Boğaz’ın siyah suları, gece yarısının sessizliğinde kıyıya çarpıyordu.
Defne, penthouse dairenin çalışma odasında, masasının başında dikiliyordu.
Üzerindeki ipek sabahlık, tenine serin bir dokunuş bırakıyordu.
Masanın üzerinde, Yalın Holding’in son iflas evrakları dağınık bir halde duruyordu.
Klavyenin tıkırtıları, odadaki tek sestir.
Dışarıdaki fırtına, camları hafifçe titretiyordu.
Ama Defne’nin zihni, tamamen sessizdi.
O, artık bu odanın, bu binanın ve bu şehrin mutlak hakimi olduğunu biliyordu.
Kapı, gıcırdamadan, yavaşça aralandı.
İçeriye sızan koridor ışığı, halının üzerine uzun bir gölge düşürdü.
Defne, klavyedeki ellerini durdurmadı.
Kimsenin adım sesini duyması imkansızdı.
Ama o, Atlas’ın varlığını teninde hissedebiliyordu.
Atlas, kapının eşiğinde durdu.
