จู่ ๆ เขาก็จอดรถกะทันหัน รถเบรกเอี๊ยดจนหัวฉันพุ่งไปข้างหน้า ยังดีที่ใส่เข็มขัดนิรภัยไว้ หัวใจฉันตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม หายใจเข้าออกระงับความตกใจก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ทีแรกกะจะสบถด่าพี่เขา ทว่า...ใบหน้าดุดันนั่นทำให้ฉันงับปากเงียบทันควัน
“เมื่อกี้...พูดว่าอะไรนะ!!!” พี่บอสแผดเสียงใส่ฉัน จนฉันสะดุ้ง
“คะ? เปล่านะคะพี่ขับรถเถอะค่ะเดี๋ยวค่ำซะก่อน”
“พี่ถามว่า...เมื่อกี้พูดว่าอะไร”
“พี่บอสอย่าใส่ใจคำพูดของพายเลยค่ะ พายแค่พูดล้อเล่นเฉย ๆ”
เขาเม้มปากแน่นไม่พูดต่อ แต่ฉันดูออกว่าเขาไม่หายโมโหสักนิด เพราะนอกจากใบหน้าที่ถมึงทึงแล้ว มือที่กำพ่วงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดขอด อีกทั้งเขาเหยียบคันเร่งมิด ขับเร็วมากจนฉันกลัวตาย ตอนนี้ฉันพูดอะไรไม่ออก ฉันกลัวเขามาก…
‘พี่บอสเป็นอะไรไปกันทำไมต้องแคร์คำพูดฉันมากขนาดนั้น ที่เป็นแบบนี้เพราะเขาห่วงฉันในฐานะน้องคนหนึ่ง หรือ หวงในฐานะของเล่นของเขากัน’
เขาขับรถมาถึง
