ฉันยืนทื่อมองเขานิ่งพูดไม่ออก...ชนิดที่ตอนนี้อยากกัดลิ้นตายตรงหน้าพี่เขา เรื่องราวที่ผ่านมาพรั่งพรูมาในสมอง จากที่อยากลืมภาพจำของแพรวที่ทับซ้อนกับความร้อนแรงที่เกิดขึ้นกับเขามาสองหน ตอนนี้มันกำลังถาโถมเข้ามาในความรู้สึกทำให้สับสนหนักขึ้นไปอีก
“ละ...แล้วไงคะ ถึงคนเดียวกันก็ไม่เกี่ยวกับพี่”
“ไม่เกี่ยว...งั้นเหรอ พูดออกมาได้ไม่อายปากนะพาย ถ้าแม่พี่รู้ว่าพายเป็นคนขี้โกหกแบบนี้ แม่พี่คงเสียใจแย่” พี่บอสเดินกดดันฉัน จนต้องก้าวถอยหลังชิดติดกำแพงด้วยความกลัว ตอนนี้ฉันเดาความคิดเขาไม่ถูก เขากำลังโกรธ หรือเขากำลังแกล้งฉันกันแน่
“พี่อย่าเอาคุณหญิงอ้างเพื่อด่าพาย พายไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่มีส่วนไหนเลยที่ผิด”
“ผิดที่โกหกไง”
“แล้วไงคะ ถ้าพี่รู้ตั้งแต่แรกว่าพายคือแพรว ทำไมไม่บอกให้พายรู้ตั้งแต่แรกว่าพี่รู้ ปล่อยให้พายต้องเล่นละครต่อทำไม” ฉันจ้องนัยน์ตาคมอย่างไม่เกรงกลัว ในเมื่อเขารู้อยู่เต็มอกว่าฉันคือแ
