ตุบ!
โชติบดินทร์ทิ้งตัวลงคุกเข่าบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบตรงหน้าเธอทันที ไม่สนเลยว่ากางเกงจะเปียกน้ำหรือเลอะคราบอ้วก ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนปลิวหายไปหมดเกลี้ยงตอนเห็นเมียตัวเองนั่งสติแตก กอดขาร้องไห้อยู่บนพื้น
เขาเม้มปากแน่น ขบกรามจนปูด
‘ไอ้เหี้ยโชติ... มึงทำอะไรลงไปวะ...’ เขาได้แต่ด่าตัวเองในใจ
มือหนาที่เคยใช้จับมีดหมออย่างมั่นคง ตอนนี้สั่นนิดๆ ตอนที่เอื้อมไปจับน่องขาข้างขวาของเธอ... ขาข้างที่เธอกำลังมองว่ามันน่ารังเกียจ
“อย่า! อย่าจับ!”
แก้มใสผวาชักขาหนี เอามือปัดเป็นพัลวัน “มันทุเรศ... พี่โชติอย่าดู... ฮือ... อย่ามองนะ”
“อยู่นิ่งๆ แก้ม”
เขากดเสียงต่ำแต่โคตรอ่อนโยน รวบขาข้างนั้นขึ้นมาวางพาดบนตักตัวเองดื้อๆ ปลายนิ้วสากลูบไปตามรอยแผลเป็นนูนๆ กับผิวที่แห้งลอกเป็นขุยอย่างเบามือ ไม่มีความรังเกียจในตาเขาเลยสักนิด
“ทุเรศตรงไหน...” เขาช้อนตาขึ้นสบตากับคนขี้แย “มองตาพี่... ฟังนะ”
