14 ความรักในเงามืด
1528 Words
หลังจากอาบน้ำเสร็จ โชติบดินทร์ก็อุ้มแก้มใสที่ตัวอ่อนปวกเปียกกลับมาวางบนเตียง เขาจัดการเช็ดตัว ทาครีม แล้วใส่เสื้อตัวใหม่ของเขาให้เธอแทนชุดนอน ทุกอย่างเขาทำให้เองหมดโดยที่เธอไม่ต้องกระดิกนิ้ว
บรรยากาศดูสงบลงจนน่าแปลกใจ แก้มใสนั่งพิงหัวเตียง มองแผ่นหลังกว้างของหมอหนุ่มที่เดินไปเปิดทีวีปลายเตียงเช็กข่าวสาร
“นอนพักซะ เดี๋ยวเที่ยงๆ แม่บ้านจะเอาข้าวขึ้นมาให้” เขาหันมาบอกเสียงเรียบ แววตาดูไม่ดุเหมือนเมื่อเช้า
แก้มใสพยักหน้า กำลังจะหลับตาลง แต่เสียงข่าวบันเทิงจากทีวีจอยักษ์ดันดึงความสนใจเธอไว้ก่อน
“มาอัปเดตอาการของนางเอกสาวแก้มใสกันค่ะ หลังรถชนเมื่อสองวันก่อน ล่าสุดมีข่าวลือหนาหูว่าเธอหายตัวไปจากโรงพยาบาล...”
โชติบดินทร์ชะงักมือที่กำลังติดกระดุมแขนเสื้อ หันขวับไปมองจอทันที
ภาพตัดไปที่กะชา พระเอกคู่จิ้นของเธอที่กำลังยืนให้สัมภาษณ์นักข่าวรุมล้อม หน้าตาหล่อเหลายิ้มแย้มดูดีไม่มีที่ติ
“ครับ... เรื่องน้องแก้ม จริงๆ ไม่มีอะไรน่าห่วงครับ” กะชาตอบเสียงนุ่มผ่านไมค์ “เมื่อเช้าน้องเพิ่งโทรมาคุยกับผม น้องปลอดภัยดี แค่อยากขอเวลาพักผ่อนเงียบๆ ส่วนตัวเพื่อฟื้นฟูร่างกายครับ”
นักข่าวถามสวนขึ้นมา “แล้วตอนนี้แก้มใสอยู่ที่ไหนคะ ทำไมติดต่อไม่ได้เลย”
กะชายิ้มละมุนสู้กล้อง “เรื่องนี้ผมขออุบไว้นะครับ น้องฝากบอกว่าไม่ต้องห่วง น้องอยู่ในที่ที่ปลอดภัย มีคนดูแลดีมาก... ผมเองก็คอยเช็กอาการน้องตลอด ไม่ทิ้งกันแน่นอนครับ ฝากแฟนๆ ส่งกำลังใจให้น้องสาวคนเก่งของผมด้วยนะครับ”
เสียงกรี๊ดแฟนคลับดังลอดออกมาจากทีวี แต่ในห้องนอน... บรรยากาศกลับเย็นเยือกจนน่าขนลุก
ติ๊ด!
โชติบดินทร์กดรีโมทปิดทีวีเสียงดังสนั่น แทบจะปารีโมททิ้ง เขาหันกลับมาจ้องหน้าแก้มใสด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากนิ่งสงบเป็นลุกเป็นไฟ
“เก่งดีนี่...” เขาพูดเสียงลอดไรฟัน “เตี๊ยมกันมาดีเหลือเกินนะ เป็นกระบอกเสียงแทนกันได้ทุกเรื่อง รู้ดีไปซะทุกอย่าง!”
“พี่โชติ...” แก้มใสหน้าเสีย “พี่กะชาเขาแค่ช่วยแก้ข่าว... ขืนปล่อยให้คนลือว่าแก้มหายตัวไป เรื่องมันจะยิ่งวุ่นวายนะ”
“ช่วยแก้ข่าว?” โชติบดินทร์เดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดเตียง เท้าแขนกักตัวเธอไว้ “มันทำเหมือนมันเป็นผัวเธอ! ‘คอยเช็กอาการตลอด’ ‘ไม่ทิ้งกันแน่นอน’ ...เหอะ! ฟังแล้วอยากจะอ้วก!”
“พี่อย่าพาลได้ไหม” แก้มใสพยายามใจเย็น “เขาหวังดี เขาเป็นสุภาพบุรุษ...”
