When You Left

Chapter 9 Break

Chapter 9

Break

After a month we're now preparing for the upcoming wedding. I thought, this will be the exciting part. Akala ko kapag nagsimula na ang preparasyon ay mas mabubuhayan ako para ganahan. It's not like I don't want the happenings, it just doesn't feel right.

Parang mali. I kept thinking that I don't deserve this, to be this happy when I know, I am guilty of something. Small things to others, but can someone blame me for blaming myself? I feel like all the burden was on me.

Kahit ano pang sabihin, ang pagkamatay ng pinaka matalik kong kaibigan ay kasalan ko.

Kahit kabado ay nagtuloy tuloy ako sa paglalakad papasok ng school. I've never been here since the incident about Jam. Kaya lang ay kailangan kong kuhanin ang diploma ko at ibang papers na nandito.

I cannot avoid this in my entire life.

Akala ko wala nang ganong tao ngayon pero meron padin. At dahil nga masyado akong kilala dito dahil sa g**o halos magbulungan sa harapan ko ang lahat ng tao.

Is that even a whisper? Tss! Kunwari pang ibubulong sa katabi, naririnig ko naman.

"Nagkaroon ka din ng kapal ng mukha na magpakita dito?" Biglang sabi ng isang babaeng nakasalubong ko.

Kilala ko ito e. Inaway na ko nito noon. Kasi, nag sawa ata sa kaniya yung boyfriend niya na pinormahan ako. Tss. Hindi ko naman type iyon kasi magkamukha sila. Like, ew!

"Bakit? Bawal ba? Hindi ko nabalitaang nabili mo na itong school?" Pilosopo kong sabi.

Nakita ko naman ang pagirap niya na halos maikot na ng mata niya ang buong mundo. Dukutin ko to e!

"Ang tapang mo pa din. Sabagay, spoiled brat ka kaya feeling mo lahat ng ginagawa mo tama!"

Oh gosh please! Ang tanda na namin para sa away na ganito.

"Mas mukha kang spoiled brat! Ang tanda mo na kung umasta ka para kang batang naagawan ng candy dyan! Like, duh! I hate people na walang breeding and pinapahiya ang sarili like ew! Akala mo naman ikinaganda mo iyan? Wala akong time sa'yo tss!" Tuloy tuloy kong sabi.

Nainis kasi talaga ako. Parang hindi naman siya nagmature! Ang pangit ng ugali niya! Inirapan ko din siya at naglakad paalis.

"Mas wala kang breeding at makapal ang mukha! You cause the death of your friend and you stood still like everyone will bow to you?"

Napahinto ako sa paglalakad. Yeah, right. Syempre, they will used that against me. At syempre, wala akong laban... kasi, totoo?

Halos kapusin ako ng hininga kasi biglang bumigat ang dibdib ko. Muli akong humarap sa kaniya at nakitang nakangisi siya ngayon.

"Lumapit ka sa akin at kinausap ako, you initiated the attack first then you will used that against me. Ano namang tingin mo rin sa sarili mo? God? That just because I am guilty of something you will judge me as if you are clean?" I raised my brow after that statement.

Wala naman siyang nasabi at tiningnan lang ako. Inirapan ko naman siya pati iyong mga chismosong tao na nandoon. Napabuntong hininga ako nang makarating sa isang hallway na walang tao.

Damn! Damn!

Her words hurts! This is what I hated about this! Kaya ayokong humarap kahit kanino kasi kung ako nga sinisisi ko ang sarili ko at hirap na hirap na ako, paano ko ba kakayanin yung mga manggagaling sa kanila?

Hindi ko alam kung paano ako naka survive sa loob ng campus. Ang dami kong naririnig tungkol sakin na halos madaan ko ay titingin tapos magbubulungan. Tss.

"Ma'am ito pa ang pinakamaganda nilang design for a wedding gown..." sabi sa akin ni Riva, wedding organizer namin.

Tumango tango lang ako. "Then that will do..." sagot ko na wala sa sarili.

Basty told me to just decide on whatever I want. Kaya wala naman siyang sinasabi pero tinititigan niya lang ako.

Parang naguguluhan pang tumingin sa akin si Riva at saka lumingon kay Basty. Kalaunan ay tumango ito at nag sulat na sa notes niya.

Marami pang inayos about sa susuootin. Uunahin iyon para hindi magahol kung sakali, saka na isusunod iyong venue at iba pa.

"Are you sick?" Basty asked me after Riva went out. Marahan maman akong umiling.

"Hindi..."

"Bakit matamlay ka kung ganoon?"

