ไม่มีเวลาพาเที่ยวบ่อยๆ’
‘แก้มสัญญา! แค่ได้อยู่ใกล้พี่โชติ แก้มก็มีความสุขแล้ว’
ช่วงเวลานั้นแม่งโคตรหอมหวาน... รักแรก จูบแรก ผู้ชายคนแรก
จำได้แม่นก่อนเลิกกันไม่กี่วัน... เขาพาไปทะเลหัวหิน ทริปแรกของเรา คืนนั้นเขากอดเธอแน่น สัญญาว่าจะเรียนจบทำงานเก็บเงินมาขอแต่งงาน
‘พี่รักแก้มนะ จำไว้ว่าพี่รักแก้ม’
แต่พอกลับมาแค่สามวัน... ทุกอย่างพลิก
เขาเงียบหาย ไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ พอไปดักรอที่คณะ เขาก็เดินควงผู้หญิงอื่นออกมา... สวย รวย สง่า เหมาะสมกับเขามากกว่าเด็กกะโปโลอย่างเธอ
‘เลิกกันเถอะ... พี่เบื่อความจนของเธอแล้วแก้มใส’
ประโยคนั้นยังก้องในหูจนถึงวันนี้ เจ็บเหมือนโดนควักหัวใจมาเหยียบซ้ำๆ
“ฮึก...”
ความน้อยใจตีตื้นจุกอก น้ำตาไหลปนไปกับสายน้ำ แก้มใสรีบเอามือลูบหน้าแรงๆ ทำทีเป็นล้างหน้ากลบเกลื่อน
ทำไมนะ... ตอนนี้เขากลับมาอยู่ตรงหน้า เมื่อคืนกอดแน่นขนาดนั้น แต่ทำไมความเจ็บปวดจากอดีตมันยังไม่จางหายไปสักที
โชติบดินทร์ยืนถือฝักบัวอยู่ข้างหลัง มองแผ่นหลังสั่นๆ ของคนรัก
เขาไม่ได้ตาบอด... เขาเห็นไหล่สั่น เสียงสูดน้ำมูกผิดปกติ เขารู้... ร้องไห้ชัวร์
ใจเขาเจ็บแปล๊บ
ร้องไห้ทำไม
เจ็บแผล นึกถึงเรื่องเก่า
หรือร้อง... เพราะคิดถึงไอ้ดาราหน้าจืดนั่น
ความคิดลบๆ จากความหึงเข้าครอบงำอีก เนึกถึงที่แก้มใสบอกคิดถึงพี่กะชามากเมื่อเช้า ผสมภาพไอ้นั่นจูบหน้าผากเธอเมื่อวาน หลอนชิบหาย
‘ทำไมต้องคิดถึงมัน... ทั้งที่บอกว่ารักพี่’
โชติบดินทร์ขบกรามแน่น บีบครีมอาบน้ำใส่มือ ถูจนเกิดฟอง แล้วเริ่มลูบไล้แผ่นหลังเธอ แรงมือหนักกว่าปกติตามอารมณ์คุกรุ่น
“จะร้องไห้ทำไม...”
เขาถามเสียงต่ำ โน้มหน้ากระซิบชิดหูเปียกๆ มือฟอกสบู่ไล่ลงมาตามเอวคอด
แก้มใสสะดุ้ง รีบเช็ดหน้า “ป... เปล่าค่ะ แชมพูเข้าตา เลยแสบ”
“โกหก...” โชติบดินทร์สวนทันควัน หมุนเก้าอี้ให้เธอหันมาหา แขวนฝักบัวไว้ผนัง สองมือเปื้อนฟองประคองหน้าเธอ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยขอบตาแดงช้ำ
“ร้องไห้คิดถึงมันรึไง”
“ห๊ะ” แก้มใสลืมตาโพลงด้วยความงง “คิดถึงใครคะ”
“ก็ไอ้กะชาอะไรนั่นไง!” เขาตะคอกเบาๆ อย่างเหลืออด “เมื่อเช้าเพิ่งบอกคิดถึงมัน พอมาอาบน้ำก็มายืนร้องไห้อาลัยอาวรณ์... มันน่าหงุดหงิดนักนะแก้มใส!”
“พี่โชติ... บ้าไปแล้วเหรอ” แก้มใสเริ่มโมโห โยงมั่วไปหมด “แก้มไม่ได้ร้องไห้เรื่องพี่กะชา! แก้มร้องเพราะ...”
