ตอนที่ 30
รุ่นพี่ที่แสนดี
ฉันกลับมาที่ห้องพักของตน โยนกระเป๋าถือลงโซฟาก่อนจะเดินไปกระโจนลงเตียงด้วยความหมดแรง วันนี้ตั้งแต่เช้า หน้าที่การเป็นเลขามันเหนื่อยมาก ทั้งต้องคีพลุคให้ดูสุภาพคอยตั้งสติจดบันทึกสิ่งที่สำคัญที่จะส่งผลดีและสร้างผลประโยชน์กับบริษัทในภายภาพหน้า และที่สำคัญต้องเก็บความรู้สึกที่ถูกมองด้วยสายตาคนรอบข้าง เพราะตั้งแต่ที่ฉันใส่ชุดเข้ารูปในรอบหลายปี (ภายใต้ชื่อพะพาย) มันทำให้ฉันรู้สึก...แย่ ความรู้สึกเดิม ๆ มันชวนให้นึกถึงทั้งที่ไม่อยากคิดถึงมันเลยสักนิด
ตกเย็นของวัน ใกล้ถึงเวลานัดหมายของการร่วมสังสรรค์กับทางตระกูลเจ้าของโรงแรม ทีแรกฉันพยายามบอกพี่บอสว่าขอไม่ไปได้ไหม แต่พี่บอสบอกว่าไม่อยากให้ไปเหมือนกัน แต่เจ้าของโรงแรมเป็นคนเชิญฉันด้วยตนเองดังนั้นฉันจะปฏิเสธไม่ได้เพราะถือว่าเขาเชิญในฐานะตัวแทนบริษัทคนหนึ่งเช่นกัน...
ฉันหยิบชุดทำงานตัวเก่งที่ใส่แล้วใส่อีก ใส่แล้วสบายใจ สว
