หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ฉันกับพี่บอส เดินกลับบริษัทเพื่อทำงานกันต่อ ฉันเดินตามเงียบ ๆ เขาเองก็เดินนำเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรซึ่งดีแล้วล่ะที่เป็นแบบนั้น เพราะถ้าเขาพูดอะไรออกมา น้ำเสียงที่ฉันจะตอบเขาคงสั่นเครือให้ได้ยินแน่
ถามว่าเสียใจไหม ที่เขาไม่ยอมรับฉันเป็นน้องอีกคน ก็ต้องตอบว่าไม่ เพราะแท้จริงฉันไม่เคยคิดอยากเป็นเพียงน้องสาวเขาเท่านั้น แต่ที่ฉันรู้สึกหดหู่คือ เขาไม่เคยอยากมีฉันเป็นน้องสาว และไม่เคยมองฉันเป็นผู้หญิงในสายตา จะว่ายังไงดี...พี่เขาไม่ผิด เป็นฉันเองคิดเพ้อไปไกล เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ห้าปีก่อนฉันแอบชอบเขา แล้วฉันจะมาทำตัวเหมือนคนอกหักทำไม ไม่สิ...ต้องเรียกว่าอกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่มนั่นแหละ แม้จะเคยพลาดแบบนั้นไป ซึ่งเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นคือ...ฉัน
‘ฉันเพ้ออะไรอยู่เนี่ย สติหนอสติ’
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าตัวเองคงทำให้พี่บอสได้ยิน จนหันกลับมามองฉันด้วยใ
