8 ข้ออ้างและข้อผูกมัด
1420 Words
คำขู่เรื่องเพนท์เฮาส์ทำเอาแก้มใสชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอตั้งสติได้ ความโกรธกับความน้อยใจก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอก เธอไม่ใช่เด็กสาวหัวอ่อนเมื่อสี่ปีก่อนที่จะยอมให้เขาจูงจมูกไปทางไหนก็ได้อีกแล้ว
“เดี๋ยวก่อนนะคุณหมอ...”
แก้มใสสูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น จ้องหน้าเขาเขม็ง
“คุณอย่ามามั่วนิ่ม ฉันมีประกันสุขภาพวงเงินหลักล้าน! ครอบคลุมทั้งอุบัติเหตุและค่ารักษาพยาบาลทุกบาททุกสตางค์ ฉันเช็กกรมธรรม์ของฉันดี” เธอกอดอกเชิดหน้าท้าทาย “เพราะงั้นข้ออ้างเรื่องหนี้สิน หรือเรื่องจะโทรไปทวงเงินแม่ฉัน... มันใช้ไม่ได้ผลหรอกค่ะ แก้มจ่ายเองได้!”
โชติบดินทร์หยุดเดิน หมุนตัวกลับมาช้าๆ เลิกคิ้วกวนประสาท
“อ้อ... ประกันวงเงินหลักล้าน?” เขาพยักหน้าช้าๆ “จำได้นี่”
“แน่นอนค่ะ เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับชีวิตฉัน แล้วเซ็นใบออกโรงพยาบาลให้ฉันกลับไปพักที่คอนโดเดี๋ยวนี้”
“แต่เธอคงลืมอ่านข้อยกเว้นในกรมธรรม์ไปข้อหนึ่งนะ” โชติบดินทร์เดินล้วงกระเป๋ากลับมาที่เตียง ยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปาก “ประกันจะอนุมัติจ่ายก็ต่อเมื่อ... แพทย์เจ้าของไข้ลงความเห็นว่า ‘สิ้นสุดกระบวนการรักษาและปลอดภัยพอที่จะกลับไปดูแลตัวเองที่บ้านได้’ เท่านั้น”
“แล้วไง ขาฉันหัก ไม่ได้เป็นอัมพาต ฉันดูแลตัวเองได้!”
“ผิด...” เขาโน้มตัวลงมา ใช้สองแขนคร่อมร่างเธอกับเตียง กักขังไว้ในอาณัติอีกครั้ง “ในใบรับรองแพทย์ ฉันระบุชัดเจนว่าคนไข้มีภาวะแทรกซ้อน แผลฉีกขาดซ้ำ และมีความเสี่ยงสูงที่จะติดเชื้อในกระดูกหากไม่ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากผู้เชี่ยวชาญ... ซึ่งก็คือฉัน”
“คุณแกล้งฉัน!” แก้มใสตะโกนใส่หน้า “คุณจงใจเขียนให้มันดูร้ายแรงเพื่อจะกั๊กตัวฉันไว้!”
“ฉันเขียนตามจริง” เขาตอบหน้าตาย “ถ้าเธอดันทุรังจะกลับ ประกันอาจปฏิเสธการจ่ายเพราะถือว่าคนไข้ฝ่าฝืนคำแนะนำแพทย์ ทีนี้ล่ะ... บิลสี่แสนกว่าบาทจะถูกส่งตรงไปที่บ้านแม่เธอที่ต่างจังหวัดทันที เอาไหมล่ะ?”
“คนเลว...” น้ำตาแห่งความเจ็บใจรื้นขึ้นมา “ทำไมต้องทำขนาดนี้... พี่โชติทำไมต้องรังแกแก้มขนาดนี้ ที่ผ่านมาแก้มเจ็บปวดไม่พออีกเหรอ ทิ้งแก้มไปสี่ปี กลับมายังจะมาเหยียบย่ำกันอีก!”
เสียงหวานสั่นเครือเต็มไปด้วยคำตัดพ้อบาดลึก โชติบดินทร์นิ่งไปอึดใจ แววตาวูบไหวด้วยความเจ็บปวดซ่อนเร้น แต่เขาเลือกจะกลบเกลื่อนด้วยความเกรี้ยวกราด
“แล้วเธอคิดว่าฉันมีความสุขนักหรือไงที่ต้องมาตามเช็ดล้างวีรกรรมของเธอ!” เขาตะคอกกลับ “ขาก็เจ็บ ตัวคนเดียว จะกลับไปนอนตายที่คอนโดหรือไง!”
