20 แผนชั่ว
1250 Words
เพล้ง!
แจกันคริสตัลใบหรูพุ่งกระแทกผนังห้องชุดริมน้ำเจ้าพระยา แตกกระจายเกลื่อนพรมราคาแพง
“กรี๊ดดดด! ไอ้บ้าโชติ! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉัน! แกกล้าดียังไง!”
พิมลดากรีดร้องลั่นห้อง หน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเชิดหยิ่งตอนนี้แดงก่ำ บิดเบี้ยวเหมือนคนบ้า ตาเบิกโพลงแข็งกร้าวเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งอัดเข้าไปเต็มปอด
มือเรียวกวาดข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งลงพื้นเรียบ น้ำหอม เครื่องสำอาง กระเป๋าแบรนด์เนมกระจายว่อน
“ใจเย็นน่าพิม... เสียงดังหนวกหูว่ะ เดี๋ยวข้างห้องก็แจ้งนิติฯ หรอก”
เสียงห้าวๆ ดังขึ้นจากโซฟาหนังกลางห้อง
เจ๋ง ชายหนุ่มผิวเข้ม รอยสักเต็มตัว นั่งเอนหลังพิงพนักสบายอารมณ์ ในมือถืออุปกรณ์เสพยาที่ทำจากขวดน้ำพลาสติก ควันสีขาวจางๆ ลอยคลุ้ง
มันไม่ใช่ไฮโซ แต่เป็นคู่ขาลับๆ ที่พิมลดาเลี้ยงไว้สนองตัณหาและหายาให้... ความลับเน่าเฟะที่โชติบดินทร์กุมเป็นชะนักติดหลังเธอ
“หุบปากนะไอ้เจ๋ง!” พิมลดาตวาดแว้ด “ไม่ต้องมาสั่งฉัน ฉันจ้างแกมา แกมีหน้าที่แค่หายามาให้ กับทำให้ฉันพอใจ... ไม่ใช่มาสอน!”
“เออๆ ไม่สอนก็ได้” เจ๋งยักไหล่ ไม่สะทกสะท้าน “ก็เห็นโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ กลับมาจากไปหาผัวหมอของเธอก็อาละวาดบ้านแตก... มันไม่เอารึไง”
“อย่าพูดถึงมัน!”
พิมลดาเดินโซซัดโซเซมาทิ้งตัวนั่งข้างๆ แย่งขวดในมือเจ๋งมาดูดเฮือกใหญ่ ตาเริ่มลอยแต่ความแค้นยังสุมอก
“มันไล่ฉัน... มันขู่ฉัน...” เธอกัดฟันกรอด ปล่อยควันขาวออกจมูก “มันบอกถ้ายุ่งกับนังเด็กนั่น มันจะส่งหลักฐานเรื่องพ่อฉันให้ DSI... แถมมันยังรู้เรื่องฉันกับแก...”
“หือ รู้เรื่องฉันด้วย” เจ๋งเลิกคิ้ว “หมอนี่มันร้ายเงียบนะเนี่ย”
“มันรู้ทุกอย่าง! รู้ว่าฉันมั่วผู้ชาย รู้ว่าฉันเล่นยา!” พิมลดาบีบขวดจนบุบ “มันเก็บหลักฐานไว้ขู่ฉันมาตลอด... ฉันถึงไม่กล้าหักกับมันตรงๆ ไง! ฉันถึงต้องยอมให้มันถอนหมั้นเงียบๆ ไม่ได้!”
“ก็ปล่อยแม่งไปสิวะ ผู้ชายรวยๆ มีตั้งเยอะ เธอสวยขนาดนี้จะไปง้อมันทำไม”
“แกไม่เข้าใจ!” พิมลดาจิกตาใส่ “โชติบดินทร์ต้องเป็นของฉันคนเดียว! ครอบครัวฉันต้องการโรงพยาบาลของมัน พ่อฉันต้องการคอนเนคชั่นมันเพื่อฟอกเงิน... และที่สำคัญ ฉันเกลียดที่มันมองข้ามฉันไปหาอีเด็กพิการนั่น!”
ยิ่งพูดยิ่งของขึ้น ภาพสายตาดูถูกที่ล็อบบี้ลอยมา สายตาที่มองเธอเหมือนขยะเปียก แต่ปกป้อง ‘นังแก้มใส’ เหมือนไข่ในหิน
“นังแก้มใส... นังมารหัวขน...”
พิมลดาพึมพำชื่อศัตรู ตาลอยๆ เริ่มฉายแววอำมหิต รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นเมื่อแผนชั่วแล่นเข้าหัว
เธอหันไปมองเจ๋ง... กวาดตามองหุ่นล่ำๆ รอยสักเถื่อนๆ
“เจ๋ง...”
“อะไร ทำเสียงหวานเชียว” เจ๋งวางไฟแช็ก ดึงเอวบางเข้ามากอด “อยากอีกรอบเหรอ?”
พิมลดาผลักอกเขาออกเบาๆ “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน... ฉันมีงานให้แกทำ”
“งานไร? เดินยา?”
“ไม่ใช่...” พิมลดาแสยะยิ้มเย็น “งานง่ายกว่านั้น... แถมได้ความสุขด้วย”
เธอขยับไปกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นยาทำเจ๋งเคลิ้ม
“แกจำผู้หญิงที่ฉันด่าให้ฟังเมื่อกี้ได้ไหม... ที่ชื่อแก้มใส”
“ดาราที่ขาหักน่ะเหรอ?”
