2 เมื่ออดีตไม่ยอมปล่อย
1904 Words
ทันทีที่ประตูปิดลงพร้อมแผ่นหลังของโชติบดินทร์ ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง แต่ที่ไม่เงียบคือเสียงหัวใจของแก้มใสที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก
มือบางยกขึ้นทาบใจตัวเอง น้ำตาที่กลั้นไว้เมื่อกี้ไหลพรากออกมา สี่ปี... ผ่านมาสี่ปีนึกว่าจะลืมได้แล้ว แต่เปล่าเลย แค่สบตาคู่นั้นวินาทีเดียว กำแพงที่สร้างมาก็พังครืน
'ทางเลือกเดียวของคุณคือนอนอ้าขา... ให้ผมรักษาดีๆ'
คำพูดหยาบคายแต่ชวนวาบหวามนั่นยังก้องในหัว
"อยู่ไม่ได้..." แก้มใสพึมพำมือสั่น "ขืนอยู่ที่นี่ ฉันต้องประสาทกินตายก่อนขาหายแน่"
เธอทนเห็นหน้าเขาไม่ได้ ทนรับรู้ว่าเขายังมีอิทธิพลกับใจเธอขนาดนี้ไม่ได้ ยิ่งสายตาเย็นชาที่มองมาเหมือนเธอเป็นแค่สิ่งของ มันยิ่งตอกย้ำว่ามีแค่เธอที่ยังเจ็บกับอดีต ส่วนเขามูฟออนไปไกลจนไม่เห็นฝุ่น
มือสั่นเทาควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียง กดโทรออกหาที่พึ่งเดียวที่มี
รอสายไม่นาน ปลายสายก็รับพร้อมเสียงเพลงตึ๊ดๆ
"ว่าไงชะนี! หายหัวไปทั้งวัน นึกว่าโดนผู้ชายฉุดไปป่นปี้ที่ไหน โทรมาซะดึก"
เสียงแหลมสูงคุ้นหูทำให้น้ำตาแก้มใสไหลทะลัก
"เจ๊... ฮึก... เจ๊คิตตี้..."
"ว้าย! ร้องไห้ทำไม! อีแก้ม! มึงเป็นไร ใครทำอะไร บอกกูมาเดี๋ยวนี้!" ปลายสายเปลี่ยนเสียงเป็นตื่นตระหนกทันที
"เจ๊... มารับแก้มหน่อย แก้มรถชน... ฮึก... อยู่โรงพยาบาล..."
"ห๊ะ! รถชน! ตายแล้วอกอีแป้นจะแตก! เป็นอะไรมากไหม อยู่ไหน ส่งโลเคชั่นมา เดี๋ยวเจ๊ซิ่งไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
"เจ๊รีบมานะ... แก้มไม่อยากอยู่ที่นี่..." เธอสูดน้ำมูก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "พาแก้มย้ายโรงบาลที... ที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ที่นี่"
"เออๆ มึงใจเย็นๆ อย่าขยับตัว รอแป๊บเดียว!"
...
ไม่ถึงสี่สิบนาที ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างท้วมของคิตตี้หรือกิตติผู้จัดการสาวประเภทสองในชุดรัดรูปก็พุ่งเข้ามา หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด
"อีแก้ม! โอ๊ย ตายแล้ว สภาพ!"
