บ่ายคล้อย...
แสงแดดจัดเริ่มราแสง ทาบทับลงบนม่านสีเทาในห้องชุดสุดหรู แก้มใสสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกรอบหลังจากสลบไปเพราะพิษไข้และความเพลีย ร่างกายเธอดีขึ้นแต่ความหนึบที่ขากับความหนักอึ้งในใจยังอยู่ครบ เธอหันมองรอบห้อง... ว่างเปล่า โชติบดินทร์หายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายจางๆ บนที่นอนกับประตูห้องน้ำที่แง้มไว้
“ไปไหนของเขา...”
เธอพึมพำกับความเงียบพลางพยุงตัวนั่งพิงหัวเตียง ใจมันแกว่งแปลกๆ กลัวก็กลัว ห่วงกะชาก็ห่วง ป่านนี้ทางนั้นคงวุ่นวายจนบ้านแตกที่จู่ๆ นางเอกเบอร์ต้นหายตัวไป ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดเพราะไอ้พี่หมอตัวดีดันยึดโทรศัพท์เธอไปตั้งแต่มืด
กริ๊ก...
ประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงในชุดลำลอง เขาเดินถือยาและแก้วน้ำเข้ามา สีหน้าดูเรียบเฉยลงกว่าเมื่อเช้า แต่แววตาซ่อนคมที่แก้มใสอ่านเท่าไหร่ก็ไม่แตก
“ตื่นแล้วก็กินยาซะ จะได้หายไวๆ” เขาพูดห้วนๆ วางแก้วลงข้างเตียง
“ขอบคุณค่ะ...” เธอรับยามากินอย่างว่าง่าย
