ความเงียบสงัดของเวลาตีสองปกคลุมห้องนอน
แก้มใสนอนตาสว่างโพลง จ้องมองเสี้ยวหน้าคมคายของโชติบดินทร์ที่หลับสนิท ร่างกายที่เพิ่งผ่านกิจกรรมรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แทนที่จะเพลีย กลับตื่นตัวและร้อนรุ่มขึ้นมาความวูบวาบที่ท้องน้อยยังคงวนเวียนไม่จางหาย
“ฮือ... ทำไมไม่หลับนะ...”
แก้มใสขยับตัวยุกยิก ความต้องการลึกๆ ตีตื้นขึ้นมาจนทนไม่ไหว เธออยากได้สัมผัสของเขาอีก... อยากให้เขาเติมเต็มความว่างเปล่าที่มันโหวงเหวงอยู่ข้างใน
ร่างบางขยับตัวเบียดเข้าหาแผ่นหลังกว้างที่เปลือยเปล่า ไออุ่นจากตัวเขาเหมือนแม่เหล็ก
“พี่โชติขา...”
เธอกระซิบเรียกเสียงแผ่ว พรมจูบลงบนหัวไหล่หนา ไล่ขึ้นไปขบเม้มเบาๆ ที่ซอกคอแกร่ง สูดดมกลิ่นกายชายที่ผสมกลิ่นสบู่และเหงื่อจางๆ ซึ่งปลุกเร้าอารมณ์ในตัวเธอ
โชติบดินทร์ยังคงหายใจสม่ำเสมอ เพียงแค่ขยับตัวหนีความรำคาญเล็กน้อย แต่แก้มใสไม่ยอมแพ้
“พี่โชติขา...”
เธอเลื่อนตัวลงต่ำ มือเรีย
