4 ผัวเก่าโมโหหึง
1459 Words
แก้มใสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนสายด้วยความปวดหนึบที่ขาขวา... มันทำหน้าที่นาฬิกาปลุกได้ดีชะมัด เตือนให้รู้ว่านรกเมื่อวานคือเรื่องจริง
กลิ่นดอกลิลลี่หอมฟุ้งแตะจมูก พร้อมสัมผัสอุ่นๆ ที่ลูบหัวเธอเบาๆ
“ตื่นแล้วเหรอ... ยัยตัวแสบ”
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำเอาแก้มใสยิ้มออก เธอปรือตามองเห็นผู้ชายใส่หมวกแก๊ปแว่นกันแดดนั่งอยู่ข้างเตียง
กะชา พระเอกคู่จิ้นและพี่ชายสุดที่รัก
“พี่กะชา...” เสียงเธอแหบพร่า “มาได้ไงคะ นักข่าวไม่รุมทึ้งเอาเหรอ”
“ระดับนี้แล้ว หลบได้สบายมากย่ะ” กะชายิ้มตาหยี ยื่นแก้วน้ำให้ “กินน้ำก่อน ปากแห้งหมดแล้วดูสิ... เห็นข่าวเมื่อคืนพี่ใจหายวาบ นึกว่าจะเสียคู่ขวัญไปซะแล้ว”
แก้มใสดูดน้ำอึกใหญ่ “ฟาดเคราะห์ค่ะพี่... แต่เจ็บชะมัด ซี๊ดด”
“โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูกสาว” กะชาวางแก้ว ลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู สายตาเป็นห่วงแบบพี่สาวมองน้องสาว ความลับคือพระเอกมาดแมนคนนี้... หัวใจสีชมพูยิ่งกว่าเธอซะอีก
“เจ็บมากไหมเนี่ย...” กะชาเขี่ยผมปรกหน้าเธอออก “ขาหักแบบนี้งานละครเรื่องใหม่คงต้องพักยาวเลยสิ”
“คงโดนปลดแน่เลยค่ะ” แก้มใสหน้าเศร้า “แล้วที่นี่ก็...”
“ให้พี่คุยกับผู้ใหญ่ขอย้ายโรงบาลไหม”
“ช่างมันเถอะค่ะพี่กะชา ตอนนี้แก้มขยับไปไหนไม่ได้หรอก” แก้มใสตัดบท ไม่อยากให้พี่ชายรู้เรื่องหมอโรคจิตนั่น “ขอบคุณพี่กะชามากนะคะที่เป็นห่วง”
กะชายิ้มละมุน โน้มหน้าหล่อๆ ลงมาใกล้ “ไม่ห่วงเราแล้วจะให้ไปห่วงหมาที่ไหนฮึ เรามีกันอยู่แค่นี้... หายไวๆ นะคนเก่ง”
ริมฝีปากอุ่นของพระเอกหนุ่มประทับลงบนหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน แช่ค้างไว้ครู่หนึ่ง
แก้มใสหลับตาพริ้มรับความอบอุ่น แต่ความสงบสุขแม่งสั้นกุดเหมือนฟิวส์ขาด
ปัง!
เสียงประตูกระแทกผนังดังสนั่นห้อง แก้มใสสะดุ้งเฮือก กะชารีบผละออกด้วยความตกใจ ทั้งคู่หันขวับไปมอง
ร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น หน้าหล่อๆ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนห้องเย็นยะเยือก
โชติบดินทร์ยืนกำลูกบิดจนข้อนิ้วขาว ตาวาวโรจน์จ้องเขม็งไปที่กะชาเหมือนอยากจะฉีกอก ก่อนจะตวัดกลับมามองแก้มใส
“ขอโทษที...” น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบคมกริบ “นึกว่าเข้าผิดห้อง... นึกว่าเข้าม่านรูด ไม่ใช่ห้องพักฟื้นผู้ป่วย”
แก้มใสหน้าซีด รีบขยับหนีกะชา “พี่โชติ...”
“อ้าว คุณหมอ...” กะชาขมวดคิ้ว ลุกยืนบังน้องสาว “หมอมีมารยาทหน่อยครับ คนไข้ตกใจหมด เข้ามาน่าจะเคาะประตู...”
“เคาะแล้ว แต่พวกคุณคงกำลังนัวเนียกันเพลินจนไม่ได้ยินเสียง”
โชติบดินทร์สวนกลับ เดินดุ่มๆ เข้ามากลางห้อง เว้นระยะห่างกะชาแค่นิดเดียว สายตาเหยียดหยามปิดไม่มิด
“หมดเวลาเยี่ยม” เขาประกาศ
“เดี๋ยวนะครับ ผมเพิ่งมาถึงเมื่อสิบนาที...”
“ผมบอกว่าหมดเวลาก็คือหมดเวลา!” โชติบดินทร์ตะคอกลั่นห้อง “คนไข้เพิ่งผ่านอุบัติเหตุ ต้องการพักผ่อน ไม่ใช่มานั่งพลอดรักสร้างภาพให้เชื้อโรคมันฟุ้งกระจายในห้อง!”
“เชื้อโรค นี่ผมสะอาดนะครับหมอ พูดจาให้เกียรติกันบ้าง” กะชาเริ่มของขึ้น หน้าตึงเครียด “และผมกับแก้มใสเราเป็น...”
“จะเป็นผัวเมียหรือคู่ขาผมไม่สน!” โชติบดินทร์ตวาดแทรก “แต่ที่นี่โรงพยาบาลของผม กฎของผมคือห้ามรบกวนคนไข้เกินความจำเป็น... ออกไป”
“พี่โชติ! หยุดนะ!” แก้มใสตะโกนขัด “พี่กะชาเป็นแขกของแก้ม คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่เขาแบบนี้นะ!”
“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์?” โชติบดินทร์หันขวับมามอง ตาแดงก่ำด้วยไฟริษยา “ฉันเป็นเจ้าของไข้เธอ เป็นคนรับผิดชอบชีวิตเธอ ถ้าไอ้หน้าอ่อนนี่มันเอาเชื้อโรคเข้ามา หรือทำให้เธอพักผ่อนไม่พอจนแผลอักเสบ ใครรับผิดชอบ ฉัน!”
เขาก้าวไปประชิดกะชา ใช้ไหล่กระแทกเบาๆ หาเรื่อง
“เชิญ... หรือจะให้เรียก รปภ. มาลากคอออกไป ถ้าเป็นข่าวดังขึ้นมา พระเอกคู่จิ้นบุกรบกวนคนไข้วิกฤต... คงพาดหัวข่าวน่าดูนะ”
กะชากำหมัดแน่น หันมามองแก้มใสอย่างลำบากใจ ไม่อยากมีเรื่องกับเจ้าถิ่นให้น้องเดือดร้อน
“พี่กะชา...” แก้มใสส่งสายตาขอร้อง “พี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ... เดี๋ยวแก้มโทรหา”
“แต่ว่า...”
“นะคะพี่... แก้มขอ”
กะชาถอนหายใจแรง พยักหน้าจำยอม เขาชี้หน้าคาดโทษโชติบดินทร์ “ดูแลน้องผมให้ดี ถ้าแก้มเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ผมไม่เอาคุณไว้แน่”
โชติบดินทร์เหยียดยิ้มมุมปาก ยิ้มที่โคตรดูถูก “หึ... กลับไปห่วงตัวเองเถอะ ขาเธอ... ผมจะดูเอง ดูให้ลึกกว่าที่คุณทำเมื่อกี้ร้อยเท่า”
กะชาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่จำใจเดินกระแทกเท้าออกไป ทันทีที่ประตูปิด ปัง! เสียงล็อกกลอนประตูก็ดังตามมา... เหมือนเสียงปิดตายกรงขัง
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน ร้อนระอุจนหายใจไม่ออก
โชติบดินทร์หมุนตัวกลับมาจ้องหน้าแก้มใส เดินย่างสามขุมเข้ามาเหมือนเสือเจอเหยื่อ
“จะ...จะทำอะไร” แก้มใสถอยกรูดจนหลังติดหัวเตียง ใจเต้นรัว “คุณไล่พี่กะชาไปทำไม เขาเป็นแค่...”
“แค่พี่น้อง แค่เพื่อน หรือแค่คู่นอน”
เขาถามเสียงต่ำ ยืนค้ำหัวเธอ มือหนากระชากผ้าห่มที่คลุมช่วงล่างเธอออกอย่างแรง
“ว้าย! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย”
“ก็จะตรวจไง” โชติบดินทร์แสยะยิ้ม “เมื่อกี้เห็นออเซาะกันถึงเนื้อถึงตัว นึกว่าหายเจ็บแล้ว เลยอยากเช็กให้แน่ใจว่ากระดูกมันติดดีรึยัง... หรือว่ามันร่านจนลืมเจ็บ”
เพียะ!
