Mahkeme günü geldiğinde, Yasemin'in içindeki karışık duygular birbirine girmişti. Ailesiyle birlikte mahkemeye doğru ilerlerken kalbinde büyük bir ağırlık vardı, ancak bu yükü paylaşan sevdiklerinin varlığı ona güç veriyordu. Selim Bey, karısı Aslı Hanım, ağabeyleri Karan, Efe ve Mert ile sevgilisi Ali, Yasemin’in yanındaydı. Onlar Yasemin'in yalnız olmadığını, bu zorlu mücadelede ona olan desteklerini her adımlarında hissettiriyorlardı.
Mahkeme salonunun kapısından içeri girdiklerinde, Yasemin, karşısında hiç pişmanlık duymayan bir yüz ifadesiyle oturan Kerim’i gördü. Kerim, tüm bu süreç boyunca sanki suçlu değilmiş gibi davranıyordu; hiçbir şey olmamış gibi rahat bir tavırla etrafı izliyor, hatta ara sıra alaycı bakışlar atıyordu. Bu tavrı Yasemin’in canını yaksa da, kendini güçlü tutma
