ฉันตั้งหน้าขับรถไปตามถนนเงียบ ๆ ความรู้สึกที่หนักอึ้งแน่นเต็มอกแทบจะระเบิดอยู่แล้ว แต่กลับไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้
“แต่...เอ๊ะ! จริงสิ! ยัยฝน เพื่อนรักของฉัน”
พอนึกได้แบบนั้น จากที่ฉันจะมุ่งหน้าไปยังคอนโดของตัวเองก็เปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปหาเพื่อนรักทันที และแน่นอนว่าเพื่อนรักของฉันอนุญาตให้ฉันไปหาแล้ว นางบอกฉันว่าทางสะดวกย่ะ...
‘ติ๊งต่อง…’
ฉันกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่นานนักยัยฝนก็วิ่งแจ้นออกมาเปิดประตูให้ฉันขับรถเข้าไปจอดด้านในทันที
“ว่าไงเพื่อน...ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่กันยะ” ฝนถามทันทีเมื่อฉันนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขกของนาง สายตาที่จ้องมองมาที่ฉันราวกับกำลังสอบสวน ค้นหาความผิดประหนึ่งฉันเป็นผู้ต้องสงสัยคดีอะไรสักอย่าง
“เฮ้อ...คืนนี้นอนด้วยได้ไหม...”
“พรุ่งนี้ไม่ทำงานรึไง” ยัยฝนคิ้วขมวดยกใหญ่
“ทำ แต่ชุดทำงานติดอยู่กระโปรงรถตลอด”
“โห...วางแผนรอบคอบจังเลยนะ...แล้วไงทำไมต้องมานอนกับฉันล่ะ