“แก้มไม่ได้ตัวคนเดียว!” แก้มใสเถียงสวน “เจ๊คิตตี้ดูแลแก้มได้ เขาดูแลแก้มมาตลอดสี่ปีที่ดีกว่าคุณเป็นร้อยเท่า! ไม่จำเป็นที่คุณหมอจะต้องมาเสียเวลาอันมีค่าเลยแม้แต่นิดเดียว!”
“หึ... ผู้จัดการแต่งหน้าจัดนั่นน่ะเหรอ?” โชติบดินทร์แค่นหัวเราะ “ฉันเช็กประวัติแล้ว เพื่อนเธอทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวก็จริง แต่ไม่ได้ดูแลเธอแค่คนเดียว เลิกงานดึกดื่น บางวันต้องออกต่างจังหวัด จะเอาเวลาไหนมาดูแลคนป่วยติดเตียง? หรือจะให้เธอขาลีบคาเตียงรอเพื่อนกลับมาป้อนข้าวป้อนน้ำ?”
“เจ๊คิตตี้จัดการเวลาได้!”
“เลิกหลอกตัวเองสักทีแก้มใส!”
“ถ้าเจ๊คิตตี้ไม่ว่าง...” แก้มใสกัดปาก ตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา ทั้งรู้ว่าจะจุดระเบิดลูกใหญ่ “แก้มก็ยังมีคนอื่น... ว่าที่แฟนใหม่ของแก้ม เขาก็ดูแลแก้มดีมาก ดีกว่าผู้ชายใจร้ายแถวนี้เยอะ!”
บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกทันที
โชติบดินทร์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนน่าขนลุก “ว่าที่แฟนใหม่? ...หมายถึงไอ้ดาราหน้าจืดนั่นน่ะเหรอ?”
“ใช่! พี่กะชาไง!” แก้มใสเชิดหน้าสู้ ทั้งที่ใจเต้นตึกตัก “เขาเป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เข้าใจแก้มทุกอย่าง เมื่อวานพี่ก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นห่วงแก้มแค่ไหน เขาพร้อมจะมารับแก้มไปดูแลที่บ้านเขา...”
“หยุดพูด...” เสียงโชติบดินทร์กดต่ำจนแทบคำราม
“ไม่หยุด! ทำไมคะ รับความจริงไม่ได้เหรอว่ามีคนอื่นที่ดีกว่าคุณ” แก้มใสใส่ไฟไม่ยั้ง หวังให้เขาโกรธจนไล่เธอไป “พี่กะชาเขาลูบหัวแก้ม จูบหน้าผากแก้มด้วยความรัก ไม่เหมือนคุณที่เอะอะก็บังคับขืนใจ... อุ๊บ!”
มือหนาตะปบแก้มทั้งสองข้างของเธอ บีบจนปากจู๋ บังคับให้เงยหน้าสบตา
“ฉันบอกให้หยุดพูดถึงมัน!”
โชติบดินทร์ตะคอกลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความหึงหวงจนแทบคลั่ง เขาไม่รู้ความจริงว่ากะชาเป็นเกย์และเห็นแก้มใสเป็นแค่น้องสาว ในหัวมีแต่ภาพผู้ชายอื่นแตะต้องผู้หญิงของเขา
“อยากไปอยู่กับมันมากนักเหรอ อยากให้มันดูแลแบบไหน แบบบนเตียงน่ะเหรอ!”
“ทุเรศ! ในหัวคุณมีแต่เรื่องสกปรก!” แก้มใสพยายามแกะมือเขาออก น้ำตาไหลพราก “พี่กะชาเขาให้เกียรติแก้ม! ไม่เคยล่วงเกินแก้มเหมือนที่คุณทำ!”
“ให้เกียรติงั้นเหรอ...” โชติบดินทร์แสยะยิ้มเหี้ยม “งั้นก็ดี... เพราะฉันจะทำให้เธอเห็นเองว่า ผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติแบบฉันมันทำอะไรได้บ้าง!”
“พี่โชติ... อย่านะ”
“ในเมื่อเธออ้างว่ามีคนดูแลเยอะแยะนัก... งั้นฉันก็จะตัดทางเลือกของเธอทิ้งให้หมด!”