“เลิกพูดคำว่าสุภาพบุรุษสักที!” เขาตวาดลั่น “ฉันเกลียดขี้หน้ามัน เกลียดที่มันทำเหมือนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ เกลียดที่มันทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอออกสื่อ!”
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของแก้มใสที่แขวนไว้ หยิบโทรศัพท์มือถือเธอออกมา
“เอามานะ จะทำอะไร” แก้มใสตาโต เอื้อมมือจะคว้า
“ยึด” เขาตอบสั้นๆ โยนมือถือเธอลงกระเป๋ากางเกงตัวเองหน้าตาเฉย “ตั้งแต่นี้ไป ห้ามติดต่อโลกภายนอก ห้ามโทรหามัน ห้ามโทรหาเจ๊คิตตี้ หรือใครหน้าไหนทั้งนั้น”
“คุณไม่มีสิทธิ์นะ! นั่นมันของส่วนตัว ฉันต้องใช้ทำงาน!”
“งานการไม่ต้องทำ!” โชติบดินทร์สวนกลับ “ขาหักขนาดนี้จะไปถ่ายละครท่าไหน นอนแบแบะขาให้มันดูรึไง นอนอยู่นี่แหละ ฉันเลี้ยงได้ สบายกว่าเงินค่าตัวเศษตังค์ของเธอเยอะ!”
“พี่โชติ! มันจะมากไปแล้วนะ!” แก้มใสโกรธจนตัวสั่น น้ำตาแห่งความเจ็บใจไหลออกมา “คุณมันเผด็จการ บ้าอำนาจ! คิดจะขังฉันไว้ในนี้ไปตลอดชีวิตหรือไง!”
“ถ้าจำเป็น... ก็ใช่” เขาตอบเสียงเย็น “จนกว่าเธอจะเลิกเพ้อถึงมัน จนกว่าข่าวบ้าบอพวกนี้จะเงียบ... เธอห้ามก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว”
แก้มใสกัดปากแน่น จ้องหน้าเขาด้วยความผิดหวัง เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย... เอาแต่ใจ โมโหร้าย และชอบบังคับ
แต่ในเมื่อสู้แรงไม่ได้ แก้มใสก็ต้องใช้สมอง เธอสูดหายใจลึก นึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องขึ้นมาได้... เรื่องที่เร่งด่วนกว่าโทรศัพท์
“ก็ได้...” เธอเสียงเรียบลง ยอมสงบศึก “ยึดโทรศัพท์ไปก็ได้ ฉันไม่สน... แต่ก่อนพี่จะไปทำงาน พี่ต้องแวะซื้อของให้ฉันอย่างหนึ่ง”
โชติบดินทร์เลิกคิ้ว “จะเอาอะไร ขนม ผลไม้?”
“ยาคุม”
คำตอบสั้นๆ ทำเอาห้องทั้งห้องเงียบกริบ
โชติบดินทร์ยืนนิ่ง ตาวาวโรจน์ “ว่าไงนะ”
“ยาคุมไง” แก้มใสย้ำชัดๆ จ้องตาเขา “เมื่อคืนพี่ไม่ได้ป้องกัน เพราะฉะนั้นพี่ต้องไปซื้อยาคุมมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้”
หมอหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ
“กลัวท้องกับฉันขนาดนั้นเลย?”
“ฉันยังไม่พร้อม!” แก้มใสเถียง “งานฉันกำลังรุ่ง ขาฉันก็หัก แถมกินยาแก้ปวด ยาแก้อักเสบเข้าไปตั้งเยอะ ถ้าท้องขึ้นมาลูกจะไม่สมบูรณ์ พี่เป็นหมอพี่ก็น่าจะรู้นี่!”
“ข้ออ้าง...” โชติบดินทร์นั่งลงที่ขอบเตียง จ้องหน้าเธอ “ที่ไม่อยากท้อง เพราะกลัวจะกลับไปหาไอ้หน้าจืดนั่นไม่ได้มากกว่ามั้ง”
“อย่าเอาพี่กะชามาเกี่ยว!” แก้มใสเริ่มหมดความอดทน “มันเป็นเรื่องความรับผิดชอบ! พี่สนุก พี่เสร็จ แต่ถ้าฉันท้อง... อนาคตฉันพังนะพี่โชติ!”
