บอสร้ายพ่ายเลขาเฉิ่ม

ตอนที่ 7 เลขาที่เหมาะสมคือ...

ตอนที่ 7

เลขาที่เหมาะสมคือ...

เป็นไปตามคาด เมื่อฉันกับพี่ HR ติดป้ายประกาศพร้อมคุณสมบัตินั้น เหล่าสาว ๆ ในบริษัทจำนวนมากก็แห่กันมาลงสมัครกันอย่างเนื่องแน่น ด้วยหวังที่ว่าจะมีโอกาสได้เป็นตุ๊กตาหน้าห้องของท่านประธานผู้ทรงอำนาจที่สุดในบริษัทนี้ จนต้องเปิดห้องประชุมเพื่อรองรับบรรดาผู้สมัคร และใช้เพื่อทดสอบความสามารถของการเป็นเลขาชั้นยอด (ซึ่งเรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่ของ HR เถอะ คนที่ทำงานที่นี่ได้ปีเดียวคงไม่สามารถไปตัดสินพี่ ๆ ในบริษัทได้ แม้จะเส้นใหญ่กว่าใครก็เถอะ)

HR วุ่นวายกันตั้งแต่เช้า ฉันเองก็รีบมาเคลียร์งานของตนให้เสร็จ เพื่อรีบไปช่วยเหลือพี่ ๆ HR เชื่อไหมแม้แต่พี่เจนกับพี่เมย์ยังมาสมัครเลยล่ะ

เหล่าพนักงานสาวมากหน้าหลายตานั่งเรียงรายในห้องประชุม แต่งตัว แต่งหน้าแข่งกันสุด ทำเอาฉันดูเหมือนพวกแปลกแยกในห้องนี้ไปเลยล่ะ

“เตรียมเอกสารพวกคุณให้พร้อม เราจะเรียกไปสัมภาษณ์เบื้องต้นตามคิวที่ลงทะเบียนนะคะ” หนึ่งใน HR พูดขึ้นให้ผู้สมัครทุกคนได้ยินกันถ้วนหน้า ก่อนที่จะเริ่มทยอยเข้าไปสัมภาษณ์ตามคิวที่พวกเขาได้รับ

ฉันอยู่หน้าห้องสัมภาษณ์คอยให้คำแนะนำเบื้องต้นว่าพวกเขาต้องเตรียมตัวอย่างไร ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปข้างใน

‘เฮ้อ...ขอให้พวกเขาโชคดีแล้วกันนะ’

กว่าจะสัมภาษณ์เสร็จครบ ก็เล่นเอา HR เหนื่อยก็เป็นแถว

ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น และเมื่อหยิบมาดู

Boss : เป็นไงบ้าง

ข้อความนั้นทำให้ฉันขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

“เป็นไงบ้าง? เขาหมายถึงการคัดเลือกเลขาเหรอ”

พาย : การคัดเลือกเลขาของคุณบอสผ่านไปด้วยดีค่ะ รับรองว่าต้องมีคนที่คุณบอสถูกใจแน่

Boss : หึ...งั้นเหรอ แล้วเมื่อไหร่พี่จะได้เลขา

(นั่นไง จู่ ๆ ก็แทนตัวเองว่าพี่อีกแล้ว ฉันเริ่มเดาความรู้สึกเขาไม่ถูกแล้วสิว่าคนที่ฉันคุยตอนนี้คือพี่บอสคนดีคนเดิม หรือพี่บอสคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก)

พาย : ตอนนี้ทาง HR กำลังเคร่งเครียดกันอย่างหนักเลยค่ะ เพราะคนที่มาสมัครก็งานดี ทั้งงานทั้งหน้าตากันทั้งนั้น เชื่อว่าพี่ชอบแน่ ๆ

พอเขาแทนตัวเองว่าพี่ ฉันก็ดันเรียกเขาว่าพี่เช่นกันดูเหมือนจะทำให้เขาชะงักไปนิด

Boss : งั้นผมจะช่วยให้พวกคุณทำงานง่ายขึ้น หาคนที่หุ่นเหมือนรูปนี้ (แนบรูป)

‘ห๊ะ! นี่มัน…’ ฉันถึงกับยืนตาค้าง กำมือถือแน่นเมื่อเห็นรูปที่เขาส่งมา เป็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวผู้ชายคนหนึ่ง ที่ดูยังไงก็เป็นเขา เสื้อผ้าที่ดูหลุดลุ่ย แทบเปลือย ดีที่ว่าภาพมืดมองเห็นไม่ชัด และผู้หญิงคนนั้นก็กำลังหันหลังอยู่ แต่...ฉันจำมันได้ดี มันคือฉันในคืนนั้นกับเขา

พาย : คุณบอสคะ แน่ใจนะคะว่านี่คือการหาเลขา…ไม่ได้หาเมีย

Boss : ใช่ ทำไม่ได้เหรอ หรือว่าพายรู้จักผู้หญิงคนนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นได้ยิ่งดี เพราะพี่กำลังตามหาเธออยู่

พาย : ...

