Ep:1 ไม่มีผัวเป็นลายอันประเสริฐ

1736 Words

อยู่คนเดียวงี้ดีจะตาย อย่าเพิ่งมีใครให้ตายเชื่อเหอะ แค่เธอนะบอกว่าเธอยังเหงา ฉันก็สบายใจ อยู่คนเดียวด้วยกันก็พอ ไม่ได้ขอให้เธอมาใกล้ อยู่เป็นความหวังของใครต่อใครให้ไปนานนาน อูโวะโอ ลันลันล้า ลันลาลาลา ลันลันล้า ลันลาลาลา ลันลันล้า ลันลาลาลา Let’ s go ลันลันล้า ลันลาลาลา ลันลันล้า ลันลาลาลา ลันลันล้า ลันลาลาลา Let’ s go เสียงเพลงดังกระหึ่มบวกกับเสียงผู้คนเอะอะโวยวายพูดกันเสียงดังลั่นทั้งๆ ที่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว.. แน่นอนสถานที่แบบนี้มีที่เดียว ใช่ตอนนี้ฉันอยู่ในผับใจกลางเมืองกรุงอันแสนจะวุ่นวาย ชีวิตวันแรก หึ..จะบ้าตาย ยัยพลอยนะยัยพลอย พอมาถึงมันก็ลากมาเที่ยวผับเลย.. แล้วไอ้นาวา-นาวิน สองแฝดนรกกับยัยโซดาสุดซ่าก็เห็นดีเห็นงามบ้าตามยัยพลอย. ขนาดบอกว่าไม่มาด้วย ให้พวกมันตามสบายแต่ไอ้วินมันไม่ยอมลากมาด้วยจนได้ แล้วตอนนี้มันสองคนนะเมาเหมือนหมายังไงยังงั้น. “เนยครับ” “ดื่มเป็นเพื่อนวาหน่อยนะที่รัก” เมาทีไรแบบนี้ทุก...ที!! “ใครที่รักมึงไอ้วา!!” ฉันจ้องมันตาเขม็ง “ก็เนยไงครับที่รักของวา” มันส่งยิ้มหวานให้ขนาดเดินยังเซแล้วจะกลับยังไงละทีนี้ เฺฮ้อ แก๊งค์เรามี 5 คนไปไหนไปกัน หาเรื่องให้แม่ใหญ่ด่าทุกวัน แต้พวกมันก็เคยไม่จำ “พอเลยๆ ” ฉันผลักอกไอ้วา “ขอโทษค่ะ พอดีไอ้นี่มันเมาไปหน่อย” มันเซไปชนคนอื่นเข้า ดีนะยัยพลอยเดินมาพอดีไม่งั้นมีเรื่องแน่ แล้วดูผู้ชายคนนั้นที่ไอ้วามันชน เมื่อกี้นะเขาดูน่ากลัวจะตาย ท่าทางจะเป็นนักเลงหรือไม่ก็พวกมาเฟียในหนังเลย แต่ว่าก็ว่าเถอะคนบ้าอะไร ขี้เก๊กเป็นบ้าเลย คิดว่าตัวเองหล่อนักรึไง ชิ.. ถึงจะดูหล่ออยู่บ้างก็เหอะ.. แล้วดูยัยผู้หญิงที่เดินมาด้วยคนรึปลิง ถึงได้เกาะหนึบขนาดนั้น เห็นแล้วหมั่นไส้เกะกะลูกกะตาจริงๆ “เนยดื่มหน่อยนะ” โซดาถือแก้วเหล้าเดินมาทางฉัน “ไม่เอาอ่ะไม่อยากดื่ม” คือไม่ใช่ไม่ดื่มนะแค่ไม่ชอบมันขม “นิดเดียวนะมึงอุตส่าห์มาเที่ยวทั้งทีอีกสองวันต้องทำงานไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มาอีก” โซดามันเซ้าซี้ไม่เลิก “โซดามึงจะไปบังคับคุณหนูเนยทำไมวะ” “มึงก็รู้ว่ามันกลัวผัวมันด่า” พลอยกับโซดารู้เรื่องที่ฉันแต่งงานแต่ไอ้สองตัวนั้นมันไม่รู้เรื่องนี้ด้วย “พูดมาก!! มึงสองคนอ่ะ” “เอามา!!” ฉันไม่ชอบที่พวกมันล้อแบบนี้ เมื่อไหร่นะฉจะ25 สักทีจะได้จบเรื่องบ้าๆ นี่สักที “เอาอีกๆๆๆ ” ได้ทีพวกมันเชียร์ให้ดื่มกันใหญ่ทั้งๆ ที่รู้ว่าเวลาเมาแล้วฉันรั่วขนาดไหน เพราะแบบนี้ถึงไม่ค่อยดื่มไง แต่ยัยพลอยคือสั่งเหมือนมันเป็นแม่ฉันเลย ว่าถ้าพวกมันไม่ไปด้วยห้ามดื่มเด็ดขาด เพราะถ้าฉันดื่มมีหวังได้มีผัวเป็น 10 ภายในคืนเดียวมันบอกแบบนี้ เวอร์ฉิบหายก็แค่เมาแล้วชอบลวนลามผู้ชายแค่นั้นเอง แฮร่!! “จำไว้เนยลูกแม่ใหญ่นีไม่เคยกลัวผัว” “เพราะกูไม่เคยมีผัว!!” ตอนนี้ถึงจะยังมีสติรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปแต่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความรั่ว “การไม่มีผัวเป็นลาบอันประเสริฐ!!” “ชนแก้ว!!” ฉันยกแก้วเหล้าเข้าปาก แน่นอนระดับเนยหมดแก้ว!! “พูดแล้วกูอยากกินลาบเลือดวะ” ไอ้นาวินพูดขึ้นไอ้นี่ปากมันชอบพูดหาตีนเข้าปากอยู่เรื่อย “หุบปากเลยนะ!!” โซดาชี้หน้าด่านาวิน “อย่ามาขึ้นเสียงใส่นะเว้ย!!” “หึ...