หลังจากจัดการเรื่องการรักษาและสั่งกำชับระบบรักษาความปลอดภัยหน้าห้อง VVIP จนมั่นใจว่าแมลงวันก็บินผ่านเข้าไปไม่ได้ โชติบดินทร์จำต้องปลีกตัวลงมาที่ชั้นล่างเพื่อจัดการเรื่องทางกฎหมาย
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนลวกๆ ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินด้วยจังหวะหนักแน่น ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นเรียบตึงจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนเจ้าหน้าที่ต้องรีบหลบทาง
ในหัวยังวนเวียนอยู่กับภาพเมื่อชั่วโมงก่อน... ภาพแก้มใสตัวสั่นเทา รอยช้ำที่ท้อง และรอยดูดสีแดงช้ำที่ซอกคอ
‘มึงทำเมียกู...’
ความแค้นสุมอกจนร้อนรุ่ม เขาอยากระบายความอัดอั้นนี้ อยากบดขยี้ใครสักคน
ขณะเดินผ่านโซนพักเบรกพยาบาลแผนกฉุกเฉิน ซึ่งเป็นมุมอับสายตาหลังตู้กดน้ำ เสียงซุบซิบของกลุ่มพยาบาลสาวสองสามคนก็ลอยเข้าหู
“เฮ้ยแก... เมื่อกี้เห็นไหม ที่อาจารย์หมออุ้มเข้ามาน่ะ” เสียงพยาบาลคนหนึ่งเปิดประเด็นตื่นเต้น
“เห็นสิ! เต็มสองตาเลย” อีกเสีย
