10 ในอ้อมกอดของปีศาจที่รัก Nc
1210 Words
ดึกสงัด... เสียงฝนข้างนอกถล่มลงมาอย่างบ้าคลั่ง แข่งกับเสียงแอร์ในห้องเพนต์เฮาส์ที่หนาวจนขนลุก
โชติบดินทร์นอนก่ายหน้าผากอยู่บนโซฟาเบด ข่มตาไม่ลงสักที ทั้งที่ผ่าตัดมาทั้งวันจนร่างแทบพัง แต่หูมันคอยแต่จะฟังเสียงจากเตียงใหญ่ตลอด
“อือ... ฮึก...”
เสียงครางสะอื้นแผ่วๆ ดังขึ้น โชติบดินทร์ดีดตัวผึง
“แก้ม...”
เขาสาวเท้าไวๆ ไปที่เตียง แสงไฟหัวเตียงสลัวๆ ทำให้เห็นร่างเล็กของแก้มใสกำลังนอนบิดไปมา เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าซีดๆ มือจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่
“แก้มใส... เป็นอะไร”
โชติบดินทร์ทิ้งตัวนั่งข้างเตียง มือรีบแตะหน้าผากมน ชื้นไปหมด
“ร้อน... ปวด...” แก้มใสครางเสียงสั่น ตาปรือฉ่ำน้ำเหมือนคนละเมอ พิษไข้กับฝันร้ายทำเอาสติกระเจิง
“ปวดขาเหรอ” เขาถามเสียงร้อนรน มือเลิกผ้าห่มเช็กแผลที่ขาขวา “แผลบวมเหรอ... หรือปวดกระดูก?”
“ฮึก... พี่โชติ... ช่วยแก้มด้วย... เจ็บ...”
เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างโหยหา ทำเอาใจคนฟังกระตุก โชติบดินทร์เงยหน้ามองหน้าเปื้อนน้ำตานั้น
“พี่อยู่นี่แล้ว... ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพี่เอายาแก้ปวดให้...”
เขากำลังจะลุก แต่ทว่ามือเล็กสั่นๆ คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อยืดเขา รั้งให้โน้มลงมาหา
“อย่าไป...” แก้มใสเว้าวอน ตาวาวฉ่ำจ้องเขาเหมือนจะกลืนกิน ความเจ็บกายช่างมัน ความโหยหาทางใจมันระเบิดออกมาแล้ว
ภาพหมอโรคจิตซ้อนทับกับพี่โชติคนรักเก่า... คนเดียวที่เธออยากกอดมากมายเลยตอนนี้
“แก้ม...” โชติบดินทร์ชะงัก ลมหายใจร้อนๆ รินรดหน้าเขา “ปล่อยก่อน พี่จะไปหยิบยา...”
“ไม่เอายา... ฮึก... เอาพี่โชติ...”
สิ้นเสียงสั่นพร่า แก้มใสก็ออกแรงรั้งคอเขาลงมาประกบปากจูบ ดูดดื่มจนน่าตกใจ
“!!!”
โชติบดินทร์ตาค้าง ตัวแข็งทื่อไปวิเดียว แต่พอลิ้นเล็กๆ แทรกเข้ามาควานหาความหวาน รสชาติเค็มของน้ำตาก็เหมือนน้ำมันราดลงกองไฟ
แก้มใสจูบแบบไม่ประสาแต่โคตรเอาเรื่อง ขบปากล่างเขา ดูดดึงเหมือนคนลงแดง
“อืม...”
เสียงคำรามต่ำในคอโชติบดินทร์ดังขึ้น ความอดทนขาดผึง
เขาจูบตอบทันที มือหนาสอดรองท้ายทอย ปรับองศาหน้าให้ถนัด แล้วบดขยี้ปากลงไปอย่างตะกละตะกลาม ตักตวงความหวานที่แม่งอดอยากมาสี่ปี
“อื้อ... พี่โชติ...” แก้มใสครางชื่อเขาชิดปาก รสจูบดุดัน ร้อนแรง แต่ก็โหยหาพอกัน
“ยัยตัวแสบ...” โชติบดินทร์ถอนปากออกนิดเดียว หน้าผากชนกัน หอบหายใจแฮ่ก “รู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่... ถ้าทำแบบนี้ พี่จะไม่หยุดแล้วนะ”
“อย่าหยุด...” แก้มใสสะอื้น ฮึก... สายตาอ้อนวอน “กอดแก้ม... พี่โชติ กอดแก้มหน่อย...”
“แก้ม...”
“แก้มเจ็บปวดเหลือเกิน... ฮึก... ฮือ...” เธอกอดรัดคอเขาแน่น พยายามดึงร่างใหญ่ให้ทับลงมา “ที่พี่ทิ้งไปตอนนั้น... มันเจ็บยิ่งกว่าขาหักซะอีก... เจ็บจนจะตายห่าอยู่แล้ว... ฮือ...”
คำตัดพ้อบวกความจริงในใจ ทำเอากำแพงทิฐิโชติบดินทร์พังทลาย
เจ็บเหมือนกันสินะ...
“ขอโทษ...” เขากระซิบเสียงพร่า พรมจูบไปทั่วหน้าเปียกๆ จูบซับน้ำตาที่หางตา แก้ม ปลายจมูก “พี่ขอโทษ...”
