“พะพาย...นั่นพะพายใช่ไหมครับ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งกำลังเรียก ฉันหันไปยังต้นเสียงที่เอ่ยชื่อฉันพบว่าเป็น บิ๊ก เพื่อนมหาลัยของฉันเอง
“อ้าวบิ๊ก มาได้ไหงเนี่ย”
“มาพักผ่อนกับครอบครัวครับ ว่าแต่...” สายตาของบิ๊กกวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูท่าคงแปลกใครที่เห็นฉันกลับมาอยู่ในลุคเฉิ่มเหมือนเคยล่ะมั้ง
“มองกันแบบนี้ กำลังเรียกยัยเฉิ่มในใจรึไงกันคะ” ฉันยิ้มให้พลางขยับแว่นอันหนาเตอะและกล้าที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมามากขึ้น
“ไม่หรอก บิ๊กไม่เคยคิดแบบนั้นจริง ๆ นะ ถึงสมัยก่อนจะปากหมา แต่ในใจไม่เคยมองว่าเฉิ่มสักครั้ง ออกจะชมว่าน่ารักมากกว่าซะอีกเพียงแต่มันพูดไม่ออก” บิ๊กเองตั้งแต่ในคลับสังสรรค์ตอนนั้น และกล้าที่จะบอกว่าชอบฉัน เขาก็ไม่เคยกั๊กความรู้สึกอะไรอีกเลย แม้ว่าฉันจะปฏิเสธไปแล้วก็ตาม
“ไม่คิดว่าบิ๊กจะเป็นคนปากหวานเหมือนกันนะเนี่ย...”
“สำหรับคนน่ารักพูดได้ตลอด...แล้วก็มีแค่คนเดียวด้วย”
“ฮ่า...พา
