ท้องถนนกรุงเทพฯ ยามบ่ายคล้อย
บรื้นนนน!
เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตสีดำคำรามลั่นถนน โชติบดินทร์เหยียบคันเร่งมิดไมล์ ปาดซ้ายปาดขวาแซงรถคันอื่นอย่างน่าหวาดเสียว สวนทางกับกฎจราจรและความสุขุมเยือกเย็นที่เป็นบุคลิกประจำตัว
ในหัวของโชติบดินทร์ตอนนี้มีแต่ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของกะชา และคำพูดกวนประสาทที่ดังก้อง
‘ของรักของหวงของผม... ดูแลให้ดีๆ นะครับ’
“หึ... หวงเหรอ...” เขาแค่นหัวเราะ บีบพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาว “เดี๋ยวจะทำให้รู้ว่าของใครกันแน่... ยัยตัวแสบ ร่วมมือกันปั่นหัวพี่ดีนักนะ กลับไปจะฟัดให้ลุกจากเตียงไม่ไหวเลยคอยดู”
เขาตั้งใจจะกลับไป ลงโทษ คนป่วยจอมดื้อให้สาสม โทษฐานที่สุมหัวกับพี่ชาย(ไม่จริง) หลอกให้เขาหึงจนเสียอาการ
ตัดภาพมาที่เพนท์เฮาส์หรูชั้นบนสุด
ความเงียบสงบปกคลุมทั่วห้องนอน
แก้มใสที่เพิ่งตื่นจากงีบหลับกำลังพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกคอแห้งผากจึงตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำ
