หนึ่งเดือนต่อมา...
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องนอนหรู
บนเตียงกว้าง ร่างบางของแก้มใสยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ใบหน้าหวานซบอยู่กับแผ่นอกเปลือยเปล่าอันแข็งแกร่งของหมอนข้างส่วนตัวที่มีชีวิต
“อือ...”
แก้มใสครางเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสยุกยิกที่ปลายจมูก พอลืมตาขึ้นก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของโชติบดินทร์ที่นอนตะแคงเท้าแขนจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มมุมปากของเขาดูสดใสและขี้เล่นกว่าวันไหนๆ
“ตื่นเต้นเหรอครับคนสวย... วันนี้ตื่นเช้าจัง” เขาเย้าแหย่ พลางใช้นิ้วเขี่ยแก้มนุ่มของเธอเล่น
“ใครตื่นเต้นกันคะ... พี่โชตินั่นแหละตื่นก่อนแก้มอีก” แก้มใสเถียงเสียงงัวเงีย ขยับตัวซุกอกเขาหาไออุ่น “แถมเมื่อคืนกว่าจะได้นอน... ใครก็ไม่รู้กวนทั้งคืน”
“ก็หมอต้องตรวจร่างกายคนไข้ให้ละเอียดนี่นา...” โชติบดินทร์หัวเราะในลำคอ ก้มลงหอมหัวเธอฟอดใหญ่ “ช่วงนี้คนไข้ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ สงสัยหมอเ