เป็นแค่เมียไม่ใช่แม่กูสักหน่อย” ใช่สองคนนี้มันแอบกินกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งด่ากันทะเลาะกันเลิกกันวันละ3 เวลาหลังอาหารแต่ก็ยังเห็นมันอยู่ด้วยกันมีโซดาที่ไหนต้องมีนาวิน “เชอะ….เนยเราไปเต้นกันดีกว่าไม่อยากอยู่ใกล้หมา!!” “โอ๊ย!!” โซดาเดินมาหาฉันแล้วเหยียบเท้านาวินอย่างแรง “ก่อนไปสักแก้วก่อน” พลอยยื่นแก้วเหล้าให้และแน่นอนหมดแก้วสิคะรอไร “อิเนยผู้ชายมอง!!” ยัยพลอยที่กำลังเต้นอยู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ มันตะโกนใส่เสียงดัง เพราะตอนนี้มันเสียงดังมากอีกอย่างตอนนี้ฉันก็เริ่มมึนยืนไม่อยู่กับที่แล้ว “ไอ้ขี้เก๊ก!! หึ.” ฉันหันไปมองแล้วเคนหัวเราะใส่ก็อิตานั้นที่ไอ้นาวาชน ไอ้ขึ้เก๊กเรียกแบบนี้หมดกับเขาก็จริงๆ “อีนี่วันนี้มาแปลกปกติเมาแล้วมึงจะชอบอ่อยผู้ วันนี้มึงกับด่า” พลอยประคองตัวฉันไว้เพราะตอนนี้มันเริ่มยืนไม่ไหวแล้ว “ก็มาดิครับ!!” “คิดว่ากูกลัวมึงรึไง!!” …...ระหว่างที่พลอยกำลังพาเนยที่เมาไม่ได้สติเดินไปที่โต๊ะ ทางด้านนาวินกับนาวาก็มีเรื่องกับกลุ่มวัยรุ่นเจ้าถิ่น “อิพลอย!!!” “มึงไปช่วยกูก่อน!!” ...โซดาวิ่งหน้าตาตื่นมาลากพลอยไปช่วยห้ามนาวินกับนาวา “เนยมึงรอกูอยู่นี่ห้ามไปไหน!!” พลอยสั่งเนยที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเสียงแข็งก่อนจะรีบตามโซดาไป “แม่นะแม่ทำไมต้องให้เนยแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ด้วย” …..เนยเมาไม่ได้สติบ่นพึมพำก่อนเธอจะเดินออกจากโต๊ะเพื่อไปเข้าห้องน้ำ “ไปไหนคะคนสวย” ….แค่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประกบตัวเธอไว้ เขาส่งสายตาเจ้าชู้มองสำรวจร่างกายเธอแล้วถึงกลับกลืนน้ำลาย ….ตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ บวกกับวันนี้ที่เธอใส่กางเกงยีนขาสั้นเสื้อเอวลอยโชว์หน้าท้องแบนราบเผยให้เห็นสัดส่วน หน้าอกที่อวบอิ่มใหญ่เกินตัว เอวคอดสะโพกพาย “หลบไป!!” ฉันเพ่งมองหน้าไอ้หน้าหม้อนั่นแล้วผลักมันให้พ้นทาง “ไปกับพี่ดีกว่า!” มันเดินเข้ามาเอามือกอดและพยายามลวนลาม “อย่ามายุ่งกับฉัน!!” ฉันถีบจนมันล้ม เสียงคนร้องโวยวายกันใหญ่ จะแหกปากอะไรหนักหนาแค่ถีบไอ้หน้าหม้อแค่นี้เอง! “ปล่อยนะโว้ย!!!” อยู่ๆ ร่างฉันมันก็ลอยเหนือพื้นและถูกใครก็ไม่รู้ลากไปขึ้นรถ “หล่อจัง!” ….เนยที่ยังเมาไม่มีสติยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มรูปหล่อที่อุ้มเธอมาขึ้นรถ “หึ….” “เธอโชคดีที่มาเจอฉัน” “ใช่โชคดีที่สุดเลยที่ได้มาเจอคนหล่อ” ...เนยประคองสติไม่อยู่เอื้อมมือไปลูบไล้แผงอกแกร่งแล้วยิ้มยั่ว “หยุด!!! ถ้าเธอไม่หยุดอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!” ...