เสียงหอบหายใจกระเส่าที่เคยดังก้องสะท้อนผนังห้องค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของคนสองคนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรักอันดุเดือด
โชติบดินทร์ทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้าง แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามชุ่มเหงื่อตวัดรวบเอวบางเข้าหากตัว กดจูบที่ขมับเปียกชื้นของคนในอ้อมกอดซ้ำๆ อย่างมันเขี้ยวและรักใคร่
“แฮ่ก... แฮ่ก...”
แก้มใสนอนระทดระทวยหนุนท่อนแขนเขา หน้าแดงระเรื่อซุกอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลง นิ้วเรียววาดวนเล่นที่ยอดอกสีเข้มของเขาอย่างเพลิดเพลิน ราวกับแมวขี้อ้อนที่เพิ่งได้กินปลาจนอิ่ม
“อื้อ... พี่โชติ... หนัก...” เธอครางประท้วงเบาๆ เมื่อเขาพาดขาหนักๆ มาทับขาเธอ
“หนักสิดี... จะได้รู้ว่าผัวนอนกอดอยู่” เขาตอบเสียงแหบพร่า จมูกโด่งไล่สูดดมความหอมจากซอกคอเธอฟอดใหญ่ “เป็นไง... ยาเข็มเมื่อกี้ ถึงใจไหมครับคนเก่ง”
“คนบ้า... ถามอะไรน่าเกลียด...” แก้มใสเงยหน้าขึ้นมองค้อนตาเชื่อม แววตาฉ่ำน้ำปรือปรอย “