I looked up at him only to saw his jaw clenching. His eyes is in fire that I would interpret that as madness. Nandito kami sa sala sa bahay at walang tao kundi kami lang.

Hindi ko alam kung para saan pero namawis ang kamay ko sa kaba. My heart pounded against my chest. I am hurting for the fact that I know he is too.

"Napuyat ako kagabi kaya siguro..."

"Then sleep for now, I'll make food for us..." mahina niyang sinabi sa akin at saka tumayo.

Wala naman akong nagawa kahit hindi naman talaga ako puyat kagabi. I smiled at him and walk for the staircase. Dahan dahan akong pumanhik doon hanggang makarating ako sa kwarto.

I breathe heavily the moment I locked the door. As usual wala sila mommy dahil sa trabaho kaya kami lang ni Basty ang nandito.

I sat silently at my bed. Mababaliw na ata ako sa dami ng tumatakbo sa isip ko. Oh baliw na talaga ako hindi pa gumagaling? Pagpa check up ulit kaya ako? Mababaliw na ako! Sa mga araw na nagdaan, Basty kept making me remember everything back! Sa bawat pagkakataon na makikita ko siya, at halos araw araw iyon, naalala ko lahat ng nangyari.

Lahat ng bagay na pinagsisisihan ko. And I don't want that. It's not fair to avoid him just because he reminds me of something that he has nothing to do about.

Hinilot ko ang sentido at pinilit na kumalma. Anong gagawin ko? Nakatulog ako kakaisip ng malalim. Naalimpungatan lang ako ng maramdaman ang marahang haplos sa aking mukha.

I wearily opened my eyes only to be greeted by his serious face. He tried to fixed the hair that's covering my face.

"The food is ready," he said in cold baritone. I blink, how I wish we can just turn back time when everything was still okay. Because now, I know it is not. "We should eat..."

I get up lazily and comb my hair with my fingers. I smiled languidly, "Okay..."

Matagal niya kong tinitigan at hindi sinuklian ang ngiti saka siya yumuko at bumuntong hininga.

Tumayo siya kaya sumunod na ako. We were silent that I almost hear the crickets. Nakakapanibago. Lahat.

Pagkadating sa dinning ay naka ayos na ang lahat na sa tingin ko ay siya ang may gawa. He cooked my favorites, my heart melt. That I think it should be f*******n.

Tamik kami sa hapag at mga tunog lang ng mga utensils ang naririnig. We were never like this before, but unfortunately, we are like this now. Nauna akong matapos sa kaniya pero hinintay ko siya kasi rude naman iyon kung aalis ako bigla.

Nang nakita ko na siya uminom ay tumayo na ako.

"Uhm, mauuna na ako sa taas kasi may gagawin pa ako." halos garalgal kong sabi.

Hindi ko siya hinintay sumagot kasi mukhang hindi naman siya sasagot kaya lang halos mapatalon naman ako sa gulat ng may humawak sa palapulsuhan ko.

Hinarap ko siya and his eyes is burning, bloodshot. Hindi ko alam kung galit ba siya pero kung hindi ko siya kilala ay baka isipin ko na sasaktan niya ko.

"Basty! A-Anong problema?"

I noticed how he breathe heavily because that is what I'm feeling too.

"I tried to wait..." he started, "For you to speak and open up with me, Kri. But you did nothing but to avoid me," he utter huskily.

Nagulat ako hindi dahil nahalata niya pero sa paraan niya ngayon. His tone was cold and I can almost feel the pain in his words. I swallowed hard.

"Ano b-bang sinasabi mo?"

"I was not here for four years! And when I came back you are making me feel that I shoudn't be here!" Ang tinig niya ay tumataas na halos mapaatras ako. "Nasasaktan ako! Pero hindi ko naman masabi sa'yo kasi baka kaya ka nagkakaganyan was because you can't move on! I can see it in your eyes but why the hell can't you talk to me?"

"Because you remind me for all of it!" I replied.

Napapikit ako sa lumabas sa bibig ko. I shoudn't said that! Damn! Pero kasi hindi ko mapigilan! Naiinis ako! Naiinis ako sa sarili ko na nandito siya! Na nandito kami sa sitwasyon na ito na para siyang nagmamakaawa sa akin! Hindi pwede iyon! Nasasaktan ako!

"All of what?" He speak slowly and huskily.

Umiling ako, telling him that he should stop but he didn't.

"All of what Kri!" He shouted as his grip tightened.

I looked at him directly in the eyes. I didn't speak of anything until I satisfy myself. Until I tell him everything and the words that will break his heart, as it breaks mine.