“พังตรงไหน?” เขาถามหน้าตาย “มีลูกกับฉันมันน่ารังเกียจตรงไหน ฉันรวย ฉันเลี้ยงเธอและลูกได้สบายๆ ให้เป็นคุณนาย นั่งกินนอนกิน ไม่ต้องไปเต้นกินรำกินให้ใครดูถูก... ไม่ดีรึไง?”
“ฉันไม่ได้อยากเป็นคุณนาย ฉันรักงานของฉัน!” แก้มใสตะโกนใส่หน้า “และที่สำคัญ... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่เป็นแค่แฟนเก่าที่ฉุดฉันมาขังไว้ เราไม่ได้รักกัน แล้วจะให้ฉันท้องกับพี่ได้ยังไง!”
คำพูดของเธอกระแทกใจโชติบดินทร์อย่างจัง
เขาเจ็บ... แต่ยิ่งเจ็บ เขายิ่งอยากเอาชนะ
“ไม่รักงั้นเหรอ...” เขาแสยะยิ้ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “เมื่อคืนยังร้องครางบอกรักพี่อยู่เลยนี่... หรือนั่นก็แค่มารยา?”
“ใช่! มารยา!” แก้มใสประชด “ฉันก็แค่พูดเอาใจให้พี่เสร็จๆ ไป จะได้เลิกยุ่งกับฉันสักที!”
ปัง!
โชติบดินทร์ตบมือลงบนโต๊ะหัวเตียงเสียงดังสนั่น แก้มใสสะดุ้งโหยง ถอยกรูดไปชิดหัวเตียง
“ดี... มารยาเก่งนัก” เขาพูดเสียงลอดไรฟัน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“ในเมื่อไม่อยากท้องนัก... ฉันก็จะไม่ให้กิน”
“พี่โชติ!” แก้มใสตาโต “พี่จะบ้าเหรอ! นี่มันร่างกายฉันนะ ฉันมีสิทธิ์เลือก!”
“แต่เชื้อในตัวเธอมันเป็นของฉัน!” เขาประกาศกร้าว “และฉันไม่อนุญาตให้เธอฆ่าลูกของฉัน... หรือต่อให้ยังไม่เป็นตัว ฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอล้างมันออก!”
“คุณมันโรคจิต! คุณอยากจะผูกมัดฉันไว้ใช่ไหม!”
“เออ! ใช่!”
โชติบดินทร์ยอมรับออกมาตรงๆ หมดความอดทนที่จะเก็บซ่อนความดิบเถื่อน
“ในเมื่อขังตัวไว้ เธอก็ยังดิ้นรนจะหนี... ยึดโทรศัพท์ เธอก็ยังส่งใจไปหาไอ้หน้าจืดนั่น... งั้นก็ต้องใช้วิธีสุดท้าย”
เขาโน้มตัวลงค้ำมือกับหัวเตียง คร่อมร่างเธอไว้อย่างคุกคาม
“ฝังลูกของฉันไว้ในท้องเธอ... ให้เลือดเนื้อของฉันมันเติบโตในตัวเธอ ดูสิว่าทีนี้เธอจะหนีไปไหนได้ ดูสิว่าไอ้พระเอกแสนดีนั่นมันจะยังรับเธอได้ไหม ถ้าเธออุ้มท้องลูกของฉันไปหามัน!”
“เลว...” แก้มใสเสียงสั่น น้ำตาไหลพราก “พี่ทำแบบนี้กับแก้มได้ยังไง... ไหนบอกว่ารักแก้มไง รักกันทำไมต้องทำลายอนาคตกันแบบนี้”
“เพราะรักไงถึงต้องทำ!” แววตาเขาสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด “พี่เสี่ยงทุกอย่างเพื่อกลับมาหาเธอ... พี่จะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใครอีก แม้จะต้องใช้วิธีระยำแค่ไหน พี่ก็จะทำ!”
“ฮึก... ฉันเกลียดคุณ...”
“เกลียดไปเลย...”
โชติบดินทร์ก้มลงจูบซับน้ำตาที่แก้มเธอแรงๆ หนึ่งที
“เกลียดให้ตาย... แต่สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นแม่ของลูกฉันอยู่ดี นอนพักซะ ห้ามลุกไปไหน ห้ามก้าวออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ไม่งั้นฉันจะล่ามโซ่เธอจริงๆ ด้วย”
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไป คว้าสูทมาใส่ด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนเสียงประตูปิดลงดัง ปัง! พร้อมเสียงล็อกกลอนจากด้านนอก
แก้มใสนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง มือลูบหน้าท้องที่แบนราบด้วยความกลัว
- Writer
