ห้องฉุกเฉินโซนวีไอพี
บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง พยาบาลและเวรเปลวิ่งวุ่นเมื่อเจ้าของโรงพยาบาลอุ้มคนไข้สาวเข้ามาด้วยตัวเอง หน้าตาถมึงทึงราวกับจะฆ่าคน
“เตรียมห้องตรวจอัลตราซาวนด์! เตรียมห้องเอกซเรย์! เดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดก้องทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง ไม่มีใครกล้าถามไถ่ เห็นเพียงคนไข้ถูกห่อด้วยผ้าห่มมิดชิด หน้าซีดเซียวเปื้อนน้ำตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง
โชติบดินทร์วางแก้มใสลงบนเตียงตรวจอย่างทะนุถนอม มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง (จากไอ้เดนนรก) สั่นระริกขณะจัดท่าให้เธอ
“พี่โชติ... ฮือ... แก้มกลัว...”
แก้มใสครางเสียงเครือ มือไขว่คว้าจับชายเสื้อกาวน์เขาแน่น ตากลมโตเบิกกว้าง กวาดมองรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง
“ไม่เป็นไร... ถึงมือหมอแล้ว ถึงโรงพยาบาลแล้ว” โชติบดินทร์กุมมือเธอ บีบเบาๆ ให้สัญญาณ “พี่อยู่นี่ ไม่มีใครทำอะไรแก้มได้แล้ว”
ครืด...
ประตูห้องตรวจเลื่อนเปิด บุรุษพยาบาลและเจ้าหน้าที่รังสีเทคนิคผู้