โชติบดินทร์ปล่อยมือจากหน้าเธอ หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาเลขาฯ ทันทีโดยไม่สนเสียงร้องห้าม
“ฮัลโหล... คุณวิภา ติดต่อฝ่ายกฎหมาย ร่างสัญญาดูแลผู้ป่วยพิเศษเคสคุณแก้มใส ระบุว่าแพทย์เจ้าของไข้ขอใช้สิทธิ์ควบคุมการรักษาแต่เพียงผู้เดียว ห้ามญาติหรือบุคคลภายนอกเข้าเยี่ยมหรือเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเด็ดขาดถ้าฉันไม่อนุญาต... ใช่ เดี๋ยวนี้!”
เขาวางสายแล้วหันมาจ้องหน้าเธอ
“จบนะ” เขาพูดเสียงเย็น “ทีนี้ก็ลองดูซิว่าไอ้หน้าจืดนั่นจะแหกกฎโรงพยาบาลเข้ามารับเธอได้ยังไง”
“คุณมันบ้าอำนาจ! กักขังหน่วงเหนี่ยว!” แก้มใสร้องไห้โฮ “ทำไมต้องทำแบบนี้... ฮือ... ปล่อยแก้มไปเถอะ แก้มไม่อยากเห็นหน้าคุณ แก้มเกลียดคุณ!”
“เกลียดให้ตายเธอก็หนีฉันไม่พ้น”
โชติบดินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าห่างเพียงคืบ จ้องลึกลงไปในดวงตาเปื้อนน้ำตา ความโกรธในแววตาเริ่มเจือปนด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง
“ที่ฉันต้องทำขนาดนี้... ที่ต้องเลว ต้องร้าย ต้องขังเธอไว้แบบนี้” เขากัดฟันพูดเสียงพร่า “ก็เพราะฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเธอไปจากฉันอีกแล้ว... ไม่ว่าจะเป็นไอ้หน้าจืดนั่น หรือใครก็ตาม!”
“คุณไม่มีสิทธิ์...”
“มีสิ!” เขาประกาศกร้าว “สิทธิ์ของความเป็นผัวเก่า... ที่กำลังจะรื้อฟื้นความเป็นผัวปัจจุบันเดี๋ยวนี้แหละ!”
“จะทำอะไร! ไม่นะ!”
โชติบดินทร์กดปุ่มเรียกพยาบาล
“เข้ามาเตรียมตัวคนไข้ เดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนสั่งผ่านอินเตอร์คอม “เก็บของให้หมด เราจะย้ายไปเพนท์เฮาส์กันเดี๋ยวนี้เลย!”
“ไม่ไป! ฉันไม่ไป!” แก้มใสกรีดร้อง ดิ้นรนจนเตียงสั่น
“ถ้าเธอดิ้นจนแผลฉีกอีกรอบ คราวนี้ฉันจะไม่เย็บให้...” โชติบดินทร์ขู่เสียงเหี้ยม ก้มลงกระซิบข้างหู “แต่ฉันจะมัดเธอไว้ แล้วอุ้มเธอไปทั้งแบบนั้น... อยากให้พยาบาลทั้งโรงบาลเห็นไหมว่านางเอกดาวรุ่งโดนหมออุ้มพาดบ่าออกจากห้องในสภาพไหน?”
แก้มใสชะงักกึก ตัวแข็งทื่อด้วยความอับอายและหวาดกลัว เธอรู้ว่าคนอย่างโชติบดินทร์พูดจริงทำจริง
“ฮึก... คนใจร้าย...” เธอสะอื้นฮัก หมดทางสู้ “สักวัน... แก้มจะหนีคุณไปให้ไกลที่สุด คอยดู”
โชติบดินทร์ยืดตัวขึ้น มองผู้หญิงที่เขารักร้องไห้ตัวโยนด้วยความหน่วงในใจ เขาอยากกอดปลอบเธอเหลือเกิน อยากบอกความจริงว่าที่ทำไปทั้งหมดเพราะห่วง
แต่ตอนนี้... ให้เธอเกลียดเขาในฐานะผู้คุมยังดีกว่าต้องเสียเธอไป
“เชิญเกลียดได้ตามสบาย...” เขาพูดทิ้งท้ายขณะพยาบาลเริ่มเข็นรถเข้ามา “แต่จำไว้ว่านับจากวินาทีนี้ไป... โลกทั้งใบของเธอคือฉันคนเดียว แก้มใส”
- Writer
