“อึก... แหวะ! อ้วก!”
มือบางกำขอบโถชักโครกแน่นจนข้อนิ้วขาว แก้มใสโก่งคออาเจียนเอาของเหลวสีใสรสขมปร่าออกมาจนหมดไส้หมดพุง น้ำตาเล็ดรินเปรอะหางตา
“แฮ่ก... แฮ่ก...”
เธอทิ้งตัวพิงผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ หายใจหอบโยน มือสั่นเทาปาดคราบน้ำลายที่มุมปาก โลกหมุนคว้าง คลื่นไส้จนขมคอไปหมด
“สมน้ำหน้า...” เธอแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง เสียงแหบพร่า “อยากรนหาที่กินเอง... ก็ต้องทนให้ได้สิแก้มใส... แค่นี้ไม่ตายหรอก”
ฤทธิ์ยาคุมเมื่อคืนเล่นงานเธอเข้าอย่างจัง ยาเม็ดเดียวที่ต้องแลกมากับคำประชดประชันและสายตาผิดหวังของเขา
“ลุกขึ้นแก้ม... มึงต้องไปทำงาน...”
เธอกัดฟันพึมพำ ใช้เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้ายันตัวลุกขึ้น ขาข้างขวาที่เพิ่งถอดเฝือกสั่นพั่บๆ ทันทีที่ลงน้ำหนัก วันนี้เจ๊คิตตี้นัดลูกค้าไว้บ่ายโมงตรงเพื่อลองชุดโฆษณาตัวใหม่ ถ้าเบี้ยวอีก สัญญาพรีเซนเตอร์ปลิวแน่
แต่เมื่อเงยหน้ามองกระจก... หัวใจดวงน้อยก็หล่นวูบ
สภาพคนในก
