“ไม่คิดว่าจะเจอคุณแพรวที่นี่นะครับ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลาที่เห็นเกือบทุกวัน ยืนอยู่ตรงหน้าในระยะไม่ถึงคืบ แม้ใบหน้าเขาจะยิ้มแย้มแจ่มใส แต่มือหนาที่กำข้อมือเล็กของฉันกลับแน่นถนัดจนฉันรู้สึกเจ็บ
“คุณบอส...กรุณาปล่อยมือฉันก่อนค่ะ เสียมารยาทมากเลยนะคะ” ฉันพยายามคีพลุคเป็นแพรวผู้หญิงที่มีความสวยและมั่นใจในตัวเองเข้าไว้ แน่นอนว่า ใครจะอยากให้รู้ว่าฉันคือพะพาย เลขาสุดเฉิ่มของเขากันล่ะ
“ขอโทษครับ...ผมไม่ได้ตั้งใจ” เขาทำหน้ายิ้มเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรก่อนจะคลายมือออก
“ไม่ถือสาแล้วกันค่ะ...ถ้าคุณบอสไม่มีธุระอะไรแพรวขอตัวนะคะ” ฉันหยักคิ้วให้เล็กน้อย ยกมุมปากเล็ก ๆ ก่อนจะหันหลังเพื่อเดินไปยังเคาน์เตอร์ร้านเพื่อให้ช่วยติดต่อเลดี้คาร์ให้ ทว่า...พี่บอสกลับเดินมาดักหน้าฉันอีกครั้ง…จะว่าไปเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ คงไม่ทันได้เห็นฉันอยู่กับพวกพี่เจนพี่เมย์ใช่ไหมเนี่ย
“เดี๋ยวก่อนสิครับ” เสียง