ชะงัก... จะบอกว่าเพราะพี่นั่นแหละก็พูดไม่ออก
“เพราะอะไร” เขาคาดคั้น มือเลื่อนต่ำลงมาฟอกสบู่ที่หน้าอกอิ่ม บีบคลึงเน้นๆ แสดงความเป็นเจ้าของ “ตอบมาสิ... หรือต้องให้พี่ล้างความทรงจำเรื่องมันออกให้หมด”
“พี่นี่มัน...” แก้มใสส่ายหน้าอ่อนใจกับความขี้หึงไม่เข้าเรื่อง จับมือซนๆ บนอกเธอไว้ “แก้มร้องเพราะแก้มคิดถึงทะเล...”
“ทะเล” คิ้วเข้มขมวดมุ่น
“ใช่... ทะเลที่พี่เคยพาแก้มไป” เธอมองตาเขา นัยน์ตาไหวระริก “ตอนนั้นเรามีความสุขกันมาก... แต่พอกลับมาพี่ก็ทิ้งแก้มไป... แก้มแค่นึกถึงมันแล้วก็เสียใจ จบไหมคะ!”
โชติบดินทร์นิ่งอึ้ง ความโกรธหายวับ จุกจนพูดไม่ออก
เขาก็จำทะเลนั้นได้แม่น... จำได้ว่ารักเธอมากแค่ไหน และจำได้ว่าเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องแกล้งทำลายความสุขนั้นด้วยมือตัวเอง
“ขอโทษ...” เขาพูดคำเดิมอีกครั้ง เสียงอ่อนลงยวบยาบ เลื่อนมือลงไปหน้าท้องแบนราบ แล้วค่อยๆ ต่ำลงไปที่จุดกึ่งกลาง
“อ๊ะ! พี่โชติ...” แก้มใสสะดุ้งเฮือก หนีบขาเข้าหากันอัตโนมัติ
“บอกว่าอยากให้ล้างตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?” เขาถามเสียงพร่า แววตาเปลี่ยนเป็นความปรารถนาลึกซึ้ง “เดี๋ยวพี่ล้างให้... จะล้างให้สะอาด ล้างความทรงจำร้ายๆ ออกให้หมดเลย”
“แต่ว่า... อื้อ...”
นิ้วเรียวลื่นฟองสบู่แทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปสัมผัสเนินเนื้อแม่นยำ วนไล้ทำความสะอาดรอบรอยจีบและเม็ดเสียวอย่างหยอกเย้า
“สะอาดรึยัง...” เขากระซิบถาม ปากไล่จูบซับหยดน้ำตามคอระหง
“พะ... พี่โชติ... อย่าแกล้ง... เสียว...” แก้มใสครางฮือ จิกไหล่เขาแน่น ขาข้างดีเกร็งจิกพื้น
“พี่ไม่ได้แกล้ง... พี่กำลังทำหน้าที่แฟนที่ดีต่างหาก” เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นิ้วขยับเร็วขึ้น กระตุ้นความวาบหวามท่ามกลางน้ำอุ่น
เขาสับสน... ใช่ ยอมรับ
รักเธอแทบคลั่ง แต่กลัวเธอปันใจให้คนอื่น ยิ่งรู้ว่าเธอคิดถึงอดีตที่เขาทำเลวไว้ ยิ่งกลัวเธอจะเปลี่ยนใจไปหาคนแสนดีอย่างกะชา
ทางเดียวที่จะยึดเธอไว้ได้ตอนนี้... คือทำให้เธอหลงในสัมผัสของเขา จนมองใครไม่เห็นอีก
“แก้มใส...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่า เงยหน้าสบตาคนที่หน้าแดงก่ำ
“คะ...”
“เลิกคิดถึงอดีต... เลิกคิดถึงไอ้กะชา...” เขาออกคำสั่งเอาแต่ใจ โน้มหน้าจูบปากเธอหนึ่งที
“คิดถึงแค่พี่... แค่สัมผัสของพี่ตอนนี้ก็พอ”
พูดจบเขาก็ขยับนิ้วรัวเร็วขึ้น พร้อมก้มลงดูดดึงยอดอกสีสวยที่เปียกชุ่ม ปรนเปรอความสุขให้เธอในห้องน้ำจนแก้มใสหวีดร้องลั่น ลืมความเศร้าโศกเสียใจไปจนหมด
- Writer
- chap_listContents
- likeADD