บรื้นนนน...
เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตสีดำคำรามเบาๆ เรียกสายตาคนทั้งตึกผู้ป่วยนอกให้หันมามองเป็นตาเดียว
โชติบดินทร์ก้าวลงจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน สวมแว่นกันแดดสีชา มาดผู้นำแผ่ออกมาจนบุรุษพยาบาลรีบเข็นรถมารอรับ
“ไม่ต้องครับ ผมจัดการเอง”
เขายกมือห้าม เปิดประตูฝั่งคนนั่ง ประคองร่างบางของ แก้มใส ในชุดเดรสสีหวานให้ก้าวลงมานั่งบนรถเข็นอย่างทะนุถนอม มือหนาจับขาข้างที่ใส่เฝือกวางบนที่รองขาอย่างแผ่วเบา ราวกับเจ้าหญิงแก้ว
“เจ็บไหมครับ?” เขาถามเสียงนุ่ม ก้มหน้าในระดับสายตา
“ไม่ค่ะ... ไม่เจ็บเลย” แก้มใสตอบเสียงเบา หน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นไทยมุงยกมือถือถ่าย “แต่... คนมองเต็มเลยค่ะพี่โชติ”
“ช่างเขา...” โชติบดินทร์ยืดตัวขึ้น ถอดแว่นกันแดดเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ เผยแววตาคมกริบมั่นคง “ให้เขามองไป ให้รู้กันไปเลยว่าพี่ดูแลใครอยู่”
เขาเข็นรถพาเธอผ่านประตูอัตโนมัติเข้าสู่ล็อบบี้ แอร์เย็นฉ่ำปะทะหน้า แต่มั