ฝ่ามือบางฟาดเข้าที่แก้มสากเต็มแรง ใบหน้าโชติบดินทร์หันไปตามแรงตบ เกิดรอยแดงจางๆ
“อย่ามาดูถูกฉันนะ!” แก้มใสตะโกนทั้งน้ำตา ตัวสั่นเทิ้ม “คุณมันทุเรศ! เอาความคิดสกปรกตัวเองมาตัดสินคนอื่น พี่กะชาเขาดีกับฉัน เป็นสุภาพบุรุษกว่าผู้ชายเฮงซวยอย่างคุณร้อยเท่า!”
โชติบดินทร์นิ่ง ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ ก่อนจะหันกลับมามองช้าๆ แววตาที่เคยวาวโรจน์ ตอนนี้มันลุกไหม้จนน่ากลัว
“ชอบแบบสุภาพบุรุษสินะ...”
เขาพูดเสียงลอดไรฟัน พุ่งเข้าประชิดตัว ตรึงไหล่เธอติดเตียง
“แต่เสียใจด้วย... แฟนเก่าเธอคนนี้มันเลิกเป็นสุภาพบุรุษไปตั้งนานแล้ว!”
“อื้อ!”
โชติบดินทร์บดจูบลงมาอย่างป่าเถื่อน ไม่มีการเล้าโลม มีแต่การลงโทษและตีตราจอง เขาขบกัดปากล่างเธอจนได้กลิ่นคาวเลือด จูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงบ้าคลั่ง
แก้มใสดิ้นรน ทุบตีอกแกร่ง แต่เหมือนมดสู้ยักษ์ ยิ่งดิ้นเขายิ่งเบียดทับ ท่อนขาข้างดีถูกกดไว้ ส่วนข้างที่เจ็บ...
มือหนาของโชติบดินทร์เลื่อนลงไปวางบนต้นขาขวาเหนือเฝือก... แล้วบีบ!
“โอ๊ยยย! เจ็บ!”
แก้มใสกรีดร้องลั่นเมื่อเขาจงใจลงน้ำหนักมือบนจุดที่สะเทือนถึงกระดูก ความเจ็บแล่นพล่านจนน้ำตาไหล โชติบดินทร์ถอนจูบออก แต่หน้ายังคลอเคลียไม่ห่าง
“เจ็บเหรอ?” เขาถามเสียงพร่า หอบหายใจแรง “เจ็บสิดี... จะได้จำ”
“ฮึก... คนเลว... คุณมันซาดิสม์...”
“ใช่ ฉันเลว” เขายอมรับหน้าตาย ฝ่ามือร้อนยังบีบคลึงต้นขาเธอ ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนนิ้วโป้งโดนขอบกางเกงในตัวจิ๋ว “และไอ้คนเลวคนนี้แหละ ที่เป็นเจ้าของชีวิตเธอตอนนี้”
โชติบดินทร์ก้มลงกระซิบ กัดติ่งหูเธอเบาๆ จนแก้มใสขนลุกซู่
“ทีกับมันเธอยอมให้จูบหน้าผาก... แล้วกับฉันที่เป็นผัวเก่า จะให้ทำแค่จูบเหรอ”
“อย่านะพี่โชติ... ขอร้อง... เจ็บขา...” แก้มใสพยายามอ้อนวอนเมื่อเห็นแววตาเอาจริง
“เจ็บขาก็อยู่นิ่งๆ... อ้าขาข้างดีออกกว้างๆ” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม แววตาหื่นกระหายกวาดมองเรือนร่างเธอ “วันนี้ฉันจะสอนให้รู้ว่า... ระหว่างคู่จิ้นกับผัวจริงสัมผัสมันต่างกันยังไง”
“ไม่! หยุดนะ!”
“หยุดไม่ได้แล้วแก้มใส...” โชติบดินทร์ปลดกระดุมเสื้อกาวน์เหวี่ยงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นเชิ้ตสีเข้มแนบเนื้อ
“เธอปลุกเสือหลับเองนะ... รับผิดชอบด้วย”
เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างหิวกระหาย ดูดดึงผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดงเถือก
- Writer
