บ่ายแก่ๆ ณ วอร์ดศัลยกรรมกระดูกและข้อ
บรรยากาศในวอร์ดดูวุ่นวายกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะคนไข้ล้น แต่เพราะข่าวดังที่กำลังเป็นประเด็นร้อน
ที่เคาน์เตอร์พยาบาล กลุ่มพยาบาลสาวและผู้ช่วยฯ สามสี่คนสุมหัวมุงดูมือถือ ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ
"ว้ายยย! แกได้ยินไหม พี่กะชาตอบโคตรแมนเลยอ่ะ!" พยาบาลสาวคนหนึ่งทำหน้าเคลิ้ม "บอกว่า 'อาจจะใจอ่อนยอมเปิดตัว' โอ๊ยยย ฉันเขินแทนยัยแก้มใส"
"จริงแก! คู่นี้นะเคมีดีเวอร์ เหมาะสมกันสุดๆ" อีกคนเสริม "ดูสายตาพี่กะชาตอนพูดถึงน้องเขาสิ หวานเชื่อมหยดย้อยขนาดนั้น เป็นฉันนะยอมถวายหัว"
"แต่แก..." พยาบาลรุ่นพี่ลดเสียงลงกระซิบ "สังเกตไหมว่าน้องแก้มใสหายเงียบไปเลยนะ ตั้งแต่วันที่ผ่าตัดเสร็จได้แค่สองวัน"
"เออใช่! วันนั้นฉันเข้าเวรดึกพอดี เห็นหมอโชติ... อุ๊ย อาจารย์หมอโชติบดินทร์น่ะ เซ็นคำสั่ง Discharge ออกกลางดึกเลยนะ ทั้งที่แผลผ่าตัดยังระบมอยู่เลย"
"แปลกเนอะ... ปกติเคสกระดูกหักสอ