คิตตี้ปรี่เข้ามาเกาะขอบเตียง กวาดตามองเฝือกหนาที่ขาขวาเพื่อนรัก "ขาหักเลยเหรอวะเนี่ย! เจ็บมากไหมลูกสาว"
"เจ็บ..." แก้มใสพยักหน้า น้ำตาซึม "เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วเจ๊"
"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ฟาดเคราะห์ๆ ดีนะหน้าสวยๆ ไม่แหก" คิตตี้ลูบหัวปลอบ ก่อนจะมองไปรอบห้อง "แล้วนี่มึงจะย้ายทำไม ที่นี่ก็หรูจะตาย ห้องวีไอพี บริการดุจญาติมิตรแต่คิดตังค์ดุจราชา มึงไม่ชอบเหรอ"
"มันแพง... เจ๊ก็รู้ว่าช่วงนี้แก้มช็อต งานถ่ายแบบก็ยกเลิกหมด" แก้มใสรีบยกข้ออ้างเรื่องเงินขึ้นมาบังหน้า "ประกันแก้มวงเงินไม่ได้สูงขนาดนอนเอกชนท็อปๆ แบบนี้ได้เป็นเดือนนะเจ๊"
"เออ จริงของมึง" คิตตี้พยักหน้าเห็นด้วย "คืนละหมื่น นอนเดือนนึงขายไตจ่ายยังไม่พอ แล้วจะย้ายไปไหน รัฐบาลแถวคอนโดมั้ย หรือเอกชนเกรดกลางๆ"
"ที่ไหนก็ได้เจ๊ แถวคอนโดก็ได้ เจ๊จะได้มาเยี่ยมง่ายๆ" แก้มใสบีบมือเพื่อนแน่น ร้อนรนผิดปกติ "จัดการเรื่องย้ายให้แก้มเลยได้ไหม คืนนี้เลย"
"คืนนี้เลยเหรอวะ ตีหนึ่งเนี่ยนะ?" คิตตี้ขมวดคิ้ว "มึงดูรีบแปลกๆ นะอีแก้ม มีอะไรปิดบังกูป่ะเนี่ย"
"ไม่มี!" แก้มใสเสียงสูงก่อนจะหลบตา "แก้มแค่... แก้มแค่ไม่อยากนอนที่นี่ บรรยากาศมันวังเวง แก้มกลัว... นะเจ๊ ช่วยหน่อย ไปเรียกพยาบาลมาเถอะ"
คิตตี้หรี่ตามองอย่างจับผิด แต่พอเห็นสภาพจิตใจเพื่อนย่ำแย่ก็ยอมถอย "เออๆ ก็ได้ เรื่องมากจริงมึงเนี่ย เดี๋ยวไปคุยกับเคาน์เตอร์ให้"
เพื่อนสาวเดินบิดตูดออกไป แก้มใสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวพิงหมอนอย่างหมดแรง ภาวนาขอให้ได้ออกไปจากอาณาจักรของโชติบดินทร์ก่อนเช้าวันพรุ่งนี้
แต่คำภาวนาดูเหมือนจะส่งไปไม่ถึง...
พักใหญ่ๆ เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นหน้าห้อง ก่อนประตูจะเปิดผัวะ คิตตี้เดินหน้ามุ่ยเข้ามาพร้อมพยาบาลสาวสองคนที่ทำหน้าลำบากใจ
"เกิดไรขึ้นเจ๊" แก้มใสถามเสียงตื่น
"ก็พวกนี้น่ะสิ บอกว่าย้ายไม่ได้ๆ อ้างระเบียบบ้าบออะไรไม่รู้" คิตตี้ท้าวเอวฉับ "ฉันบอกแล้วว่าคนไข้ประสงค์จะย้าย จะให้เซ็นปฏิเสธการรักษาก็เอามาเซ็นสิยะ จะมากั๊กตัวทำซากอะไร"
"ขอโทษจริงๆ ค่ะ" พยาบาลพยายามอธิบาย "แต่เคสคุณแก้มใสเป็นเคสผ่าตัดฉุกเฉิน แพทย์เจ้าของไข้สั่งงดเคลื่อนย้ายเด็ดขาดจนกว่าสัญญาณชีพจะคงที่ค่ะ"
"สัญญาณชีพอะไร! เพื่อนฉันก็นั่งคุยแจ้วๆ อยู่นี่ไง ไม่ได้พะงาบๆ จะตายสักหน่อย" คิตตี้เถียงคอเป็นเอ็น "เอาใบส่งตัวมา เดี๋ยวฉันเรียกรถพยาบาลเอกชนมารับเอง จ่ายสด จบนะ!"
"ไม่ได้จริงๆ ค่ะ เราต้องรออาจารย์หมออนุญาต..."
