Berfin, merdivenleri ağır ağır çıkarken arkasından bakakalmıştım. Karımın her adımı, içimdeki öfkeyi biraz daha körüklüyordu. Tam peşinden gitmek için hamle yapmıştım ki, Kutay avlu kapısından telaşla girdi.
“Ağam!” dedi Kutay, nefes nefese yanıma vararak. “Hastaneden aradılar. Aileniz sizi bekler, Davut Ağam acil gelsin dedi.”
Kutay’ın sözleri, beynimde yankılanan savaş çanlarını bir anda susturdu. Annem… Esma Hanım hastane köşesinde makineler arasında can çekişiyordu, ben ise evde karımla inatlaşma derdine düşmüştüm. Vicdanım, boğazıma koca bir taş gibi oturdu. Berfin’in az önce yüzüme çarptığı gerçekler tokat gibiydi. İçimdeki alev, yerini derin bir suçluluk duygusuna bıraktı.
“Arabayı hazırla,” dedim dişlerimin arasından. Kutay’ı arkamda bırakıp hızla kapıya yöneldim.
Hastaneye var