เขาจับมือเล็กๆ ที่ซุกซนก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ แล้วประกบปากจูบดูดเม้นริมฝีปากอย่างหนักหน่วง “ฮื่อ!!!!” ...คนถูกจูบได้แต่ดิ้น เมื่อกำลังจะขาดอากาศหายใจ “เป็นไง!!!” ...เขาผละปากแล้วมองเธออย่างเสียดาย “คนบ้า!!” ...เธอผลักเขาออกจากตัวหอบหายใจติดขับสูดเอาอากาศเข้าไปให้มากที่สุด “หึ...” ... เขาหัวเราะหึหึ ...มองร่างบางที่ตอนนี้หลับไปด้วยฤทธ์แอลกอฮร์ คอนโดฯ “ไม่เจอกันแค่ 7-8 ปีไม่คิดว่าจะ…..” ...มือหน้าสัมผัสเรียวขาขาวๆ “ฮือ!!” ….เนยที่หลับอยู่ปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ “เธอไม่รู้จักฉันจริงๆ เหรอ หึ..” ...เขามองหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ “แล้วพี่จะทำให้น้องจำไม่รู้ลืม” ...ด้วยความที่เขาเป็นเสือผู้หญิงอยู่แล้วมีเหยื่ออยู่ตรงหน้าคนอย่าเขามีหรือจะปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ “คนดีของแม่ใหญ่ ..” “ก็แค่เด็กใจแตกละวะ!!” “แต่ไหนวันนี้ก็อดกินสาวๆ เพราะช่วยเธอ คงพอแก้ขัดได้” …ชายหนุ่มอุ้มร่างบางที่เมาไม่ได้สติลงจากรถและเดินขึ้นห้อง ตอนเช้า “ปวดหัวเป็นบ้า!!” ฉันเอามือกุมขมับนอนหลับตาเพราะถ้าลืมตาตอนนี้ห้องมันคงหมุนติ้วเลยแหละ “ว่าแต่เมื่อคืน?” ฉันลืมตาขึ้นแล้วนึกขึ้นได้ว่าเหมือนถูกใครที่ไหนก็ไม่รู้อุ้มออกมาจากผับ นั่งคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะลองคิดดูอีกทีไม่นะฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นใช่มั้ย “เสื้อผ้า!” ฉันเปิดผ้าห่มสำรวจตัวเองเพื่อความแน่ใจ “..เฮือก!!” ไม่ได้ใส่อะไรเลยตอนนี้ “แล้วที่นี่ที่ไหน” ฉันดีดตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง “ไม่จริงเนยแกฝันไป” เพี๊ยะ!! “เจ็บ..แสดงว่าไม่ได้ฝัน!” ฮื่อ!!!อีเนยมึงไม่น่าเมาเลย ความบริสุทธิ์ที่สะสมมาต้องมาเสียให้ใครไปก็ไม่รู้!! กริ่ง!!! “กรี๊ด!!!!!” “หุบปาก!!” “แล้วใครวะโทรมาทำไมแต่เช้า” ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนจะมีมือใครไม่รู้ยื่นมาคลำหาโทรศัพท์แล้วมือเขามันโดนหน้าอกพอดี “ฮื่อ!!!” ฉันร้องท้วงในลำคอเมื่อผู้ชายคนนั้นที่นาวาเดินชนเมื่อคืนเอามือปิดปากและผลักตัวให้นอนลงที่เดิม “ว่าไงครับแม่” เขารับโทรศัพท์แต่สายตาดุดันจ้องมาที่ฉัน “ครับรู้แล้วเธอไม่ใช่เด็ก 5 ขวบสักหน่อย” “เธอโตแล้ว” เขามองที่หน้าอก ฉันรีบเอามือปิดไว้ทันทีถึงจะมีผ้าห่มคลุมตัวไว้ก็เถอะ “แม่จะคุยด้วย” เขาเอามือออกจากปากก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้ แต่แม่ไหน แม่ใครฉันมีแม่คนเดียวคือแม่ใหญ่ แล้วเขารู้จักแม่ใหญ่ด้วยหรอ? “รับไปสิ!!” “คนจะนอน!!” เขาจ้องหน้าฉันตาเขม็ง รับโทรศัพท์ฉันรับทรศัพท์จากเขา แล้วเขาก็นอนคว่ำหน้าลงที่เดิมแล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไร….

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more