เสียงลมหายใจหอบกระเส่าประสานกันดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ภายใต้แสงไฟสลัว
โชติบดินทร์ยังคงขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ทุกการกระแทกกระทั้นตอกย้ำความเป็นเจ้าของ
แก้มใสนอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างแกร่ง ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำและบิดเบี้ยวด้วยความเสียว มือเรียวสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าคมคายของเขาไว้ บังคับให้เขาสบตา
“พี่โชติขา...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอ “รู้ไหม... ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา... แก้มทรมานแค่ไหน...”
โชติบดินทร์ชะงักจังหวะรักไปชั่วครู่ ก้มลงมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย
“ทรมานยังไง... บอกพี่สิ” เขาถามเสียงพร่า ขยับสะโพกบดเบียดส่วนแข็งขึงเข้าหาจุดกระสันของเธอเบาๆ กระตุ้นให้พูดต่อ
“แก้มโหยหาพี่...” แก้มใสสารภาพความในใจ “ถึงจะโกรธ ถึงจะน้อยใจ... แต่ร่างกายแก้ม... หัวใจแก้ม... มันเรียกร้องหาแต่สัมผัสของพี่หมอ”
เธอแอ่นอกขึ้นเบียดชิดแผงอกกว้าง ส่ายหน้าไปมาด้วยความรัญจวน
