“คะ...คุณแม่!” น้ำเสียงสั่นเครือของดาราสาวพูด
“ใครแม่หล่อนกัน...” คุณหญิงพิมลเดือดดาลโมโหขั้นสุด
“คุณหญิงคะ ลิลลี่ไม่รู้ว่าท่านเป็นแม่ของ คุณบอสจริง ๆ ค่ะ”
“นั่นยิ่งบอกสันดานของหล่อน...ว่าหล่อนดูถูกคนแค่ไหน”
“...” ดาราสาวถึงกับหน้าชาพูดไม่ออกยืนแข็งทื่อ พยายามสะกิดให้พี่บอสช่วย แต่ดูเหมือนพี่บอสจะทำหน้าเอือมระอาเสียมากกว่า
“คุณลิลลี่ออกไปเถอะ แล้วอย่ามาที่บริษัทนี้อีก”
“ไม่ได้สิคะคุณบอส...แล้วลิลลี่จะมาหาคุณได้ยังไง”
“คุณไม่ต้องมาหาผมแล้ว ผมไม่ได้อยากเจอคุณมากขนาดนั้น”
“ลูกฉันไล่แล้วยังไม่ไปอีก!” เมื่อคุณหญิงยิ่งพูดตอกย้ำ ดาราสาวก็ทนไม่ได้คว้ากระเป๋าวิ่งออกไปทันที ภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
“เฮ้อ...” พี่บอสลุกขึ้น หันยืนมองไปนอกกระจกถอนหายใจยาว จนเมื่อคุณหญิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
“ไม่รู้ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้แกเป็นประธานบริษัท หรือว่าฉันให้แกรับผิดชอบเร็วไปกัน แม่ให้แกไปเรีย
