เขาลากฉันมาจนถึง จุดที่พี่บอส คุณริน รวมไปถึงเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ นั่นยิ่งทำให้ฉันตกใจมากกว่าเดิม ‘พี่เรย์จะลากฉันมาตบกลางสี่แยกแบบนี้ไม่ได้นะ’
“เดี๋ยวสิคะ พี่เรย์ พี่พาฉันมาอยู่ต่อหน้าเจ้าของโรงแรมไม่เหมาะนะคะ พายขอตัวก่อบอสของพายเข้าจ้องจะด่าพายอยู่แล้ว” ฉันที่เอียงคอกระซิบพี่เรย์ เนื่องจากเห็นสายตาพิฆาตของพี่บอส พี่เขาอาจกำลังจะกังวลว่าเลขาของเขาสร้างเรื่องก็ได้ แต่พี่เรย์ก็กำข้อมือฉันแน่น ก่อนจะเอี้ยวตัวมาซุบซิบ
“ไม่ต้องกังวล พวกท่านไม่ว่าอะไรหรอก”
ฉันยืนนิ่งทื่อแข็งเป็นหิน ตอนนี้ใครพูดอะไรฉันก็ไม่รู้เรื่องทั้งนั้นแล้ว หูบดับ ตามืดบอด ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว
“อ้าวเรย์ หายไปไหนมา...แล้วคนนั้นคือ...” เสียงของคุณหญิงท่านหนึ่งพูดขึ้น
“แม่ครับ นี่พะพายลูกศิษย์คนเดียวของผมเอง แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นเลขาของคุณบอสด้วยใช่ไหมครับ” น้ำเสียงนุ่มหันไปพูดกับพี่บอส
“ครับ...พะพายคือเลขาผมเอง”
