แกร๊ก...
เสียงปลดล็อกประตูดังแผ่วเบา แต่สำหรับคนที่นอนขดตัวร้องไห้ เสียงนั้นดังก้องเหมือนระฆังประหาร
โชติบดินทร์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิดโรย เพิ่งผ่านศึกกับพิมลดามาหมาดๆ แต่สิ่งที่หนักใจกว่าคือคนบนเตียง
เขามองร่างเล็กที่นอนหันหลังให้ ไหล่สั่นเทาตามแรงสะอื้น บรรยากาศในห้องอึมครึมจนน่าใจหาย
“แก้ม...”
เขาเรียกเสียงทุ้ม นั่งลงขอบเตียง เอื้อมมือแตะไหล่เธอระวังๆ
“อย่าจับ...”
แก้มใสสะบัดไหล่หนีทันที กัดปากแน่น ขยับตัวหนีไปชิดขอบเตียงอีกฝั่งทั้งที่ขาเจ็บ
“ไปจัดการธุระเสร็จแล้วเหรอคะ...” เธอถามเสียงอู้อี้ ไม่หันมอง “คู่หมั้นพี่ยอมกลับไปแล้วเหรอ”
“มันไม่มีอะไรแก้มใส” โชติบดินทร์ถอนหายใจยาว ข่มความหงุดหงิด “พี่บอกแล้วว่ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจ พี่ไล่เขากลับไปแล้ว”
“ไล่กลับ... หรือแค่ให้กลับไปรอที่อื่นคะ?” แก้มใสแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ค่อยๆ พยุงตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง หันมาเผชิญหน้า
สภาพเธอทำเอาโช