ฉันไม่กล้าพิมพ์ต่อเลย ตอนนี้เหมือนกำลังโดนจับผิด แต่ใครจะไปยอมรับว่าเป็นตัวเองกันเล่า

Boss เงียบแบบนี้ หรือว่าจะรู้จัก

พาย : ใครจะไปรู้จักกันละคะ...ไม่รู้จักหรอกค่ะ เดี๋ยวพายรีบไปแจ้งกั HR ให้ จะพยายามหาคนที่หุ่นใกล้เคียงในรูปให้นะคะ

Boss : ไม่ใช่แค่เหมือนแต่ต้องเป็นคนในรูปนี้ ชื่อของเธอคือ แพรว

พาย : งั้นคงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะการหาเลขารอบนี้คือพนักงานในบริษัท เพราะเป็นงานด่วนที่พี่ต้องมีเลขา และอีกอย่าง...

ฉันหยุดพิมพ์ไป จนเขาติดตอบกลับมาทันควัน

Boss : อีกอย่างอะไร

พาย : คุณหญิงท่านกำชับมาว่าต้องรีบหาเลขาให้พี่ด่วน และต้องเก่งในด้านทำงานด้วย ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียวค่ะ

Boss : เหอะ! เป็นเบ๊แม่พี่ว่างั้น

พาย : ค่ะ...ยอมรับ ต่อให้คุณหญิงสั่งอะไรพายก็จะทำค่ะ

Boss : เอาเถอะ รีบไปจัดการหน้าที่ของตัวเอง

พาย : รับทราบค่ะ

‘ฟวู่’ ฉันถอนหายใจแรงด้วยความโล่งใจ

“พิมพ์มาคุยยาวซะขนาดนี้ ทำไมไม่โทรมาให้มันจบ ๆ ไม่เข้าใจพี่เขาเลย” ฉันที่นั่งครุ่นคิด... ไม่นานนักพี่ HR ก็ตะโกนเรียกฉันให้เข้าไปหา หลังจากที่พวกเขาสัมภาษณ์ไปอย่างยาวนานกว่าจะเสร็จ

“น้องพะพาย จากการสัมภาษณ์ผู้สมัครทั้งห้าสิบคนทั้งบริษัท ตอนนี้พี่คัดคนที่น่าจะมีคุณสมบัติพร้อมทำหน้าที่เลขาแล้ว สิบคน น้องพะพายลองดูก่อน...ว่าคนโอเคบ้าง”

“ได้ค่ะ” ฉันยิ้มให้ก่อนจะรับเอกสารปึกหนึ่งมาดู โดยพิจารณาจากหุ่นน่าเจี๊ยะ ไม่สิ หุ่นที่ใกล้เคียงกับฉันที่สุดแต่ก็ยังไม่มีใครจะอกเด้ง ก้นเต่ง เท่าฉันสักคน สุดท้ายทำได้เพียงเลือกคนที่ใหญ่ที่สุดในนั้น (เรื่องความสามารถ พี่ ๆ HR คัดกรองมาก่อนแล้วล่ะ)

“คนนี้ดูเหมาะสมอยู่นะคะ”

“ใจตรงกันเลย พี่ก็คิดว่าในสิบคน คนนี้เหมาะสมที่สุด”

“ให้เขาไปเรียนรู้งานจากพี่ก้อยที่เป็นเลขาชั่วคราวตั้งแต่พรุ่งนี้แล้วกันค่ะ เฮ้อ...หน้าที่หาเลขาให้พี่บอสนี่ทำเอาปวดหัวเลย” ฉันพึมพำอย่างไม่ปิดบังนักที่จะเอ่ยชื่อพี่บอสหรือคุณหญิงพิมล อย่างตรงไปตรงมา เพราะทุกคนในบริษัทรู้ดีว่าฉันสนิทกับท่านราวกับครอบครัวเดียวกัน

“เอาจริง ตอนแรกพี่คิดว่าคุณหญิงจะให้น้องพะพายเป็นเลขาให้ท่านประธานซะอีกนะ และพี่ก็คิดว่าน้องพะพายเหมาะสมที่สุดแล้ว”

“ท่านประธานไม่เอาพายหรอกคะ ดูสภาพพายแล้วนั้น...ใครจะเลือก ฮ่า...” ฉันพูดแกมติดตลก พี่ HR ก็หัวเราะร่วมไปด้วย เอาล่ะภารกิจการหาเลขาของฉันก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

“เหนื่อยชะมัด...” ฉันบ่นพึมพำออกมา เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่หรอก เหนื่อยใจเสียมากกว่า มันก็น่าดีใจอยู่หรอกที่คืนนั้นเขาชมฉัน และชอบฉันจนถ่ายรูปเก็บไว้ แต่ถ้าเขารู้ว่าผู้หญิงที่ปลอมชื่อแพรวคนนั้นคือฉัน ฉันกลัวว่าทุกอย่างมันจะพัง ความสัมพันธ์พี่น้องที่เป็นอยู่ขาดสะบั้น และคุณหญิงพิมลอาจจะผิดหวังในตัวฉันก็ได้ ว่าคนที่อุตส่าห์เอ็นดูอย่างดี กลับมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับลูกชายของเขา แค่คิดฉันก็ถอยแล้วล่ะ ฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่เกิดเรื่องราวแบบนั้นอีก (หวังว่านะ)