โชติบดินทร์ยอมโอนอ่อน ค่อยๆ โน้มตัวทาบทับร่างเล็กอย่างระวัง ใช้ศอกกับเข่ายันพื้นเตียงไว้ไม่ให้กดทับขาข้างที่เจ็บ
แต่แก้มใสไม่ยอม... เธอต้องการมากกว่านี้
“ลงมาอีก... กอดแก้มแน่นๆ...” เธอรบเร้า ยกสะโพกขึ้นบดเบียดหน้าท้องแกร่ง
“ซี๊ดด... แก้มใส อย่าขยับ ขาจะเจ็บ” โชติบดินทร์ปรามเสียงกระเส่า แต่ข้างล่างแม่งแข็งปั๋งดุนดันหน้าท้องเธอผ่านผ้าบางๆ
“ไม่สน... เจ็บก็ช่างมัน...” แก้มใสเชิดหน้า จูบปลายคางสากๆ ของเขา “ถ้าเป็นพี่โชติ... แก้มยอมเจ็บ”
ประโยคนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ฉุดสติเสือร้ายขาดสะบั้น
“งั้นก็จำไว้...” โชติบดินทร์กดจูบซอกคอขาว ขบเม้มจนขึ้นรอยแดงกุหลาบเพื่อตีตรา “ว่าคืนนี้เธอเริ่มเองนะ”
“อ๊ะ...อื้อออ”
มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อนอนตัวโคร่ง สัมผัสผิวนุ่มลื่น บีบเคล้นเต้าอวบเต็มไม้เต็มมืออย่างมันเขี้ยว ปลุกเร้าจนแก้มใสแอ่นอกรับด้วยความเสียว
“พี่โชติ... อื้อ...”
“คิดถึง...” เขาพึมพำชิดเนินอก สูดดมกลิ่นหอมที่โหยหา “พี่แม่งโคตรคิดถึงเธอเลย... รู้ไหม”
โชติบดินทร์ซุกหน้าลงร่องอก ลิ้นร้อนลากไล้หยอกเย้าจนห***มชูชันสู้ลิ้นผ่านผ้า ก่อนจะทนไม่ไหว กระชากเสื้อขึ้นกองเหนืออก แล้วงับยอดสีหวานเข้าปากทันที
“อ๊ายยย! เสียว...” แก้มใสหวีดร้อง มือขยุ้มผมเขาแน่น ตัวบิดเกร็ง ความเสียวเข้ามาแทนที่ความเจ็บ
โชติบดินทร์รัวลิ้นสลับดูดดึงเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื่อนต่ำลงผ่านหน้าท้อง ลงไปแตะจุดอ่อนไหวใต้กางเกงในตัวจิ๋ว
“แฉะขนาดนี้แล้วเหรอ...” เขากระซิบถามเสียงแหบพร่าเมื่อปลายนิ้วเจอความเยิ้ม
“พี่คนบ้า... ฮึก... ก็เพราะใครล่ะ” แก้มใสหน้าแดงก่ำ หอบแฮ่ก “ทำเลย... พี่โชติ... อย่าทรมานแก้ม...”
“ใจเย็นๆ คนดี...” เขาเงยหน้าสบตา แววตาเยิ้มด้วยราคะแต่ก็อ่อนโยน “ขาเธอเจ็บ พี่ต้องระวัง... พี่จะค่อยๆ ทำนะ”
เขาก้มจูบปากเธออีกทีอย่างดูดดื่ม ก่อนจะรูดกางเกงในเธอออก จับขาข้างซ้ายแยกออกกว้าง ยกขึ้นนิดหน่อย
ท่าทางน่าอายแต่เร้าอารมณ์จนแก้มใสต้องเบือนหน้าหนี
“มองพี่สิ..” โชติบดินทร์สั่งเสียงพร่า จับคางให้หันมา “ห้ามหลบตา... พี่อยากเห็นหน้าเมียพี่ตอนเสร็จ”
เขาทาบทับลงมา จ่อปลายหัวบานหยักเข้าหากลีบกุหลาบฉ่ำน้ำ แล้วค่อยๆ ดันเข้าไปช้าๆ
“อึก... อื้อ! ใหญ่... แน่นจัง...” แก้มใสนิ่วหน้า อึดอัดปนเสียว ช่องทางร้างรามานานตอดรัดของเขาแน่นจนโชติบดินทร์แทบคลั่ง
“ผ่อนคลายหน่อยคนดี... อ่า... แน่นชิบหาย...” เขาขบกรามแน่น ขยับสะโพกเนิบๆ ให้เธอปรับตัว เหงื่อหยดติ๋งลงอกเธอ
“พี่โชติ... ลึก... ลึกไปแล้ว...”
“ยังไม่สุดเลย...” เขายิ้มร้าย ก้มงับห***มเธออีกทีเพื่อเบนความสนใจ ก่อนจะกระแทกสะโพกพรวดเดียวมิดด้าม
“กรี๊ดดดด! อร๊ายยย”
ความเสียวแล่นพล่านเหมือนไฟช็อต แก้มใสผวากอดคอเขาแน่น เล็บจิกหลังเลือดซิบ โชติบดินทร์เริ่มซอยสะโพก จากช้าๆ ค่อยๆ เร่งจังหวะตามแรงอารมณ์
พั่บ พั่บ พั่บ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ก้องห้องแข่งกับเสียงฝน ผสมเสียงครางหวานหู
“อ๊ะ... อ๊ะ... พี่โชติ... ดี... ดีจังเลย...”
“เรียกชื่อพี่อีก... ดังๆ...” โชติบดินทร์สั่งเสียงกระเส่า ก้มจูบซับเหงื่อหน้าผากเธอ จ้องตาหวานเชื่อมที่มีแต่เงาเขา
“พี่โชติ... รัก... แก้มรักพี่...”
คำบอกรักหลุดออกมาทำเอาโชติบดินทร์ชะงักไปวิเดียว หัวใจที่เคยแห้งแล้งพองคับอก เขาโหมแรงกระแทกใส่เธอหนักหน่วงขึ้นเพื่อตอกย้ำความรู้สึก
“พี่ก็รักเธอ... รักมาตลอด... อ่า... แก้มใส...”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD