16 ความเจ็บปวดที่ไร้เสียง

1226 Words

แก้มใสสูดน้ำมูกเฮือกใหญ่ กลั้นเสียงสะอื้น วางเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินของพี่โชติลงในลิ้นชักอย่างเบามือ ใจจริงอยากกอดไว้นานกว่านี้ แต่ขืนเขาเข้ามาเห็นว่าเธอแอบมารื้อของ คงโดนด่าเปิงอีกแน่ “พอกันที... เลิกร้องได้แล้วแก้มใส” เธอด่าตัวเองเสียงสั่น ปาดน้ำตาทิ้ง สูดหายใจลึกๆ เรียกสติ ขาจะเจ็บ ใจจะพัง แต่ต้องอยู่ให้ได้ มือเรียวคว้าไม้ค้ำยันมาสอดรักแร้ ยันตัวลุกยืนขาเดียว หน้าแข้งขวาระบมตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ แต่เธอกัดฟันเดินออกจากห้องแต่งตัว กึก... กึก... เสียงไม้ค้ำกระทบพื้นดังในความเงียบ จังหวะที่กำลังก้าวพ้นประตู ปลายยางไม้ค้ำดันไปเกี่ยวขอบพรมเปอร์เซีย “ว้าย!” แก้มใสอุทานเสียงหลง ร่างกายเสียหลักเซถลา ไม้ค้ำกระเด็นไปคนละทิศ ตุบ ร่างบางร่วงกระแทกพื้น สัญชาตญาณทำให้เผลอเอาขาเจ็บยันพื้นรับน้ำหนัก “โอ๊ยยยยย!” ความเจ็บมหาศาลแล่นพล่าน ร้าวลึกถึงกระดูกดำ เหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำแผลผ่าตัด แก้มใสนอนตัวงอคู้ หน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่ก เจ็บ... เจ็บจนแทบขาดใจ น้ำตาที่เพิ่งแห้งทะลักออกมาอีกรอบเหมือนเขื่อนแตก “ฮึก... ฮือ... เจ็บ...” เธอนอนหอบรวยริน มือสั่นเทากุมเฝือกแน่น กัดปากจนห่อเลือดกลั้นเสียง ในใจแวบหนึ่งอยากตะโกนเรียกให้คนช่วย พี่โชติ... ช่วยแก้มด้วย... แต่พอนึกถึงหน้าบึ้งตึงกับคำพูดร้ายกาจ... ‘ภาระจริงๆ’ ‘มารยากระดูกหัก’ คำพวกนั้นมันตอกหน้าให้เธอหุบปากเงียบ ไม่อยากเป็นภาระให้เขาสมเพช ไม่อยากให้เขาตราหน้าว่าสำออยเรียกร้องความสนใจ “ไม่เอา... ไม่เรียก...” แก้มใสกัดฟันกรอด รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ตะเกียกตะกายพยุงตัวลุกนั่ง ความเจ็บแล่นริ้วทุกครั้งที่ขยับ แต่เธอกลั้นใจ คลานเข่าข้างเดียวไปที่เตียง ระยะทางสั้นๆ แต่ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ เธอกัดฟันเหวี่ยงตัวขึ้นไปนอนแผ่หราบนเตียงได้สำเร็จ ร่างกายบิดเกร็งด้วยความปวดร้าว แก้มใสนอนตะแคงขดตัวเป็นกุ้ง งอเข่าเข้าหาอก มือจิกผ้าปูแน่นจนเล็บแทบฉีก “ฮือ... แม่จ๋า... แก้มเจ็บ...” เสียงสะอื้นฮักดังลอดออกมา เธอซุกหน้าลงหมอน ปล่อยให้น้ำตาเปียกชุ่ม นอนดิ้นทุรนทุรายเงียบๆ โดยหารู้ไม่ว่า ทุกการกระทำ อยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา ปัง! ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง โชติบดินทร์พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาเพิ่งวางแท็บเล็ตลงหลังจากเห็นเธอสะดุดล้มหัวทิ่มผ่านกล้อง หัวใจแทบหยุดเต้นตอนเห็นเธอนอนแน่นิ่ง “แก้มใส!” หมอหนุ่มถลันมาที่เตียง เห็นร่างเล็กนอนขดตัวสั่นเทิ้ม หันหลังให้ เสียงสะอื้นแผ่วๆ บาดใจคนฟัง “เป็นอะไร! เกิดอะไรขึ้น!” เขาแกล้งถาม ทั้งที่รู้เต็มอก มือหนาจับไหล่ให้พลิกตัวมาหา แก้มใสสะดุ้งเฮือก รีบปาดน้ำตา หันหน้าหนี พยายามทำเสียงปกติทั้งที่สั่นเครือ “ป... เปล่าค่ะ... ไม่ได้เป็นอะไร” “โกหก!” โชติบดินทร์ตวาดลั่นด้วยความโมโหปนห่วง “ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมเหงื่อท่วมตัวขนาดนี้! ทำไมหน้าซีดแบบนี้!” เขากวาดตามองรอบห้อง เห็นไม้ค้ำล้มกลิ้ง เห็นรอยยับบนพรม “ล้มใช่ไหม...” เขาคาดคั้น เสียงกดต่ำ “ล้มท่าไหน เอาขาลงรึเปล่า บอกพี่มาเดี๋ยวนี้!” “ไม่ได้ล้ม!” แก้มใสเถียงเสียงแข็ง ทิฐิค้ำคอ “แก้มแค่... แค่ปวดหัว... อยากนอนพัก พี่ออกไปเถอะ” “แก้มใส!” โชติบดินทร์หมดความอดทน กระชากผ้าห่มออก โน้มตัวลงไปจับขาข้างที่เข้าเฝือก “โอ๊ย! อย่าจับ!” แก้มใสหวีดร้องทันทีที่เขาแตะโดน แม้จะแค่เบาๆ น้ำตาไหลพราก “เจ็บ... ฮือ... อย่าจับนะ...” โชติบดินทร์ชะงัก มองหน้าบิดเบี้ยวของเธอแล้วใจหายวาบ “เจ็บมากใช่ไหม...” เสียงเขาอ่อนลงทันที ความโกรธหายวับเหลือแต่ความกังวล “ทำไมไม่บอก... ล้มขนาดนั้นทำไมไม่ตะโกนเรียกพี่!” “ไม่อยากเรียก...” แก้มใสสะอื้น ตัดพ้อ “ไม่อยากเป็นภาระ... ไม่อยากให้พี่ด่าว่าแก้มสำออย... ฮึก... เจ็บจะตายอยู่แล้วพี่รู้บ้างไหม!” คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเขาฉาดใหญ่ โชติบดินทร์เม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดถาโถม ที่ผ่านมาเขาใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ... ขนาดเจ็บเจียนตาย เธอยังไม่กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ “โธ่เว้ย...” เขาสบถเบาๆ รีบหันไปคว้ายาแก้ปวดฉีดเข้าเส้นในตู้ยาออกมาอย่างชำนาญ “อยู่นิ่งๆ พี่จะฉีดยาให้” “ไม่เอา... ฮึก... ไม่ฉีด...” แก้มใสส่ายหน้าหนี กลัวเข็ม “ต้องฉีด ไม่งั้นเธอจะช็อกเพราะความปวด” เขาพูดเสียงเด็ดขาดแต่แฝงความนุ่มนวล จับแขนเธอไว้แน่น ค่อยๆแทงเข็มเข้าข้อพับแขนเบามือที่สุด “นิดเดียวนะคนดี... อึดใจเดียวก็หายปวดแล้ว” แก้มใสหลับตาปี๋ ซุกหน้าลงหมอน ปล่อยให้เขาจัดการ ยาเย็นๆ ไหลเข้าเลือด ไม่นานความปวดก็ทุเลา พร้อมสติที่เริ่มเลือนรางเพราะฤทธิ์ยา โชติบดินทร์ดึงเข็มออก ปิดพลาสเตอร์ นั่งลงข้างเตียง ลูบผมชื้นเหงื่อเธอเบาๆ สายตามองหน้าเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความปวดใจ “ดื้อ...” เขาพึมพำ “เจ็บขนาดนี้ยังจะปากแข็ง ไม่ยอมบอกผัวสักคำ” “ไม่ใช่ผัว...” แก้มใสเถียงเสียงอู้อี้ ทั้งที่ตาจะปิด “เป็นแค่... คนใจร้าย...” โชติบดินทร์ยิ้มขื่นๆ “เออ... เป็นอะไรก็ช่างเถอะ” เขาโน้มตัวจูบหน้าผากมน แช่ค้างไว้นานๆ “นอนซะ... ตื่นมาเดี๋ยวพาไปเอกซเรย์ซ้ำ ถ้ากระดูกเคลื่อนพี่จะตีให้ก้นลายเลยคอยดู” “คนใจร้าย...” แก้มใสงึมงำคำสุดท้าย ก่อนจมดิ่งสู่นิทรา โชติบดินทร์มองคนที่หลับปุ๋ยไปแล้ว ถอนหายใจยาว เอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้เธออีกครั้งอย่างอ่อนโยน เขาเดินไปเก็บไม้ค้ำยัน สายตาเหลือบเห็นประตูห้องแต่งตัวที่แง้มอยู่ เขารู้ดี... กล้องวงจรปิดบันทึกภาพเธอกอดเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น “ปากบอกว่าเกลียด... แต่กอดเสื้อพี่ร้องไห้” เขายิ้มบางๆ อย่างมีความหวัง อย่างน้อยในใจดวงน้อยนั้น... ยังมีเขาซ่อนอยู่ โชติบดินทร์ห่มผ้าให้เธอ ทิ้งตัวนั่งเฝ้าที่โซฟา สายตาจ้องมือถือที่ยึดมา... หน้าจอแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้น Kacha: "ยัยแก้ม เป็นไงบ้างเนี่ยเงียบกริบเลย ผัวฉันบ่นจนหูชาแล้วเนี่ย รับสายหน่อย! แล้วนี่ไปอยู่กับหมอโชตินั่นละสิ เมื่อก่อนชอบมาส่องคอนโดแล้วร้องห่มร้องไห้ ที่นี้คืนนี้สมใจแล้วสินะ" คิ้วเข้มกระตุกวูบ "ผัวฉัน?" โชติบดินทร์ทวนคำในใจ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น สรรพนามแปลกๆ... หรือว่าไอ้หน้าจืดนี่มัน... แล้วไอ้ประโยคที่ว่า 'เมื่อก่อนชอบมาส่องคอนโดแล้วร้องห่มร้องไห้' นี่มันหมายความว่ายังไง? เขามองไปที่แก้มใสที่หลับไม่รู้เรื่อง ตลอดสี่ปี... เธอแอบมาที่นี่งั้นเหรอ? มาส่องเขา? มาร้องไห้? ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกอีกรอบ ผสมกับความสงสัยที่เริ่มกระจ่าง "มีความลับเยอะนักนะยัยตัวแสบ... ตื่นมาเมื่อไหร่โดนสอบสวนแน่"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more