“ใช่... ตอนนี้มันอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของไอ้โชติ” พิมลดาเว้นจังหวะ ตาวาวโรจน์ “ไอ้โชติมันหวงนังนี่มาก... หวงเหมือนหมาหวงก้าง... ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าถ้า ‘ของรักของหวง’ ของมันมีรอยตำหนิ... มันจะยังเอาลงอยู่ไหม”
เจ๋งขมวดคิ้ว “เธอจะให้ฉันทำอะไร”
“ไปหามัน...” พิมลดาเสียงเหี้ยม “ไปตอนที่ไอ้โชติไม่อยู่... ฉันรู้รหัสห้องมัน ฉันมีคีย์การ์ดสำรองที่เคยแอบปั๊มไว้...”
เธอวางมือบนหน้าขาเจ๋ง บีบแรงๆ
“เข้าไปหามัน... จัดการมันซะ”
“จัดการ?” เจ๋งเลิกคิ้ว “ฆ่าเหรอ? เฮ้ย ไม่เอานะเว้ย ฆ่าดารานี่เรื่องใหญ่ คุกยาวนะ”
“ไม่ได้ให้ฆ่า!” พิมลดาตวาด “แค่สั่งสอน... แค่ทำให้มันแปดเปื้อน... ข่มขืนมัน”
เจ๋งชะงัก ตาโตขึ้นมานิดหน่อย
“เอาให้ยับ... เอาให้มันไม่กล้าสู้หน้าใครอีก” พิมลดาหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง “แล้วก็... ถ่ายคลิป มาให้ฉัน”
“คลิป?”
“ใช่! คลิปตอนที่แกกำลังเอามัน คลิปตอนที่มันร้องขอชีวิต หรือตอนที่มันเสร็จสมกับแก!” พิมลดาพูดรัวเร็วด้วยความสะใจ “ฉันจะเอาคลิปนั้นมาประจาน! จะส่งให้ไอ้โชติดู ให้มันเห็นเต็มสองตาว่าผู้หญิงที่มันเชิดชูนักหนา โดนคนอย่างแกย่ำยีจนเละเทะแค่ไหน!”
เจ๋งนิ่งคิด ลูบคาง “งานเสี่ยงนะเนี่ย... เพนท์เฮาส์หรูขนาดนั้น รปภ. กล้องวงจรปิดเพียบ”
“ฉันเคลียร์ทางให้ได้” พิมลดาเสนอทันที “ฉันจะบอก รปภ. ว่าแกเป็นคนขับรถฉัน ให้ขึ้นไปเอาของ... ส่วนเรื่องเงิน...”
เธอคว้าปึกแบงค์พันในกระเป๋าที่ตกพื้นปาใส่ตักเจ๋ง
“หนึ่งแสน... มัดจำ”
เจ๋งมองเงินตาลุกวาว
“ถ้างานสำเร็จ... ฉันให้อีกห้าแสน พร้อมยาไม่อั้นตลอดทั้งปี”
ข้อเสนอหอมหวานเกินห้ามใจ เงิน ยา แถมได้เอากับนางเอก... ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
“ขาเดี้ยงอยู่ด้วยใช่ไหม” เจ๋งแสยะยิ้มชั่ว หยิบเงินขึ้นมาดม “หวานหมูเลยดิวะ หนีไปไหนไม่ได้ด้วย... เสร็จกูแน่”
“ดี...” พิมลดาแสยะยิ้มตอบ ตาฉายแววสะใจ “ทำลายมันให้ย่อยยับเจ๋ง ให้มันรู้ว่าเล่นผิดคน ให้ไอ้โชติมันกระอักเลือดตายไปเลย!”
“แล้วถ้าไอ้หมอมันรู้ว่าเป็นฝีมือเธอ”
“มันไม่มีทางรู้...” พิมลดาเชิดหน้า “หรือต่อให้มันสงสัย มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้... เพราะถ้าคลิปหลุดออกไป คนที่จะพังพินาศที่สุดคือนังแก้มใส ไม่ใช่ฉัน”
เธอเชื่อมั่นว่าแผนนี้สมบูรณ์แบบ ฤทธิ์ยาทำลายความยั้งคิด เหลือแค่สัญชาตญาณดิบที่ต้องการทำลายล้าง
“จำไว้นะโชติ...” พิมลดาพึมพำ หยิบขวดมาดูดอีกรอบ “คุณบีบให้ฉันร้ายเอง... คุณจะต้องเป็นผัวฉัน... เป็นของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็แย่งไปไม่ได้”
“เอาล่ะ...” เจ๋งเก็บเงินเข้ากระเป๋า ลุกยืนบิดขี้เกียจ “งั้นขอพิกัดกับรหัสห้องมาเลยคนสวย... เดี๋ยวพี่จะไปจัดหนักให้นางเอกคนสวยได้ขึ้นสวรรค์... หรือลงนรก ก็ไม่รู้สินะ”
พิมลดาหยิบกระดาษจดให้มือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
“ระวังตัวด้วย... อย่าให้ใครจับได้”
“ระดับพี่เจ๋ง... พลิ้วอยู่แล้ว”
มันรับกระดาษไป จูบแก้มพิมลดาแรงๆ หนึ่งที ก่อนเดินผิวปากออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมลดาจมอยู่กับความบ้าคลั่งเพียงลำพัง
เธอมองตามหลังมันไป แล้วระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆ! เตรียมตัวลงนรกได้เลยนังแก้มใส! คืนนี้แกได้เป็นนางเอกหนังสดแน่!”
เสียงหัวเราะแหลมสูงดังก้องสะท้อนในห้องกว้าง เหมือนแม่มดร่ายคำสาป... โดยไม่รู้เลยว่า นี่คือการจุดไฟเผาตัวเองที่จะทำให้โชติบดินทร์กลายร่างเป็นปีศาจของจริง
- Writer
