ภายในห้องจัดการแถลงข่าวเงียบกริบทันทีที่เสียงของวิสกี้สิ้นสุดลง อีกทั้งบรรยากาศยิ่งขับให้วิสกี้ดูเป็นนางร้ายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เพราะว่านี่ไม่ใช่บทละคร และนี่ก็ไม่ใช่การแสดง วิสกี้ที่พวกเธอเคยเห็นในตอนที่สัมภาษณ์ล้วนแล้วแต่เป็นการหลอกลวงทั้งสิ้น คนที่พวกเธอเคยคิดเอาไว้ว่าเป็นคนน่ารัก ในตอนนี้กลับเผยอีกด้านที่พวกเธอไม่เคยเจอ
“กะ กี้” พริมมาหันมองทางวิสกี้พลางน้ำตาคลอเบ้าตาสวย มือเรียวยกเอาทิชชูขึ้นมาซับที่หางตาเล็กน้อย แต่ภายใต้ผ้าเช็ดหน้านั้นกลับกดยิ้มลึกอย่างพอใจที่เห็นวิสกี้มีวันนี้จนได้
“อะไร เธอจะร้องไห้ทำไม ฉันยังไม่ได้...”
“น้องกี้คะ ใจเย็น ๆ ค่ะ น้องพริ้มเขาตกใจกลัวหมดแล้ว” หา! ตอนเป็นเพื่อนกันพวกเธอด่ากันแรงกว่านี้อีกนะ แล้วตอนนื้พริ้มกำลังทำการแสดง ทำไมทุกคนถึงดูไม่ออก!
“แต่กี้”
“กี้ แกยังไม่เลิกนิสัยเดิมอีกเหรอ ตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกกระจ๊อกของแกอีกแล้วนะ ฮึก... แล้วนี่มันที่สาธาร
