"Hala arıyor. İpucu bulacaktır. Tamam Komutanım. Ve Yiğit? Karına ve çocuğuna iyi bak. Tamam. Eyvallah."
Nefesim kesilirken içimde yaşıyor oldukları gibi aptalca bir fikir belirdi.
Aptalcaydı çünkü tabutlarını görmüştüm! Toprağın altına girerlerken görmüştüm onları!!
Ama... cesetlerini ben teşhis etmemiştim. Ya da annem, ya da babam.
Cesetlerini... Sarp teşhis etmişti.
İçimde filizlenen umutların sorumlusu olan adam, arkasını döndü ve göz göze geldik. Gözleri şokla irileşirken, öylece baktı bana; ben de ona bakarken.
Telefonunu seri bir hareketle kapatıp cebine koydu ve gözlerini gözlerimden çekip tek kaşını kaldırarak baktı bana.
"Kapı dinlemek hiç de senlik bir davranış değil kızıl."
Neden hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu? Neden? Bana neden yalan söylüyordu?
"Duydum." diye f