"ใครจะย้ายไปไหน"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นกลางวง ทุกคนในห้องชะงักกึก บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ซ่านทันที
แก้มใสตัวแข็งทื่อ มองไปที่ประตู เห็นร่างสูงในชุดกาวน์ที่เธอหนีสุดชีวิตยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบจ้องมองเธอกับเพื่อนสลับกัน
"คุณหมอ..." พยาบาลรีบถอยเปิดทาง
โชติบดินทร์เดินเข้ามาในห้องช้าๆ เลิกคิ้วมองแก้มใส "ดึกป่านนี้ แทนที่จะนอนพัก กลับลุกขึ้นมาอาละวาดจะหนีออกจากโรงพยาบาล... อยากขาเป๋ถาวรหรือไงแก้มใส"
"อุ๊ย... นี่หมอเจ้าของไข้เหรอคะ?" คิตตี้ที่กำลังวีนแตก พอเห็นหน้าหมอชัดๆ เสียงอ่อนลงอัตโนมัติ หันมากระซิบเพื่อน "อีแก้ม... หมอหล่อวัวตายควายล้มมากมึง มิน่าล่ะถึงไม่อยากย้าย... อ้าว ไม่ใช่เหรอ"
"เจ๊!" แก้มใสหยิกแขนเพื่อนเรียกสติ ก่อนจะสูดหายใจลึก หันไปเผชิญหน้าอดีตคนรัก "ฉันจะย้ายโรงพยาบาลค่ะ นี่เพื่อนฉันมาเดินเรื่องให้แล้ว หวังว่าคุณจะมีความเป็นมืออาชีพพอที่จะเซ็นอนุญาต"
"เหตุผล" โชติบดินทร์ถามสั้นๆ เดินมายืนค้ำหัวข้างเตียง เมินสายตาโลมเลียของคิตตี้
"ฉันไม่มีเงิน!" แก้มใสโพล่งออกไป "ค่ารักษาที่นี่แพงเกินไป ฉันจ่ายไม่ไหว เหตุผลแค่นี้พอฟังขึ้นไหมคะคุณหมอ"
เธอจงใจเน้นคำว่า 'คุณหมอ' เพื่อขีดเส้นแบ่งสถานะ
โชติบดินทร์แค่นหัวเราะ แววตาดูแคลนแกมขบขัน "เรื่องเงิน... เป็นเหตุผลที่ฟังดูน่าสมเพชดีนะสำหรับนางเอกดาวรุ่ง"
"ปากหมา..." คิตตี้หลุดอุทานเบาๆ
"ฉันจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน!" แก้มใสกำหมัดแน่น "สรุปคือฉันไม่มีจ่าย จบไหม ถ้าคุณไม่ให้ย้าย ฉันก็จะหนีออกไปเอง เจ๊... พยุงแก้มหน่อย"
"เฮ้ยๆ เอาจริงดิแก้ม ขามึงหักอยู่นะเว้ย" คิตตี้เริ่มลังเล
"จะไปเดี๋ยวนี้!" แก้มใสตะเบ็งเสียง พยายามจะหย่อนขาลงจากเตียง ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาแต่ความดื้อมีมากกว่า
โชติบดินทร์มองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนหันไปสั่งพยาบาล
"พวกคุณออกไปก่อน"
"แต่ว่า..."
"ออกไป" เสียงเข้มขึ้นจนพยาบาลต้องรีบกุลีกุจอออกไป เหลือแค่คิตตี้ที่ยืนเลิ่กลั่ก
"เอ่อ... คุณเพื่อนสาวครับ เชิญรอหน้าห้องสักครู่" โชติบดินทร์หันมาพูดกับคิตตี้ น้ำเสียงสุภาพขึ้นแต่แฝงคำสั่ง "ผมมีเรื่องแนวทางการรักษาต้องคุยกับคนไข้... เป็นการส่วนตัว"
"อ่อ... ได้ค่ะๆ ได้สิคะคุณหมอสุดหล่อ" คิตตี้แพ้ทางคนหล่อ ยอมถอยง่ายๆ หันมาขยิบตาให้เพื่อน "เดี๋ยวกูรอหน้าห้องนะมึง คุยดีๆ ล่ะ"
"เจ๊! อย่าทิ้งแก้มนะ! เจ๊!"
