ห้องพักฟื้น VVIP เวลากลางดึก
บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงสัญญาณชีพจรดังเป็นจังหวะ
โชติบดินทร์นั่งเฝ้าข้างเตียงไม่ขยับ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของคนรักด้วยความรู้สึกผิด
เขาไม่กล้าหลับ... กลัวฝันร้ายจะย้อนกลับมาทำร้ายเธอ
“ฮึก... ไม่... อย่า...”
เสียงละเมอแผ่วเบาดังขึ้น ร่างบางเริ่มกระสับกระส่าย เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก
“ออกไป... อย่าเข้ามา... กรี๊ดดดด! ช่วยด้วย! พี่โชติช่วยด้วย!”
แก้มใสกรีดร้องลั่น ผวาเฮือกตื่นขึ้นมา ปัดป้องอากาศ ถดตัวหนีไปที่หัวเตียง ตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“แก้ม! แก้ม! พี่อยู่นี่!”
โชติบดินทร์ทิ้งตัวนั่งบนเตียง รวบร่างสั่นเทามากอดแน่น กดศีรษะซบกับอกแกร่ง
“ไม่เป็นไรแล้ว... ไม่มีใครแล้ว... พี่อยู่นี่”
“ฮือ... มันจะข่มขืนแก้ม... มันถ่ายคลิป... พี่โชติ... ฮึก... ช่วยแก้มด้วย...” แก้มใสละล่ำละลักทั้งน้ำตา จิกเสื้อเชิ้ตเขาแน่
