C H A N
Kanina pa ako tahimik magmula nang mag-usap kami ni Miguel sa loob ng kuwarto at hanggang sa makarating kami rito sa isang restaurant. Kasama na rin namin si Gabriel na masayang nakikipag-usap sa mga magulang ni Miguel.
Hindi naman nila napapansin ang pagiging tahimik ko at lalo na si Miguel dahil wala akong nakuhang sagot mula sa kaniya. Naiinis ako ngunit pinapairal ko ang pag-intindi dahil alam mong nagulat ito sa itinanong ko.
Kasalanan ko naman kasi. Kung bakit pinangunahan ko pa siya sa pagsabi ng bagay na iyon. Kaya dapat lang manahimik ako.
Nagulat naman ako nang nilagyan pa rin ni Miguel ang plato ko ng mga pagkaing ini-order nila. Tumingin ako sa kaniya at bahagyang ngumiti na hindi abot hangang tainga.
"S-Salamat," mahina kong bulong na sapat lang upang marinig niya