ปัง
ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดโลกภายนอก เหลือเพียงเธอกับปีศาจในชุดกาวน์สองต่อสอง
โชติบดินทร์เดินไปกดล็อกประตูหน้าตาเฉย ก่อนจะหันกลับมาสาวเท้าเข้าหาเธออย่างคุกคาม แก้มใสถดตัวหนีจนหลังติดหัวเตียง ใจเต้นรัวด้วยความกลัวระคนหวั่นไหว
"คิดจะหนีฉันไปถึงไหน" เขาถามเสียงต่ำ เอามือยันคร่อมร่างเธอไว้ กักขังให้อยู่ในอาณัติ
"ฉ...ฉันไม่ได้หนี ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีเงิน!" แก้มใสเถียงเสียงสั่น สู้สายตาไม่ลดละ "ค่าผ่าตัด ค่าห้อง คุณรู้ไหมว่ามันเท่าไหร่ ฉันไม่ได้รวยเหมือนคุณนี่!"
"โกหก"
คำเดียวสั้นๆ ที่พุ่งเข้ากลางใจ
โชติบดินทร์โน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน "ฉันรู้นะแก้มใส ว่าเธอมีเงินเก็บเท่าไหร่ รู้แม้กระทั่งว่าประกันเธอวงเงินกี่ล้าน... ข้ออ้างเรื่องเงินใช้กับฉันไม่ได้"
แก้มใสเบิกตากว้าง "คุณรู้ได้ยังไง... คุณเช็กประวัติการเงินฉันเหรอ นี่มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะ!"
"ฉันเป็นหมอเจ้าของไข้ ฉันมีสิทธิ์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนไข้ของฉัน" เขาตอบหน้าตาย ขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนปากเกือบชนกัน "รวมถึงเรื่องที่ว่า... เธอยังลืมฉันไม่ได้ เลยทนเห็นหน้าฉันไม่ไหว... ใช่ไหม?"
"หลงตัวเอง!" แก้มใสสะบัดหน้าหนี แต่ถูกมือหนาจับคางบังคับให้หันกลับมา
"ถ้าไม่ได้หลงตัวเอง แล้วทำไมต้องตัวสั่นขนาดนี้" นิ้วโป้งเขาเกลี่ยริมฝีปากล่างเธอแผ่วเบา สัมผัสวาบหวามทำเอาแก้มใสขนลุกซู่ "ทำไมเวลาฉันเข้าใกล้... หัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้"
"ปล่อยนะ..." เธอเสียงอ่อนลง พยายามปัดมือเขาออกแต่ไม่มีแรง "ฉันเกลียดคุณ... ได้ยินไหมว่าเกลียด"
"ปากบอกเกลียด แต่สายตาไม่ใช่เลยนะ" โชติบดินทร์ยิ้มมุมปาก "ฟังนะแก้มใส... ต่อให้เธอไม่มีเงินจริงๆ ฉันก็จะรักษาเธอฟรี ย้ายโรงพยาบาลหรอ ฝันไปเถอะ ตราบใดที่ฉันยังไม่อนุญาต แม้แต่ก้าวเดียวเธอก็ออกไปจากห้องนี้ไม่ได้"
"คุณต้องการอะไรกันแน่พี่โชติ!" แก้มใสหลุดปากเรียกชื่อเล่นเขา ความอัดอั้นระเบิดออกมา "ทิ้งฉันไปตั้งสี่ปี จะกลับมาวุ่นวายทำไมอีก สนุกมากนักเหรอที่เห็นฉันเป็นแบบนี้!"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แววตาโชติบดินทร์วูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและเจ็บปวด ก่อนจะเลือนหายไปภายใต้หน้ากากเย็นชา
"ก็ไม่ได้อยากจะวุ่นวาย..." เขาละมือจากคาง เลื่อนลงมาทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอ สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง
"แต่พอเห็นเธอเจ็บเจียนตายอยู่ตรงหน้า... ฉันก็รู้ตัวเลยว่า ฉันปล่อยเธอไปให้พ้นสายตาไม่ได้อีกแล้ว"
เขาก้มลงกระซิบข้างหู เสียงพร่าที่ทำให้สติแก้มใสกระเจิดกระเจิง
"อยู่ที่นี่... ให้ฉันดูแลเธอ หรือจะเรียกว่าชดใช้ก็ได้ แต่ถ้าเธอดื้อดึงจะไปอีกครั้งล่ะก็..." เขาขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างจงใจยั่วยุ "ฉันจะไม่ใช่แค่หมอรักษาขา แต่จะรักษาร่างกายเธอทุกส่วน... จนเธอไม่มีแรงลุกหนีไปไหนได้อีกเลย"
- Writer
